Epiſtola fratris Iohannis
⁊ tota mentis anniſu cū gratia dei radianteveritates altiſſimas ⁊ abſconditas valde ꝑſcrutātes/ a crimine oretenꝰ eructauerūt/ veluti ſi quis ex abyſſo terre ꝓfūdiſſima ſuffoſſis ⁊ egeſtis ingenti conamine ruderibꝰ precioſiſſima auri vl̓ argenti pondera ſuſtollatHi aūt ſua queuis opuſcula nō aliūde qͣꝫ exilloꝝ ſentētijs ſapienter ꝯtexētes. qꝛ forte clarius ſeu politius locuti ſunt/ nō aliud egiſſevident̉ hoꝝ plurimi/ qͣꝫ ſi qͥs rudē ⁊ informēſeu ſcabrā metalli maſſam/ nouiter e mineraproductā in ſplendentē ⁊ gratiorē diuerſo limature genere formaꝫ artificialiter educat.Nemo ergo nouiſſimoꝝ p̄ſumat ſe pͥoribuscomꝑare. nemo illos vetuſtate ſua ꝯtēnere.Quemadmodū ab hac temeritate longe eſſenō dubito frater vnanimis germanū noſtꝫquē loquimur/ ſicut ⁊ dicta et facta eiꝰ om̄iateſtimoniū ꝑhibēt. Qui licet īter ceteros huius infeliciſſimi nr̄i tꝑis (pace oīm dixerim)veluti vas electiſſimū repletꝰ eēt ſpū ſapiētie⁊ intellectꝰ/ ⁊ ob hoc a me meiſqꝫ ſil̓ibꝰ ſepiꝰinterpellatꝰ fuerit/ vt ẜm talentū ſibi creditūde ſcpͥturis ſanctis ad informatiōꝫ moꝝ nobis aliqua ſaltem ſuo mō diſſerere vellet/ vixtandē ad hoc adduci potuit/ vt extra ea q̄ vl̓ex iniūcto cācellariatus officio/ vel rōe ſcholaſtici exercitij ꝯpilare coactus ē pauca opuſcula inferius annectata ſub noīe ꝓprio voluerit ꝯſcribere. Naꝫ mox vt inde ſibi ſermofiebat/ aut velut obſurdeſcebat/ aut ī aliud citiꝰ rē ducebat. aut duris ſentētijs nos increpitās dicebat. Neſcitis qͥd petatis/ quāta qͣlia ve ſuꝑpetūt ad manū ꝓ deuotiōis exercitio inſignia probatiſſimaqꝫ ſanctoꝝ doctorvolumina/ q̄ oēm vite ꝑfectionē ſalubriter etſufficiētiſſime ꝑdocēt nec intēdimꝰ. Ecce inꝓmptu ſunt Aug. ſuꝑ pſalteriū. Grego. ſuꝑIob. Caſſianus ī collatōibꝰ ⁊ inſtitutōnibꝰpatꝝ. Bern̄. ſuꝑ Cātica. Richardꝰ d̓. xij. ptriarchis et de archa myſtica. Bern̄. iteꝝ adfratres de monte dei. Hugo de orōne. Anſelmus in meditationibꝰ. Aug. iteꝝ in ꝯfeſſionibꝰ ⁊ ſoliloquijs. auctor p̄teres ſumme dev̓tutibꝰ ⁊ vicijs. auctor de ſpū ⁊ anīa ⁊ reliqͥqͣꝫ plurimi. Quid amplius queritis? qͥd veteribus nouellos faſtidioſi cumulatis? Faciēdi plures libros nō eſt finis. in his immoremī. in his exerceat̉ ſpūs veſter. horū ī ſtudioveſtꝝ deſudet ingeniū nō ī curioſis ⁊ ſuꝑuacuis ſubtilitatē quandaꝫ mentientibꝰ/ q̄ nōimplēt animū aut ſatiāt. ſed potiꝰ pruritū accendūt auribꝰ/ ⁊ a veritate tandē abducunt.
