De intētione ac fine actionis
Lxj
eaſdē tn̄ modificatiōes facere poterit ⁊ valebit intētio ipſos actꝰ realiter ⁊ de facto ꝯcomitās. ¶ Quo ꝟo ad intentionē/ tales interiores voluntatꝭ actꝰ ac etiā exterioreſ exindeꝓueniētes ſubſequentē ſeu ſuꝑaccedentē aduertenda ſunt q̄ ſequunt̉. Et pͥmo qͣꝫtum ipſos actꝰ interiores volūtatis in ſe ⁊ abſoluteꝯſideratos ꝯcernit / ꝙ intētio hm̄oi interioris actꝰ volūtatis ſubſeq̄ns ſeu ſuꝑaccedēs/nullo mō ex ſeipſa p̄t eos qͦ ad meritū vel demeritū informare .i. meritorios vel demeritorios efficere/ niſi quatinꝰ illi actꝰ interioreſvolūtatis/ cū illa ſubſequēti ſeu ſuꝑaccedenti intentōe reiterent̉. Ut gr̄a alicuiꝰ exēpli adclariorē ſꝑ intellectū vt aliqͥs vult ⁊ in mente diſponit ire de Roma in hierl̓m. ⁊ ꝓ hoc ſibi equū ⁊ alia neceſſaria p̄parat. nō qͥdē protūc nec ꝑ pͥus relatōe ſeu reflexiōe qͣcūqꝫ habita ī deū. ſed forſan (vt interduꝫ ꝯtīgit) ſolacauſa ſocietatis vel alia. vult poſtmodū iſtedictā ſuā volūtatē ſeu ꝓpoſitū qd̓ ſic habuit in deū referre/ vt .ſ. illud ꝓpoſitū ⁊ volūtatē quā ſic de eundo in hierl̓m ſimpliciter habuit. habuerit intentionē deo ſeruiendi ⁊ cōplacēdi. Iſta intētio ſic ſibi ſuꝑueniēs nullo mō p̄t ex ſeipſa illū actū interiorē voluntatis/ ſeu illud ꝓpoſitū qd̓ ſic ꝑ prius de eūdoin hierl̓m habuit/ informare. ſic .ſ. ꝙ eiꝰ bonitas ſeu meritū ex iſta ſubſequēti ⁊ ſuꝑaccedenti intentione depēdere poſſit niſi iteꝝ illū interiorē actū voluntatis ſeu ꝓpoſitū cuꝫiſta intētione ſubſequēti ille hō reiteraret. ſicſcꝫ ꝙ illā voluntatē ⁊ ꝓpoſitū qd̓ ſic de eundo ī hierl̓m ſimpl̓r habuit/ rehaberet intentione deo ſeruiendi ⁊ ꝯplacendi. qd̓ ſi faceret.et a caſu in dicto ſuo ꝓpoſito ſine ſua culpaimpediret̉/ iſte actꝰ voluntatis ſic cū iſta intētione ſubſequēte reiteratꝰ/ meritoriꝰ eēt. vbipͥor ⁊ p̄cedēs nō fuiſſet. Et rō clara ē. qꝛ iamille interior actꝰ voluntatis ſeu illud ꝓpoſitū/ ſic iſtā intentionē ſubſequentē p̄cedēſ tꝑeqͦ iſta intētio accedit ē quaſi ī factū eē. ⁊ qd̓ammodo ī p̄terito ⁊ non eſſe. quare niſi reiteraret̉/ nullo mō videt̉ ꝑ ſubſequentē intētiōꝫinformari poſſe. ¶ Quo v̓o ad ip̄os actꝰ exteriores. ex ip̄is .ſ. interioribꝰ actibꝰ volūtatꝭꝓueniētes hm̄o i actꝰ ſub duplici ſpecie dupliciqꝫ qͣlitate qͣꝫtū ad hāc materiā ꝑtinet/ cōſiderationi occurrūt. Sunt etem̄ aliqͥ reſpectu pͥme ſpeciei ſimplices ī ſe .i. qͥ de ſua natura/ etiā ſi quendā ſucceſſum habeāt. nō tn̄ expluribꝰ ⁊ diuerſis alijs actibꝰ de ſe completꝭvel longo tractu tꝑis ſubſiſtere ſeu conſtare
