Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Compendiū theologie

ſymboluꝫ nicenū qd̓ cantat̉ in miſſa. Etẜm hanc diſtinctiōem ponūt̉ ſeptē articl̓iꝑtinētes ad diuītatē. et alij ſeptē ꝑtinentesad hūanitatē. ſic .ſ. Nam ſymbolū aūt ē dedeitate aut de humanitate.De ſepteꝫ articulisꝑtinentibus ad deitatē. Et primo pͥmo. Si aūt eſt de deitate. tūc pͥmꝰ articuluseſt vnū deū tm̄ eſſe. Et eſt iſte. Credo ī deum. Scd̓s articulꝰ eſt pr̄em eſſe vnū deūcreatorēqꝫ oīm. Et eſt iſte. Pr̄em oīpoten creatorē celi et terre. Et vt ſupͣ tactū eſtiſti duo articuli ẜm aſſignatōem p̄cedentē ſunt niſi vnꝰ articulꝰ. Terciꝰ articul̓eſt filiū eiꝰ vnicū eſſe vnū deum ſibi eqͣleꝫ.Et eſt iſte. Et in ieſum chriſtū filium eiusvnicū dn̄m noſtꝝ. Quartꝰ articulꝰ ē ſpiritū ſctm̄ eſſe vnū deū ab vtroqꝫ ꝓcedētemEt ē iſte. Credo in ſpm̄ ſctm̄. Quītꝰ articulꝰ ē deū pctā dimittere his ſunt ī eccleſia habēt ꝯmūionē eccl̓ie. alijs. Eteſt iſte. Sctām eccl̓iam catholicā/ ſctōrūꝯmūionē remiſſiōem pctōꝝ. Et ſic vt ſupͣtactū eſt ꝯiūgunt̉ iſti duo articuli ī vnum.ſcꝫ nonꝰ decimꝰ. Sextꝰ articulꝰ ē deuꝫſuſcitatuꝝ mortuos. Et ē iſte. Carnis reſurrectōem. Septimꝰ articulꝰ ē deū eſſeremuneratorē bonoꝝ. Et ē iſte. Uitā et̓nāSub etiā comp̄hendit̉ deū eſſe punitorem maloꝝ. De ſeptē articulisꝑtinentibꝰ ad hūanitatē. Si autē ſymbo ſit de humanitate. tūc articulꝰ pͥmus eſt chriſtꝰ ꝯceptus ē de ſpirituſctō. Et eſtiſte. Qui cōceptus ē de ſpūſctō. Scd̓usarticulꝰ ē filiū dei natum eſſe de v̓gine maria. Et ē iſte. Natꝰ ex maria v̓gine. Et vtſupra tactuꝫ ē iſti duo articuli ẜm aſſignationē p̄cedentē ſunt niſi vnꝰ articulus. Terciꝰ articulꝰ eſt filiū dei eſſe paſſuꝫ crucifixum mortuū ſepultū. Et eſt iſte. Paſſus ſub pontio pylato crucifixꝰ mortuꝰ etſepultꝰ. Quartꝰ articulꝰ ē filiū dei deſcendiſſe ad inferos. ē iſte. Deſcēdit ad īferna Quintꝰ articulꝰ eſt filiū dei reſurrexiſſe amortuis. eſt iſte. Tercia die reſurrexit:mortuis. Sextus articulꝰ eſt filium deiaſcendiſſe ad celos. ſedereqꝫ ad dexterā patris. Et ē iſte. Aſcendit ad celos ſedet addexterā dei patris om̄ipotentis. Septimus articulꝰ eſt filiū dei iudicaturum bo-

nos et malos. eſt iſte. Inde venturꝰ eſt iudicare viuos et mortuos. Finit tractatus pͥmꝰ huiꝰ libelli qui eſtde expoſitōe articuloꝝ fidei. Incipit tractatusſecundꝰ de decem p̄ceptis legis eoꝝ expoſitione.Irca tractatude p̄ceptis legis ſummatīgenda ſunt. Quid eſt p̄ceptū.XQualit̓ p̄cepta diſtinguātur.Expoſitio p̄ceptoꝝ. De numero et ſufficientiā p̄ceptoꝝ. Qualiter in ip̄is p̄ceptꝭ ſeptē capitalia. ꝓinde alia pctā ꝓhibeant̉.De diffinitōne precepti eius expoſitōne.Iffinit̉ autē p̄ceptū ab aliqͥbuſ6ſic. Preceptū eſt imperiū obligās ad obẜuatōem rei vl̓ actuſimꝑati. Extrahit̉ radicalit̓ hecdiffinitio a diffinitōe p̄cepti quā dat Aug.lib̓. de v̓gini. di. Preceptū ē cui obedirepctm̄ eſt. Dicit̉ in dicta diffinitōne obligans ad obẜuatōem. ad dr̄ntiā ꝯſilij qd̓ſe nunqͣꝫ obligat vt dicit Augꝰ. qͣꝫuis accidens id qd̓ ꝯſulit̉ videat̉ obligare. vtpote ſi in caſu p̄ceptū poſſit impleri niſi fiat ꝯſiliū. vt ſi poſſim ſuſtentare ꝑentes.ſcꝫ pr̄em mr̄eꝫ niſi vendā oīa. tūc tenereroīa vēdere. Qd̓ qͥdem ſe ꝯſiliū nec obligat niſi in caſu accidēs vt exemplificatūeſt. Et ſi obijciat̉ ſil̓r obligat votuꝫ adobẜuationē ſic cōuenit ei p̄cepti diffinitio. Rn̄de. Aliqͥd vouere ē tm̄ ꝯſilij quēqͣꝫ obligat. nullꝰ enī ꝯͣ ſuā voluntatē obligat̉ ad vouendū. ſꝫ vouerit obligatur neceſſario ad reddendū. Et ideo ē. qꝛ reddere votū eſt p̄cepti/ ſed vouere eſt ꝯſilij.De varia diſtinctone variaqꝫ aſſignatōe p̄ceptorū in tabulislegis.Iſtinctio autē ponit̉ varia p̄ceptoꝝ. Ioſephꝰ enī dicit quinqꝫmandata eſſe ſcripta ī vna tabula qͥnqꝫ in alia. Origen̄. auteꝫponit qͣttuor in vna ſex ī alia. Augꝰ autēponit tria ī vna ſepteꝫ in alia. vtpote tria ꝑtinent ad deū in pͥma tabula. ſeptem ꝑtinent ad ꝓximū ī ſcd̓a. Et hūc moduꝫ