Tractatus duodecimus
nō ē ſalutaris vl̓ ſalus vel ih̓s ẜm nomē ſuūſi nō implere valeat totā indigentiā rei ſaluabil̓ ẜm oēs vires ſuas. Ptꝫ hͦ ex deſcpͥtōe ſalutꝭ vel ſalutarꝭ. cuiꝰ finis ē vt repleat totā inX digētiā patiētis. ¶ Salꝰ in rebꝰ ſenſu carētibus ſufficiēter obtinet̉ dū ſuo ꝯuenienti velvtili bono ꝯiūgunt̉/ etiā ſi nō delectabiliterꝑticipāt illud Ptꝫ hoc ī qͥete reꝝ ſenſu carentiū ad loca ſua. dū p̄terea formā ſibi ſil̓em introducūt ad ꝯſeruatōꝫ ſpēi. ¶ Salꝰ ī aīalibꝰ.carētibꝰ rōne/ ſufficiēter obtinet̉ dū ſuo ꝯueniēti vel vtili ꝯiūgunt̉. ⁊ dū illā ꝯiūctiōꝫ ꝑcpiūt/ ⁊ ī ꝑceptiōe delectant̉. etiā ſi nihil ꝑticipāt de honeſto. Ptꝫ. qꝛ ad honeſtū ꝑcipiēdūnequaqͣꝫ ꝯdita ſunt. ¶ Salꝰ ī oī creatura rōnali vel intellectuali neqͣqͣꝫ obtinet̉/ ſi nō hōeſto bono ſuo cū ꝑceptōe ꝯiūgat̉ intelligēdode ſalutē ꝑfecta/ q̄ ꝯſiſtit ī actu. nō aptitudīeſola vel habitu. Patet. qꝛ ad honeſtū bonū ꝑcipiēdū actualit̓ formata ē. ¶ Salꝰ ī hoībusꝯſtitui nō potuit abutētibꝰ ratōne/ ph̓is autalijs. p̄terqͣꝫ ī honeſto ſolo bono ſup̄mo eternō ⁊ vno. nō ī diuitijs vtilibꝰ. nō ī delicijs ſuauibꝰ. nō ī honoribꝰ vel gl̓ia tꝑalibꝰ. Pꝫ. qm̄hec oīa ſi affuerint/ remanet īdigētia ſeu vacuitas vel inanitas nō repleta ī pͥncipalioripotētia rōis q̄ ſuſceptiua ē boni honeſti ⁊ illiꝰ ꝑceptiua. ¶ Magnificētia ſalutarꝭ ad honeſtū cōpeſcēdū ꝓpria ē ſoliꝰ nature intellectual̓. Sola em̄ mouet̉ ad honeſtū vl̓ ſtat īeo ſub hac rōne. ꝙ bonū hͦ aūt illud ꝯſonatrecte rōni. etiā ſi nō hr̄et rōem delectātis autvtil̓. Honeſtū qͥppe ē qd̓ ſua vi nos trahit ⁊allicit dignitate. Honeſtū bonū d̓r ꝑ relationē ad appetitū rōnalē vt rōnalis ē. ordinē ſuum ſeruās retinēſqꝫ naturā ¶ Magnificētiaſalutarꝭ ad honeſtū/ fontaliter ē ī deo pr̄e luminū. apud quē nō ē alia rō cuiuſcūqꝫ appetibil̓ vel amabil̓ qͣꝫ honeſtas ſua. oīa em̄ propter ſeip̄m fecit dn̄s. nō ꝓpter aliud vel vtilovel delectabile ītuitu pͥncipali. ¶ Magnificētia ſalutarꝭ neqꝫ habet̉ neqꝫ ſeruat̉/ niſi rectarō q̄ ſemꝑ ad optima dep̄cat̉. terminet̉ aut finiat̉ ī deſiderio ſuo Semꝑ em̄ curua remumurat. inqͥetat̉ ⁊ imꝑfecte ſtat. Hoc vidit qͥdixit. Nō ē pax impijs Et rurſū. Cor impijſicut mare feruēs qd̓ qͥeſcere non pōt. Hincorat pr̄ meꝰ Dauid. Cor creari mūduꝫ. ſpm̄inſuꝑ dari rectū. ſpm̄ ſctm̄. ſpm̄ pͥncipalē ẜmtria ad q̄ factꝰ ē rōnal̓ ſpūs. vt recte. ſācte. fortiter ferat̉ ī honeſtū. ¶ Magnificētia ſalutaris varie q̄ſita ē ab omnibꝰ qͣtqͦt venerūt hactenꝰ vſqꝫ ad dn̄m deū ſalutare meū. vel qͥ pri
