LiON1CSXXV
ſant. Aut vbi ꝯfeſſor forte p̄ſumeret̉ ſcādalizari ex pctō ꝯfeſſi. et nō haberet̉ ꝓ tūc cōfeſſor aliꝰ diſcretꝰ. cui abſqꝫ ꝓbabili ſcādalo pctā om̄ia r̄uelari poſſent. aliqͣ tn̄ poſſēt.Uideat tn̄ qͥlibet qͣꝫ rōnabilit̓ ꝯſcīam ſcandali ſibi fingat. ¶ Dū neſcit ꝯfitens de quibuſdā actibꝰ an fecerit illos. aut qͣ intention ⁊ quō fecerit (vt ſepe ꝯtingit) dicat ſubꝯditōe ſcrupulos ſuos. vt ſic neqꝫ mentiaH tur neqꝫ abſolutōe defraudet̉. ¶ Curatꝰ obligatꝰ parochiano ſemel in āno dare euchariſtie ſacramentū tenet̉ ei dare ſi petat publice qͣntūcunqꝫ ſciat̉ nō penitere. Niſi cā refutatōiſ fuerit nota. vtpote excōicatio publica. vl̓ pctm̄ notorium de qͥbꝰ nō ſatiſfecitpublice. Secꝰ p̄terea de ſacerdote in ſecreto. vl̓ qͥ n̄ tenet̉ mīſtrare. vl̓ ꝓ tꝑe qͦ ad hocnequaqͣꝫ obligat̉. ¶ Forma abſolutiōis abexcōmūicatōe iſta eſt q̄ dꝫ pͥmo fieri. Egoabſoluo te a ſentētia excōicatōis ⁊ reſtituote ſacramētis eccl̓ie. In noīe pr̄is et filij ⁊ſpūſſctī. Deinde ſeqͥtur abſolutio ꝓ peccatis ſi in excōicatōe peccatū includit̉ neceſſario ꝯfitendū ſacramētalit̓. Ego abſoluote a peccatis tuis In noīe pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpirituſſctī Amē. Tutiuſqꝫ eſt in iſtꝭ formisnihil īmiſcere. ¶ Materia ſufficiēs ī ſacramento ꝯfeſſiōis eſt hō pctōr ꝯtritꝰ de peccatis/ ſponte ſubijciēs ſe ſuo ſacerdoti. queſubiectio nō eſt ꝓpͥe iuriſditiōis. alioqͥn papa nulli ꝯfiteret̉. ſꝫ eſt volūtaria/ q̄ pōt nihilominꝰ impediri vel artari ꝑ ſuꝑiorē/ vt n̄qͥlibet pctōr cuilibꝫ ſacerdoti poſſit ſe ſubijcere ꝓ pctō. ¶ Epiſcopꝰ nō minꝰ hꝫ autoritatē ꝯſtituēdi coadiutores confeſſores īſua dyoceſi qͣꝫ curatꝰ in ſua parochia. Caueat tn̄ ep̄s ꝑturbare eccl̓iaſticā hierarchiam tollēdo directe vel indirecte ptātē curatorū abſqꝫ culpa eoꝝ vel cauſa manifeſta.¶ Confeſſio ficta reiterari ex ītegro dꝫ ẜmꝓbabiliorē opinionē qͣꝫuis duriorē. qꝛ nonhabꝫ effectū ſuū poſtmodū ceſſante fictōeſicut baptiſmꝰ. ⁊ hͦ qꝛ penitētia reiterabiliſeſt. nō ſic baptiſmꝰ. tū etiā quia nll̓a abſolutio ſacramental̓ fuit. ſꝫ potiꝰ noui peccati additio. ¶ Nō eſt fictio ſi pctō dicat oīaquoꝝ actu recordat̉. qͣꝫuiſ nō omniū recordet̉. ſed eſt fictio dū ſciēter celat aliqͥd aūt īꝓpoſito peccādi ꝑſeuerat. aut ſcit ⁊ ſcire dꝫꝙ a tali nō p̄t abſolui. ¶ Penitentiaꝝ alia ērecōcilians qual̓ fieri nequit niſi in gratiaAlia eſt ſatiſfaciens vl̓ exoluēs. qual̓ fierip̄t extra gr̄am. ſic ꝙ illiꝰ iteratio neceſſaria
