De cognitione peccatorū
Ra de ſe eſt mortale peccatū. qꝛ irajeſt deſideriū vindicte ⁊ male volendialteri qd̓ eſt charitati ꝯtrarium.Tūc ſicut ī p̄habitis/ ita ⁊ hic debꝫ ꝯſiderari ꝙ qn̄qꝫ ira accidit ꝑ bonā cauſam ⁊ adbonū finē. qd̓ fit qn̄ qͥs iraſcit̉ ꝓpt̓ vicia/ n̄aūt ꝯͣ ꝑſona. Et ſic etiā iraſci debemꝰ ꝯͣ ꝓpria vicia ⁊ ꝯͣ aliena qͥlibet iuxta ſe ⁊ ẜm ſtatū ſun. ſicuti iudices qͥ debēt punire maloſde ſuis malefactis. Et qͥlibet tꝑe ⁊ loco dꝫſe opponere aduerſus mala q̄ videt fieri ſiue ꝑ p̄ces ſiue ꝑ bonas exhortatiōes aut ꝑſil̓es modos. Ira aliqn̄ nō eſt niſi ꝑua autnulla affectio amoris erga aliū. vti qn̄ nondeſiderat̉ ei nec bonū nec malū. ⁊ eſt hic defectus aut diminutio charitatꝭ. Nec ē peccatū mortl̓e niſi qn̄ ꝓximꝰ videt̉ ī extremaneceſſitate. quia tūc adiuuādus ē ſub penamortal̓ peccati ſi fieri pōt. ¶ Qn̄qꝫ ira nonaccidit niſi ex ꝯplexiōe naturali. ſic̄ hoīesantiqͥ ⁊ melancolici ſunt de ſua natura iracūdi. ⁊ ira tal̓ nō eſt pctm̄. ¶ Ira qn̄qꝫ vēitꝑ ſubitū motū ⁊ imꝑfectā deliberatōneꝫ. ⁊nō eſt niſi vēiale pctm̄. Sꝫ ſi venit pꝯſenſionē ꝑfectā pctm̄ erit mortale. ¶ Nihilominus ira nō dicit̉ qn̄qꝫ deſideriū vīdicteſꝫ ē q̄dam īpatiētia de facto alteriꝰ/ abſqꝫ hͦꝙ deſideret̉ ei malū. hͦ nō eſt ꝓpͥe ira nec eſtmortale peccatū/ ſi impatiētia nō ſit tal̓ ꝙex toto īpediatrationē ⁊ oꝑatōeꝫ alioꝝ bonorū. ¶ Ulteriꝰ ꝯſiderādū ē ꝙ bn̄ p̄t deſiderari ꝙ malefactū alteriꝰ puniat̉ ꝑ iuſticiaꝫ⁊ ꝑ iudices ad hͦ ordinatos et ad finē ꝙ qͥſgaudeat iure ſuo. ⁊ hͦ nō ē pctm̄ tm̄ ſe n̄ admiſceat mala volūtas. hoc ē ꝙ nō plꝰ deſideret̉ damnū alteriꝰ qͣꝫ recuꝑare iura ſua.¶ Et ẜm hͦ qd̓ dictū eſt/ iudicari p̄t qn̄ minari vel vilipēdere alterum ꝑ iram eſt peccatū mortale/ aut nō ẜm ſcꝫ ꝙ ꝑ talia factarecipit̉ vindicta ⁊ nocet̉ ꝓximo. ¶ Etiaꝫ qͦmodo maledicere alteri ꝑ deliberatōem imp̄cando et optādo ei malū gͣnde ē peccatū.Et qͦ modo etiā blaſphemare deſpicere/ acdenegare deū ⁊ ſctōs ⁊ ſctās eiꝰ cā ire ſueē blaſphemia ⁊ villanū mortale pctm̄. ſi ꝑſona tūc ſcit aūt ſcire dꝫ hͦ qd̓ dicit ⁊ facit.De iuramentis dicet̉ in ſeq̄ntibꝰ.Cōſideratio nona.Qn̄ acedia eſt peccatū. ⁊ qualeCedia ex ſe nō ē mortale peccatū.Iqꝛ nō dicit niſi tediū boni ſpūalis.Iſicqꝫ n̄ ē niſi diminutio feruorꝭ cha
