Sympſalma octauumIC IR
IC IR
Hiero. Aug. Bern̄. cuꝫ ſil̓ibꝰ. quoꝝ ſcriptapatēt/ ⁊ rō certa ꝯuincit ex dignātiſſima cohabitatione ſponſi cū ſpōſa/ ⁊ eiuſdē ꝑ gr̄e ſemē fecūdatiōe nō ab altero nec de altero qͣꝫde ſeip̄o/ vt audeat dicere ſpōſa ī ſuꝑaduētuſpūſſancti. Et ī obumbratōne v̓tutis altiſſimi. filiꝰ meꝰ es tu. ego hodie genui te. in diedeſpōſatōis mee / ⁊ leticie cordis mei. Quidhͦ mirabiliꝰ. Uel dicere deo. Cibꝰ meus estu/ ego hodie comedi te.FinitIncipit ſympſamaAoctauū. in qͦ ponunt̉ qͥnqꝫ ꝓprietates .ſ. xxxvij. xxxviij. xxxix. xl. ⁊. xli. Capitulū. vi.Ungit amor ſoli ſolꝰ/ ꝑfectꝰ etē par Aurore/ nitidꝰ ordīe terribil̓. ¶ Amor vnꝰ ⁊ vnicꝰ/ ſimplex / ꝑfectꝰ ⁊ electꝰ inſinuat̉ cūdicit̉ circa mediū ſexti capituli¶ Una ē colūba mea) ſimplificata videlicꝫ ꝑſpm̄ ſctm̄l ꝑfecta mea ſcui nihil deeſt eoꝝ qͦꝝeē ꝑticeps debꝫ. Que p̄tētea iūcta ē mihi ꝑfecte ⁊ fini ſuo. Tūc em̄ ꝑfectū ē vnūqd̓qꝫ cuꝫfinē vltimū ſuū fuerit aſſecutū. ſic̄ ex oppoſito om̄e illud vanū eſt qd̓ fine ſuo caret. Propterea vani ſunt oēs hoīes ī qͥbꝰ nō eſt ſapīaque ipſoꝝ finis ſtatuta ē. ¶ Sequit̉ ¶ Una ēmr̄i ſue electa genitricꝭ ſue. Mat̓ ⁊ genitrixſpōſe recte intelligit̉ eadē increata ſapīa cuiꝰfilia eſt mēs anagogice ſurſū acta Nā qͥ ſpūſapīe agunt̉/ hi filij dei ſūt Uiderūt illā filie⁊ btīſſimā p̄dicauerūt regine/ ⁊ ꝯcubine laudauerūt eā Pēdet hec ꝑs ab illa p̄cedēti. ſexaginta ſūt regine / ⁊ octogīta ꝯcubīe/ ⁊ adoleſcētulaꝝ nō ē numerꝰ. q̄ hic pn̄t intelligi filie nūcupari. ¶ Seqͥt̉ vox admirātiūl Queē iſta q̄ ꝓgredit̉ qͣſi aurora ꝯſurgens/ pulcravt luna/ electa vt ſol/ terribil̓ vt caſtroꝝ acieſordinata? HHec ꝓ ꝯtextu pn̄tis octaui ſympſalmatis trāſcurſa ſic ꝯiūgamꝰ ad p̄cedentia tāqͣꝫ ꝓ diapſalmate. ¶ Amor fidēt̓ auſusē dicere poſt deſcpͥtas dilecti ꝓprietatesl etip̄e ē amicꝰ meꝰ filie hierl̓m Subiūgunt adincēdij fomētū crementūqꝫ petitionē Quoabijt dilectꝰ tuꝰ o pulcerrima mulierū. qͦ declinauit dilectꝰ tuus ⁊ queremꝰ eū tecū Nōitaqꝫ petūt ꝓpter ſe quē libere poſſidēt in hieruſalē celeſti. ſed ad ſponſā. id̓o iūgūt ltecūRn̄det amor ī pͥncipio ſexti capl̓i Dilectusmeus deſcēdit in ortū ſuū qͥ ē ſub celeſti hieruſalē quo ad vniuerſos et ſingulos qͦs gr̄afacit eſſe quaſi ꝑadiſuꝫ in bn̄dictiōibꝰ (vt ibipaſcat̉ in ortis et lilia colligat. ad aureolam