us implicite aut explicite credebāt ī cū. Ip̄eem̄ eſt qͥ totū hoīem ſaluū ſecit ẜm oēs viresqͥ ꝯſiſtēs ī ſinu pr̄is/ annūciauit nob̓ de deoqͥ ad verā honeſtatē via ē. vector. oſtiū ⁊ terminus idē. ¶ Reſpectio ſalutaris illiꝰ qͥ eſt excelſus dn̄s ⁊ humilia reſpicit. ſolā ī aīa rōnali ancilla ſua reſpicit humilitatis honeſtatēHec ſpecioſitas aīe. hic decor. hec pulcritudo. q̄ trahit ip̄m ⁊ allicit. Nec aliūde tn̄ ideoih̓s trahit̉ qͣꝫ a ſe vel allicit̉. qm̄ ī hac hūilitatis honeſtate quā dedit/ ſe reſpicit et diligit.¶ Reſpectio ſalutaris notat̉ a ſpōſa ī cāticisCū eēt rex (inqͥt) ī accubitu ſuo. nardꝰ meadedit odorē ſuuꝫ. In nardo humili redolēteaccipimus honeſtatē. Intuitꝰ huiꝰ honeſtatis oculꝰ ē efficax ⁊ viuus qͥ penetrat ⁊ vulnerat cor ī amore. ¶ Reſpectio ſalutaris fit ī ancilla q̄ reſpicit̉ ꝯuerſa viciſſitudīe ad dilectū.qͥ reſpicit ꝑ oculū ſimplicē ⁊ rectū. de qͦ veritas. Si oculꝰ tuus fuerit ſimplex/ totū corpus tuū. ſupple oꝑationū tuaꝝ. erit luciduꝫ⁊ rectū. Rō. qꝛ ⁊ finis preſtituet̉ bonꝰ. ⁊ ad finē ordo rectus. nō diſtortus ꝑ ineptitudinēaut viciū ¶ Reſpectio ſalutarꝭ multiplicit̓ intelligit̉ fieri a dn̄o deo ſalutari meo. Unusmodꝰ ē ī eterna p̄deſtinatōe. ẜm quā dictuꝫ ēa filio ī Ioh̓e. Qui ex deo ē nō peccat. qꝛ generatio dei ꝯſeruat illū. Alius ꝑ gr̄am habitualiter gratificantē qual̓ ē in ꝑuulis et ī homībꝰ ſanctis dū dormiūt. Tercius ē ī oꝑationibꝰ ſanctis cū ꝑceptiōe diuinoꝝ chariſmatū. ꝑ ſenſum intellectꝰ ⁊ affectꝰ ī vna facultate liberi ſpūs. ī corde vno qd̓ ē natura eēntialis aīe/ ſuꝑeminēter ꝯtinēs memoriā. intelligentiā ⁊ affectū. Fit hec ſalutaris ꝑceptio ſepe dū dicit hō deuotꝰ. Ego dormio. ſupplein viribꝰ infimis. actū nō ſentiens tꝑaliuꝫ. etcor meū vigilat in ſomnijs ſpectaculoꝝ eternoꝝ. ¶ Beatitudo aīe rōnalis dicēda ꝑ om̄sgeneratōes/ ꝯſiſtit ī factōe magnoꝝ ꝑ illuꝫ qͥpotens eſt. Hoc aūt fiet dū erit memorie repletio eternitatis ⁊ pacis. erit intelligētie repletio ꝟitatis ⁊ lumīs. erit volitiue repletiodilectōis ⁊ fruitōis. ¶ Beatitudo aīe rōnal̓dicēda ꝑ om̄s generatōes/ ꝯſiſtit ī ſtatu qͥ eſtoīm bonorū aggregatōe ꝑfectus. Hec ē diſfinitio recta beatitudinis/ q̄ ſtatū dicit ī optimo. dū optima potētia optimo ſuo obiectoimꝑturbabiliter ꝯiūcta eſt. ¶ Beatitudo aīerōnal̓ ꝯſiſtit in hͦ ꝙ ipſa tanqͣꝫ ſignū magnūin celo amicta ē ſole totius honeſtatis ī rationali. Eſt luna totiꝰ mutabilitatis ſub pedbus eius in ꝯcupiſcibili. Eſt corona totius