¶ Talia nobis dicere ſolitꝰ erat ob qd̓ etiaꝫquaſdā lectōes ꝯͣ ſtudentiū curioſitatē inferius annotatas diſſeruit. ita ſꝑ modeſtiſſimifuit ingenij. maioribꝰ cedēs. nō ſua q̄uis procaciter ingerēs. quēadmoduꝫ de ſimia turpirefert fabula. quā non puduit p̄ ceteris terrebeſtijs fetum ꝓpriū veluti pulcriorē an̄ ꝯſpectū iouis inferre ¶ Ad hͦ argumētat̉ ꝙ plurima ꝑ eū dictata ita neglexit vt niſi pia qͦrundā cura fuiſſent diligentius recollecta ⁊ trāſſcripta neſcio ſi vſqꝫ mō ꝯparerēt Patuit hͦī illis pͥmis opuſculis exercitij ſui ſcholaſtici in ſtudio theologie pariſien̄. d̓ nuptijs ſapiētie/ q̄ miro iocūdoqꝫ artificio (qͣꝫtū ex aliquibꝰ ꝯcipi pōt) ſtudio florēti ꝑegit/ ſumptothemate. Queſiui ſponſaꝫ mihi eā aſſumere/que tn̄ vel mala vt aiūt cuſtodia/ vel quorūdā auida rapina ꝑdita ſunt oīa. Sic nihil ēin humanis oꝑbus ſtabile. nihil duratiuū.itaqꝫ debemur morti nos noſtraqꝫ ait Oracius. Sed nec mirandū vt ait Aug. ſi caduca cadūt et mortalia moriunt̉. Et qͦt dixiſſequot ſcpͥſiſſe credēdus eſt apl̓s Paulꝰ celeſtium ꝯſcius ſecretoꝝ/ qͥ ab hirl̓m vſqꝫ illiricūmare totū repleuit euāgelio. et tn̄ ex oībꝰ vixſuꝑſunt qͣttuordecim epl̓e. Sileo reliquosquoꝝ nō ē nūerꝰ. Defleāt alij ruinas palaciorū/ laq̄atas domos erutas/ depopulatōesciuitatū abruta caſtra fortiſſima/ mortes ſivis hoīm/ ego ſumme plāgendā duco iacturaꝫ vel modicā ciuitatis noue hierl̓m/ deꝑdita videlicet p̄clariſſimoꝝ viroꝝ ꝯmentoriaꝯtinētia verba vite doctrineqꝫ ſaluberrime/quibꝰ fides catholica gigni poterat ⁊ nutriri. qͥbus inſuꝑ roborari velut arx firmiſſimaedificata cū ꝓpugnaculis cōtra quelibet inimici ſeuiētis machinamēta. ⁊ ex talibꝰ viuaciſſimis efficaciſſimiſqꝫ ſentētijs penetrabilioribus om̄i gladio ancipiti/ ꝯfodi valebathoſtis ⁊ enecari. qͣpropter nō abſqꝫ illiꝰ ſubdola ꝓcuratiōe hoc aliqn̄ ꝯtigiſſe credēdū ē/ſicut ecōtrario libroꝝ inutiliū ⁊ curioſoꝝ atqꝫ ꝑnicioſoꝝ multiplicatio. q̄ qͥdē ꝯtra fideinoſtre traditionē tanta ſemꝑ ꝓrupit inuidiavt ꝑ ſe ſuoſqꝫ ſatellites eā funditꝰ de terra. tollere/ aut ſaltē diuerſaꝝ hereſuꝫ velut zizaniorū ſuꝑſeminatōne ꝯfundere voluerit. ſꝫ o plene omī dolo ⁊ neqͥtia/ nequaqͣꝫ ita erit vt exiſtimaſti/ nūqͣꝫ obturare poteris fontē aqueviue ſalientis in vitā eternā / ſi illam interdūturbidā reddideris. Nā licet caduca ſint oīaque ſunt ſub ſole/ vt ait Eccl̓aſtes/ verbū tn̄dn̄i qd̓ ſuꝑ ſolē ē manet ī eternū/ qd̓ aſſidue