Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Compendiū theologie

retento vno mortali pctō inimicꝰ dei fiat pctōr et ab eo auerſus/ ptꝫ valere nonp̄t penitētia pluribꝰ ꝯmiſſis vno tm̄ retēto. qꝛ in illo vno inimicat̉ deo. Et ſatꝭ clamat apl̓s. i. Choꝝ. xiij. dicēs. Si habuero ꝓphetiā ⁊c̄. corpꝰ meum tradidero itavt ardeā. charitatē autē habuero nihilmihi ꝓdeſt. Unde opinio in. iiij. ſnīaruꝫponit ꝯͣriū manifeſte heretica eſt. Si iuxta hoc q̄ras. an oꝑteat penitētia ſit volūtaria ad ſatiſfaciat? Dic ſic. Diſtīgue tn̄ aliqͥd dicat̉ voluntariū duplicit̓.Aut ꝓpter ſe. vt ſanū eſſe eſt volūtariūpter ſe. id ē ꝓpter ip̄am ſanitatē. qꝛ em̄ bonum eſt ſanū eſſe. ideo ſanari volo. Autpter aliud .ſ. ꝓpter bonū exinde ſeq̄ns. ſicutſecari voluntariū eſt/ qͥdem ꝓpt̓ ſe ſꝫpter cōſequentē ſanitatē. Sic ad ꝓpoſituꝫdico penā eſt in penitētia oꝑtere volūtariā eſſe. qͥdem ꝓpter ſe. qꝛ nullꝰ ꝓpter ſeid ē ꝓpt̓ ip̄am pnīam vl̓ penā vult autlibēter accipit. ſed bn̄ ex conſeq̄nti .ſ. propt̓ſalutem anime cōſequendā An penitentiā proſe factā teneat̉ ꝯualuerit iterare.Eteꝝ q̄rit̉ an pnīam alios factam teneat̉ qͥs ꝯualuerit iterūfacere. Puta egrotꝰ aliqͥs dum adhūc ſanꝰ erat pnīam ꝯdignā ſuſcepit a ſacerdote. Deinde de vita ſua deſperās ip̄aꝫamicis īponit eaꝫ ꝑagūt anteqͣꝫ pleneualuerit. Querit̉ vtrū iſte poſt ſuā ꝯualentiā ad penitētiā iniūctā ſic amicos ſuoſꝑactā teneat̉? Rn̄det̉ qꝛ p̄t apud talē dubiū eſſe vtrū illi ſui amici ipſam pnīam excharitate fecerīt; que taliſ ſufficeret. Inſuꝑ qꝛ efficaciter ſatiſfacit pnīa ab aliis facta. ſicut illa ab ip̄omet penitente fitIdeo ſecurū eſt iſte de ea iteꝝ ſatiſfaciatpoſtqͣꝫ fuerit redditꝰ ſanitati. īmo eaꝫ facere tenet̉. ne incerto ſe diſcrimī cōmittat.Et expedit qͥdem. qm̄ ſi prior pnīa alioſfacta ſatiſfecit culpa ſecūda/ quā ip̄e faciet. cedet ei in augmentū gl̓ie. An penitētie dimiSnute addet deꝰ in purgatorio qd̓ deeſtEq̄nti v̓o articulo queſtiōis ſcilꝫ.An pnīe diminute inflicte/ addetdeus qd̓ deeſt ī purgatorio? Dicitmgr̄ in lib̓. ſnīaꝝ ſic. Ait enī. Si interior pnīa .ſ. cōtritio in vindictā peccati ſuf

ficit. nec exterior penitētia implet̉. deus modos mēſuras pctōrū nouit; penamſufficiētē addet. Un̄ qn̄ condignā penāiniūgit ſacerdos/ vel ſi iniūgit tn̄ īplet̉ abſoluit̉ penitens a ꝯdigna vl̓ tota pena corrn̄dente. ſed a tanta .ſ. quantā facitUnde de tāta erit abſolutꝰ/ aūt de reſidua. quin .ſ. in purgatorio ꝯpleat. Tn̄ magnitudo ꝯtritōis feruor implēdi qd̓ iniūgit̉/ multū poterit facere ad ꝯdigna reputet̉. Un̄ dicit Hugo de ſctō vic. lib̓. ſuode ſacr̄is. Sepe qd̓ minus foris agit̉ efficaciꝰ intus oꝑat̉. In aliqͦ enī oꝑe apparentia exteriori magna pōt deuotio eſſe. Que ſunt pnīe canonice/ et quare pctō mortali agi dꝫ penitentia ſeptēnalis.Ue autē penitētie canonice ſint ex accipe regularit̓ pctō mortali debꝫ agi ſeptēnis penitētia. vtdicit canon. xxxiij. q. ij. Cuius dicti multiplex ponit̉ ratio p̄ter quā ponit canō deMaria .ſ. ſorore moyſi. que iubet̉ excludi ſeptē dies extra caſtra. videlicꝫ ꝓpter ſeptēplicē gr̄am ſpūſſctī recuꝑandā quā peccado ꝑdidimꝰ. Itē ꝓpter ſeptēplicem concurſū peccatorū. qꝛ vno pctō ꝑpetratocurrūt oīa ſeptē capitalia/ ẜm opinionē dicentiū habito vno habent̉ oīa. Iuxta illud. ſexdecim ſeptēdecim neqͥcie in corde eius. Itē ꝓpter recuꝑatōem ſeptē dotū.quia pnīam ſeptē dotes recuꝑamꝰ. quattuor .ſ. corꝑis et tres aīe. De qͥbꝰ ſupra in fine tractatus de ſymbolo fidei in declaratione .ſ. duodecimi articl̓i. Itē ꝓpter recuꝑationē ſeptē illorū ex quibꝰ cōſtat. ſcꝫ qͣttu or elementoꝝ; quo ad corpus. et triū viriū. ſcꝫ ratōnabilis iraſcibil̓ ꝯcupiſcibil̓quo ad ſpiritū. Pro enormitate tn̄ crimīsdebet qn̄qꝫ maior penitētia qͣꝫ ſeptēnis infligi. De qua mat̓ia reqͥre in ſūma Raymūdi ti. de penitētia.Utrū pnīe ſunt arbitrarie vel non.Trum etiā penitētie arbitrarie ſintnec ne. Et qualiter ſic qͣliter.¶Dicit idem Raymūdus eodē titulo de penitētia Nota tamen circa hoc duplex eſt opinio. Una ponit omnes penitētie arbitrarie ſunt. id eſt quia in voluntate ſacerdotis eſt dare. vel plꝰ vel minꝰ.