nō exiſtit. Immo ⁊ talis ſolutio reſpectuq̄rundam penaꝝ tꝑaliū debitaꝝ/ forte poneret̉ in inferno. ¶ Satiſfactōnem ꝓpͥe vttal̓ eſt oꝑant̉ ſola oꝑa penalia. que .ſ. voluntas naturalit̓ refugit et hinc penam habet.iuſte eqͥdem vt pctm̄ volūtariū inuoluntaria pena redimat̉. ¶ Per oꝑa ſpūalia qualia ſunt ꝯtēplatio ⁊ amor dei p̄t fieri ſatiſfactio. tuꝫ qꝛ annexa eſt ꝓ ſtatu iſto fatigatiocorporis. tum qꝛ ꝯͣ ꝓpͥam inclinatōem cōmodi intellectꝰ et volūtas abnegat ſe ī obſequiū fidei et charitatis. ¶ Unū ꝓ alteropoſſe ſatiſfacere ꝯcedit liberalitas dei duꝫcauſa ſubeſt. vel ex impotētia illiꝰ ꝓ qͦ fit ſatiſfactio. vl̓ de mādato ſuo et charitate ſatiſfacientꝭ. vl̓ ſuꝑioris autoritate taliter ordinantis.¶ De matrimonioOnſenſus mutuꝰ exp̄ſſus ꝑ verba de p̄ſenti/ qͥ tranſfert̉ ꝓ ꝑpetuo corpus viri in ptātē ml̓ieriſ¶et ecōtra in eis ꝓpter q̄ cōiūctiotal̓ ordīat̉ cauſat mr̄imoniū de iure naturali et diuino. nihilominꝰ limitat̉ ꝯſenſuſ adcertas ꝑſonas cū certis circūſtantijs. Etqͥcqͥd aliter fuerit attēptatū p̄t illd̓ īualidare ſuꝑioris autoritas. ¶ Uotū ſolēnizatuꝫꝑ ſuſceptōem ordīs vl̓ religiōis nō magiſex natura ſua videt̉ dirimere mr̄imoniū iāꝯtractū/ qͣꝫ ſimplex. ſꝫ hͦ ꝓueuit ex eccl̓ie cōſtituto. maxime cū ī illo diſpēſare poſſe papam ꝓbabil̓ ſit opinio. ¶ Mr̄imonial̓ ꝯiuctio vniꝰ ml̓ieris cū pluribus viris repugnat iuri naturali. nō ecōtra. qm̄ corpꝰ viri plꝰ valet ꝓ qͣnto plures fecūdare ſufficitEt ita olim pluribꝰ licebat fungi vxoribꝰ.Prima tn̄ in hoc cōſentiēte cui corpꝰ viriiam ceſſerat in ſuū ius. Nūc autē ad ſtatuꝫpͥmeue inſtitutōis reduxit chriſtꝰ mr̄imoniū vniꝰ cū vna. ¶ Uotū ſimplex caſtitatiſn̄ dirimit mr̄imoniū iā ꝯtractū. peccat tn̄qͥ vouit dū pͥmo ꝯͣhēdi voluntatē habuitvoto contrariā. nō autē poſtea dū reddit d̓bitū. vt eſt ꝯcors ſentētia iuriſꝑitorū. ſꝫ negant petitōem debiti poſſe fieri ſine fractione voti. Cuiꝰ oppoſitū ex eo videt̉ veꝝ qꝛvotū nō cadebat directe niſi ſuꝑ hͦ. qd̓ ē nūqͣꝫ ꝯtrahere. ⁊ nō ſuꝑ hͦ qd̓ ē nūqͣꝫ ꝯmiſcericarnal̓r alteri. Alioqͥn dū nūc ꝯmiſcet̉ etiāreddēdo debitū reꝰ efficit̉ voti fracti. Alioqͥn p̄terea eſſꝫ ſors tal̓ ꝯiugij nimis dura.¶ Religioſus ꝓfeſſus aut ſacerdos vtētes
B 4