Super Magnificat
XCVI
Interea mundi fugiunt ꝑ mania cureIllecebre carnis ⁊ ſathan inſidieSed redeunt heu ſepe nimis velut agmineObice cor firmo ſe niſi munierit(factoCorꝑis occultat ſenſus adituſqꝫ doloſosPeruigil exploret/ vim quoqꝫ vi ſuperetGarrula vitet̉ cum fictis fama ſuſurrisNil̓ aliud ledat/ tempora depereuntTꝑa res p̄cioſa nimis/ ſtimulos ſed ⁊ aciesInfigunt mage vix ⁊ abire valentInuitus patiere iugum qd̓ ſponte ſubiſtiFrena ferentis equi fabula te doceatEcipit̉ qͥ vult nimiū ſociabilis eſſeDū putat agreſtꝭ nomē habere viriElōgās fugito/ ꝑſta/ claudēt̉ et oraSic viuat dicent/ ſit ſuus iſte modusCelis interea tacitum miſcere licebitAlloquium/ fiet mentis in arce locus.Stillabūt lacrimas cordis liq̄facta ſuauesIntima/ non quales cogit acerba luensSpiritui ſimul ⁊ carni cibꝰ iſte placebitOmnia fecundans rore ſalutiferoSꝫ caueas laqueū caueas ſub melle veSi tibi plꝰ placeat qͣꝫ deꝰ iſte ſaporᵐ (nenūExplorabis ita/ domini ſi iuſſa retrorſuꝫProijcis/ vt vitam delicioſus agasPremia ſi petis hic operum/ dicetur amiceQue tua ſunt/ tibi ſint/ accipe/ vade/ ſileHeu mea qͣlia ſūt niſi peſſima p̄mia tollensQuid niſi prauus ero perpetuoqꝫ miſerArgue/ caſtiga pater/ vre/ ſeca/ neqꝫ parceDummodo permaneam complaceāqꝫ tibiNtellectꝰ agens habitus ⁊ ſpūalesIlluſtrat ſpēs nec locus ē tenebrisGratia dū comes effulget/ ſi vita ſeSit/ neqꝫ ꝯturbet paſſio turbida cor (renaAere ſicut ſol athomos radians manifeſtatOmnia ſic cordis intima clauſa patentPenitet ob vicia tantis horrentia neuisEuitet inde boni gratior intuitusEſt regio lucis ⁊ pacis gratia mentiLumen ab eternis montibus accipiensGratia nanqꝫ dei paradiſus deliciarumCum natis hominum delicie tibi ſuntNōne fit abſqꝫ fide/ dices cui cura ſuorūNulla ſubeſt hominum proximitaſqꝫ peritFit fateor/ tamē et curas cognoſcere debesAtqꝫ modo varios/ pro gradibus ſtatuumIncola deſerti vel vita monaſtica curantAbſentes populos/ non ope ſed meritisNon ita paſtores aliqui regeſqꝫ duceſqꝫAut qui qͦtidie clamitat ad populūIiRrational̓ amens ⁊ ſtulta vocatur
Myſtica cui nomen theologia deditPriuat̉ rō/ mens/ ſenſus/ pax qꝛ xp̄iExuperat ſenſum cum ratione ſimulCauſa tamen mentis ⁊ ſenſus ⁊ rationisLux tenebroſa / ſilens vox ſcia neſcia fitEſſe ſui generis ratio mēs ſenſus habēt/ ſꝫNoſcendo nequeunt equiparare deumSolus ī immēſum ſe nouit/ amat/ fruit̉qꝫQuiſqꝫ gradu menſo ſanctus amare poteſt.Unio ſimplifica ſatians ⁊ pura/ quietamMentem perficit et perficiendo rapitUnio deifica mentē quaſi ſorbet abyſſoFitqꝫ petens/ noſcens/ ſancta/ deū patiens.Unio pacifica modꝰ abſqꝫ modo reputat̉Et gradus abſqꝫ gradu/ lux ſine luce ſimulTheologia pōt ꝓpriā quā dicimus iſtaConcordare ſimul/ myſtica guſtat eamMentis in exceſſu ſapiēs ſapit/ inſipientisCor conturbatur/ poſſe negat fieriXaltauit aīs humiles o ꝟ̓go beataMd̓ quā dn̄aꝫ magͣ potēs ſtatuit.Cur? qꝛ reſpexit hūilē deꝰ/ vt tuꝰ eētFilius ⁊ matris ſubditus imperioGloria ſuſcepit humileꝫ ſublimior/ ex hocIpſa nouiſſima ſis/ proximiorqꝫ deoNāqꝫ nouiſſimus et abiectior eſſe virorumIn cruce ſuſpenſus eſſe ieſus voluitPropter qd̓ deus exaltauit euꝫ/ ſibi nomenTale dedit nomen omne quod exuperatSta mō collige te mea mēs hīc corrue totoProna ſinu/ ſignum ſtringe ſalutiferumTolle iugū crucis hoc/ a qͦ diuellere nullusPreualeat caſus dic crucifixe ieſuFaſciculꝰ mirrhe mihi dilectꝰ meus interUbera conſtringet ſe mea/ ſuauis amorOſcl̓a det labijs vngat trahat afflet odoreꝫIntus ⁊ in cellas ducat aromaticasAmēs qͦ raꝑis mea mens/ q̄ digna flagellisOſcula vis/ cuius terra tremit tuituArce p̄cor rapit en pietas īſpecta ſup̄pQue maieſtatē nō ſinit vt verear (māBrachia diſtēdit vultū declīat/ aꝑtūPer latus oſtendit ſe cor amore deiFrigidꝰ ingratꝰ meus eēt amor/ ꝑ amorēSi talem minime flexus amaret eumMaieſtas fateor retrahit ſi conſpiciaturCarne tegit ſeſe/ ſola patet pietasOpietas q̄ nec colaphos nec ſputa flagellaClauos nec mortem reſpuit ecce crucisIā nec amore mei lāguet neqꝫ vulnera ſentitMortuus/ in dura ſed cruce pendet adhucMortuus amplexū ſe quō ſubtrahet audeMens pia coniungi cum pietate ſua.
Xx