Tractatus Vndecimus
ꝑſeuerantes in oratione cū mulieribꝰ ⁊ Maria mr̄e Ieſu. Porro ſi filiꝰ nō hēbat vbi caput reclinaret. hoc ipſum ꝓbabile de paupere vidua matre ſentire. Fouebat̉ igit̉ a filio.Legimus quattuor Philippi filias ꝓphetiſſas ſequētes ip̄m p̄dicantē. Apoſtolꝰ quoqꝫ dicebat ſe poteſtatē habere ſororeꝫ circūducendi ſicut et ceteri apoſtoli. Deniqꝫ quidcharitas materna velit ⁊ audiat. quid filial̓retribuat pietas Auguſtinꝰ cuꝫ Monica teiſtis aſſit. ¶ Diſcipulus. Probatā ſatꝭ eſtimo ſequelaꝫ Marie continuā cū filio. ꝙ nōbis afferet nō mediocrem contemplationuꝫſuaruꝫ materiā atqꝫ fidem/ ꝑ vniuerſam totius euangelice ſeriei narrationē. QuintiaꝫMaria cōtemplabat̉ ea que didicerat infantula/ ſub parentū domeſtica diſciplina. Dehinc que toto puellaris etatꝭ tꝑe didicit ⁊ ꝑlegit in templo ſub doctrina ſacerdotū/ cumalijs virginibus de ſacerdotali regaliqꝫ ꝓſapia/ nobilē trahentibꝰ originē erudita. Tandem reliqua taꝫ ab euangeliſtis poſita/ qͣꝫ lōge plura nō poſita/ ꝑ totū beatiſſime vite ſuecurſum eſtimamus multa nimis. Inueniretuum ē. Incipe quomō placuerit. Dignabitur ſpero ſeſe noſtro qualicūqꝫ ſermone landari. quā audire videor exhortanteꝫ omnesꝑ verba patris ſui Dauid Magnificate dominū mecū. ⁊ exaltemus nomē eius ī idip̄mdicētes. Magnificat aīa mea dn̄m. quoniāhic ē finis noſter. iſta ſalus. iſta ꝑfectio. iſtudprincipiū. et vltimū creature rationalis opꝰbonū. ¶ Magiſter Contemplatio Mariep̄cipua fuit de magnificando dn̄m. Cauſaꝫꝟo poſuiſti. Et dicāt. ſemꝑ magnificet̉ dn̄s(ait ꝓpheta) qͥ diligunt ſalutare tuū. quod ēxp̄s verbū in pͥncipio apud patrē. deꝰ d̓ deoꝑ quē oīa facta ſunt. ꝑ quē ⁊ deſtructa ꝑ peccatū / refecta ſunt. qm̄ verbū caro factu eſt. ethabitauit ī nobis. Et qꝛ ꝯtemplabat̉ mensMarie quēadmodū futurus erat deus hōfactus iudeis in ſcandalū. et gentibꝰ in ſtulticiā ⁊ deriſū. voluit a magnificatōe dn̄i ſalutaris ſui cāticū inchoare. ſignificās nihil in depreſſionem diuine magnificentie factū eſſe ꝑincarnati verbi myſteriū noua potius mentis noſtre oculis (o magnificētiſſime deus)lux tue claritatis infulſit. vt dū deū viſibilit̓agnoſcimus. ꝑ hunc inuiſibiliū amorē rapiamur. ¶ Diſcipulus. Hec cauſa ꝓbabiliseſt cur a magnificētia ſumpſit exordiū. dumrecreata conſiderat ꝑ exinanitionē paſſiōis.Atuero dū attenderet om̄ia q̄ facta ſunt per
verbū. nōne ꝯfeſtim a magnificatōne creaturaꝝ aſſurrexit ad cognoſcendā laudandāqꝫmagnitudinē creatoris? ¶ Magiſter. Aſſurrexiſſe nō denego. ꝯiecturās ipſam ꝓpterea/ p̄poſuiſſe nomen dn̄i qͣꝫ ſalutaris ꝯſonādo psͣ. verbo. Om̄ia quecūqꝫ voluit dn̄s fecit in celo ⁊ in terra. in mari ⁊ in om̄ibꝰ abyſſis. Ideo quippe dn̄s appellat̉. quia ſubiectā habuit creaturaꝫ iure ſuo factā. aut ab eofieri poſſibilem. Porro ſi quereret̉ a Mariade rebus conditis in tali menſura. numero ⁊ordine/ nōne ꝓ omni ratione potuit reſpondere. Dn̄s ē. quod bonū fuit in oculis ſuishoc fecit. ⁊ qd̓ fecit prius in ipſo vita erat. etvita erat lux hoīm. ⁊ lux in tenebris lucet. ettenebre eā nō comp̄henderūt. ¶ Diſcipulus.Tollebat ex hoc curioſitatē ſtultā ſcrutātium ſcrutinio/ volentiū ſapere nō ad ſobrietatem. nō ad menſuraꝫ cordis ſui nimis exiguam. qua nequit immēſitas dei claudi. Nō attendūt iſti ꝙ oīm que facta ſunt ⁊ quō factaſunt ſimul ⁊ refecta/ tota ratio eſt om̄ipotēs⁊ omni ſciens volūtas operātis ¶ MagiſterContemplabat̉ in hoc euangelico iohāniſcuſtodis ſui principio mens Marie multointuitu ſepteꝫ abyſſos. quas ſolus dei penetrat oculus lucidior ſuꝑ ſolē. Siquidē deꝰipſe dn̄s qͥ intuet̉ abyſſos. Ideoqꝫ ſuꝑ oēmcreature ſcīam notatā ꝑ cherubin ſedere perhibet̉. Hinc tenebras eē ſuꝑ faciē abyſſi moyſes ſcpͥſit. Hinc de luce diuina poſitū eſt. ꝙtenebre eā nō comp̄henderūt. nō negando qͣlēcunqꝫ ꝑticipationē huiꝰ lucꝭ velut vmbratilē. Umbrā quippe dicimꝰ eē refulgentiamquandā lucis plus aut minus. ⁊ nō om̄imodā lucis priuationē. Sic angelus ē ordine.naturali prima vmbra ſeu refulgentia ſumme lucis ꝑticipatio. Anīa rationalis alteraDeniqꝫ vmbra cognitiue lucis occūbit poſtvmbrā ſenſitiue v̓tutis in vegetatiua. ac deinceps. ¶ Diſcipulꝰ Quid de vita dicemꝰ?An effulgeat ſil̓r in creaturis et occumbat?¶ Mgr̄. Si vita dicat̉ om̄ino illud qd̓ hꝫvim motiuā ſui/ ꝯcluſimꝰ alibi ꝙ nulla res ēſine vita. qm̄ naturalis amor omibꝰ inſituseſt/ qͦ res quelibet tanqͣꝫ pōdere ſuo moueat̉mediate vel immediate ad ꝓpriū centꝝ oīmdeū. Rationales creature ꝑ cognitiōeꝫ ꝯiunctā ſibi. ſed irrōnales ꝑ ſeꝑatā. ferunt̉ nempead loca ſua ꝑ impetū amoroſuꝫ dei dirigētꝭ.vt a ſagittāte ſagitta dirigit̉ petere ſignū qd̓ſagittas intēdit. Eſt igit̉ res quelibet in deoquedā vita etiā prius qͣꝫ fiat. ⁊ hoc ꝑ rationē