ritatis. ¶ Si tediū hoc eſt de bono ſpūalilaborioſo/ tūc eſt naturale. Natura enī refugit laborē. ⁊ hoc nō eſt peccatū. qꝛ motusiſte nō eſt in nr̄a ptāte. Et ſi ꝯſentit̉ tali motui adhuc nō ē niſi veniale pctm̄ Pro generali qͥppe regula tene/ ꝙ ꝯſenſus ad id qd̓ſolūmodo eſt veniale pctm̄; nō eſt niſi veniale pctm̄. ¶ Sed ſi tediū ē tale ꝙ ꝑ ipſūomittit̉ fieri hͦ ad qd̓ quis tenet̉ ꝑ p̄ceptū;claꝝ ē ꝙ ibi eſt mortale pctm̄. ¶ Aut ſi tedium ē tale ꝙ diſpliceat etiā viuere. ac per hͦcadat qͥs in deſperatōem. ſic̄ faciūt hi qͥ ſeip̄os occidūt. pctm̄ eſt mortale. ¶ Penes hͦcōſiderari p̄t qn̄ acedia dicēdi horas ⁊ audiēdi miſſā pctm̄ eſt mortale aūt n̄. Quiaſi qͥs tenet̉ dicere aliqͥd ꝑ p̄ceptū aut ꝑ votū ⁊ ꝑ acediā omittit̉ pctm̄ ē mortale. Sitn̄ ꝑs dimittit̉ vl̓ omittit̉ ꝑua. vl̓ ſi fiāt aliqͥ leues defectus/ ꝑ hͦ ꝙ nō bn̄ attendit̉; nōoꝑtet dicere ꝙ ſꝑ ſit mortale pctm̄. Et qͣꝫuis bonū ſit attēdere tn̄ ſi qͥs de certo propoſito nō īpedit ſe ab attēdendo/ faciendoaliqͥd qd̓ totalit̓ auferat intentōeꝫ/ ſiue hocfiat ꝑ cogitatōem ſiue ꝑ opus/ nō oꝑtꝫ reīciꝑe. nec eſt mortale pctm̄ qͣꝫuis de alio cogitet̉. Sꝫ ſi ꝑ certā deliberatōeꝫ in dicēdohoras qͥs ꝑcipit ſe īpediri ab attētōe/ ⁊ itavult remanere ita ſe īpediri. cogit̉ reinciꝑe.qꝛ ſic ſoluēdo nō quitatur qͥs. qͥppe quiatollit̉ bonū ꝓpoſitū qd̓ in pͥncipio habebatur ad ẜuiēdū deo. ¶ Eſtqꝫ ſciēdū ꝙ q̄libetꝑſona chriſtiana de rōnabili etate dꝫ audire miſſam dn̄icis diebꝰ ⁊ feſtis p̄ceptis niſihabeat excuſatōeꝫ rōnabilē. ẜm ordinationē ⁊ cōſuetudinē patrie. vbi ip̄a ē ⁊ quā p̄lati volūt ⁊ ordināt ⁊ ſufferūt vl̓ ꝑmittūtLōſideratio decīaQuando auaricia eſt peccatū. ⁊ qualeUaricia eſt inordīatꝰ appetitꝰ ha Obēdi aliqͥd. Et fit hͦ qn̄qꝫ in retinēdo. qn̄qꝫ ī acqͥrēdo. qn̄qꝫ in deſiderādo. ¶ Aliqͥd deſiderat̉ qͥnqꝫ modiſ. ¶ Primo bonū alteriꝰ. ⁊ talit̓ ꝙ auferret̉ ſi fieripoſſet. ⁊ ibi eſt peccatū mortale. qꝛ ē furtuꝫcogitatōis. ¶ Scd̓o deſiderat̉ aliqd̓ illicitū ꝑ certā ſcīam ⁊ deliberatōem ꝯpletā. vtiſcꝫ aliqͥs nō dignꝰ deſiderat p̄poſiturā. auteſſe iudex. de qͦ ſentit aūt ſentire debꝫ ꝙ adhoc eſt indignꝰ. ⁊ ibi eſt mortale peccatuꝫ.¶ Tercio p̄t appeti bonū alteriꝰ vl̓ res nonlicita ꝑ voluntatē nō abſolutā ſed ſub conditōe exp̄ſſa vl̓ intellecta. vt dicēdo. velleꝫ