habēt. Ut gr̄a exempli. Dare vnā elemoſynā. celebrare vnā miſſam. et hm̄oi. Alij veroſunt ⁊ ſcd̓e ſpeciei cōpoſiti ī ſe .i. qͥ de ſui natura ex pluribꝰ ⁊ diuerſis alijs actibꝰ d̓ ſe cōpletis. vel ex lōgo ⁊ in diuerſa tꝑa tractu ſubſiſtere et ꝯſtare habēt. Ut gr̄a exempli. Diuin religione viuere. in longā ꝑegrinatiōꝫ ire.et hm̄oi. ¶ Rurſus pn̄t p̄dictaꝝ duaꝝ ſpecieruꝫ actus ſub duabus diuerſis qualitatibꝰ(vt tactū eſt) ꝯſiderari. Uel .ſ. ꝓut ſunt in factuꝫ eſſe .i. ꝑfecti ⁊ completi. Uel prout ſuntadhuc in fieri .i. iā incepti ⁊ nondū ꝑfecti ſeucompleti. De quibꝰ magis ꝑ exempla ſubinſerta liquere poterit. ¶ Premiſſa igit̉ ad propoſitū applicādo dici pōt ꝙ actꝰ pͥme qualitatis .ſ. qͥ ſunt in factū eſſe .i. ꝑfecti ⁊ completi. cuiuſcūqꝫ p̄dictaꝝ ſpecieꝝ exiſtāt. ſiue ſcꝫſimplices ſiue ꝯpoſiti. intētio ſubſeq̄ns ſeuſuꝑaccedēs nullo mō p̄t ex ſeipſa quo ad meritū vel demeritū informare. Nec taliū actuum bonitas ſeu malicia ex dicta ſubſequenti ſeu ſuꝑaccedēti intētione depēdere Ratioclara ē. qꝛ tales actus cū ꝑfecti ⁊ completi etſic trāſacti ſunt/ nō ſunt ampliꝰ in eſſe. qd̓ autē amplius ī eſſe nō exiſtit. nō poteſt amplius ꝑ aliud ſubſequēs informari. nec ab eo qͦquo modo depēdere. Nec etiā iuxta modicūſuꝑius tacta/ poſſet actꝰ interior volūtatis/reſpectu taliū actuū exterioꝝ ſic trāſactorū/cū illa ſubſequēti ſeu poſt accedēti intētionereiterari. Ut gratia exempli. ⁊ pͥmo de actuſimplici. Dedit aliquis cuidā indigēti vnuꝫflorenū. nihil tunc nec ꝑ an̄ reſpectu iſtiꝰ dationis de deo cogitās. ſed qꝛ forſan ille indigēs vicinus ſuꝰ erat/ vel al̓s ſibi gratuſ. Siſuꝑaccedat iſti vel ſubſequat̉ intētio/ ꝙ illuꝫflorenū voluerit dediſſe ob dei reuerentiā ⁊honorē. iſta intētio ſic ſubſequens ſeu ſuꝑaccedēs nullo mō quo ad meritū pōt ex ſeipſaillū actū .ſ. illā dationē illiꝰ floreni informare. ꝙ .ſ. eā meritoriā faciat. qꝛ iā illa datio an̄acceſſum iſtius ſuꝑueniētis intētionis/ trāſijt. nec ē amplius in eſſe/ ſicut nec poteſt informari. Nec etiā reſpectu eiꝰ poſſet actꝰ interior voluntatis cū iſta ſubſequēti ⁊ ſuꝑueniēti intentione reiterari. De actu ꝟ̓o cōpoſito ſimilit̓ exemplificari pōt de illo qͥ de deonihil tūc nec ꝑ antea reſpectu huiꝰ cogitās.nec tūc quicqͣꝫ in deuꝫ deflectēs ſeu referensiuerit de Roma in hieruſalē Si em̄ talis cōpleto dicto ſuo viagio/ velit illud in deuꝫ referre intētioneqꝫ dei honoris feciſſe. iſta intentio ſuꝑueniēs nullo mō poteſt illū actuꝫ
K 3