aromatū. que oīa ſunt bn̄dictōes meritorū.quibꝰ paſcit̉ dilectus/ ⁊ q̄ colligit qn̄ remūerat. ¶ Amor rurſus qͣſi delectatꝰ ꝯfabulatiōeꝓlixiori ad filias hierl̓m narrat ī ardore ſimplici cordis laudes ſuas ſibi prius attributas a ſponſo cū redditiōe multiplici. Et itap̄cedit huiꝰ totus capl̓i. vi. ⁊. .vij. ꝯtextꝰ quaſi ſua ſit alternata narratio/ vſqꝫ principiumoctaui. vel paulo ante vbi decimū et vltimūdragma incipit ꝑ collocutionē noīatiꝫ ad dilectū ⁊ ipſius rn̄ſionē. Nos aūt ex ipſis triapartiti ſumꝰ ſympſalmata ſub triplici verſunouiſſimo. ¶ Amor igit̉ colloquiū habēs cūfiliabꝰ hierl̓m que vicē gerūt paranymphorū inter ſponſū ⁊ ſponſā nō vt inſtruat eos/ſed vt deſiderio ſuo ſatiſfaciat et doceat̉. cōtinuat rn̄ſionē ad interrogationē factā. immodiffuſa v̓boſitate ſepius interrupta dilatateā Ego inqͥt dilecto meo. lintēdol ⁊ dilectꝰmeus intēditꝭ mihi/ qͥ paſcit̉ inter lilia candidoꝝ meritorū ab eo mihi magnifice collatoꝝ/ ex quibꝰ me collaudat dicēs lpulcra esamica mea et decora ſicut hierl̓m) ad cuiꝰ exemplar formata ſum atqꝫ pacifica. Qd̓ ſi fidēter dixerim pͥus/ ⁊ iſte ē amicus meꝰ. nolite mirari/ qm̄ me dignat̉ totiēs amicā noīare. cuiꝰ iudicio ⁊ dono v̓tutū ſuaꝝ dicor Iterribilis vt caſtroꝝ acies ordīata. ¶¶ Amor ite Lrū ꝯtinuat narrare v̓ba dilecti ad eā ¶ Auerte inqͥt oculos tuos a me quoꝝ vnꝰ ē diſcretiuꝰ ſeu ſpeculatiuꝰ. alter exꝑimētatiuꝰ ſeu p̄cticusl qꝛ ipſi auolare me fecerūt) dicit̉ ī pͣs.Accedit hō ad cor altū ⁊ exaltabit̉ deꝰ. Hocverbū eſſe pōt pn̄tis intelligētie de auolatione dilecti/ qͥ ſublimior ſemꝑ apparet. q̄ videri ſollicitudine querit̉ ampliori. ponit em̄ tenebras latibulū ſuū. Sequit̉ laus capilloꝝdentiū ⁊ genaꝝ/ ꝓut ſupͣ. iiij. capl̓o. ¶ Seqͥtur deniqꝫ materia pn̄tis ſympſalmatis iaꝫaꝑtal Sexaginta ſunt regine ⁊c̄ vſqꝫ. deſcēdi in ortū ⁊c̄. Fecūdus ē iſte textꝰ ī ſentētijsſi deberēt ſingula diſcurri. q̄ oīa reducūt̉ advnitatē amoris ⁊ multiplicitatē eiꝰ. ¶ Unitas obiectalis ml̓tiplicitas formalis ē. vnitatē exp̄ſſit apl̓us cū totiēs dixit. Unū corpus. vnꝰ ſpūs. vna ſpes vocatōis. vnꝰ dn̄s.vna fides. vnuꝫ baptiſma. vnꝰ deus ⁊ pateroīm. Et iterū. Unū corpus ⁊ vnꝰ panis ſumus. Et vniuerſalit̓ ī euāgelio Ioh̓is ꝑ totū. Et qͥd pōt cōpēdioſius dici qͣꝫ illud apl̓iQui adheret deo vnus ſpūs ē? Quinīmo illud xp̄i de manducāte et bibēte carnē et ſanguinē ſuū ſacramētalit̓. In me manet ⁊
AA