Super Magnificat LXXXIX
ſum ſanguinē tuū nō dubiū cū clamore valido ⁊ lachrimis. vn̄ tūc exauditꝰ es ꝓ tua reuerentia ¶ Ieſu. Tua fruitio figurabat̉ ī oblatōibꝰ triū regū ꝓ pͥmitijs gentiū. quā tūc figurā intelligebāt Ioſeph ⁊ maria. ꝯfitētes īcordeſuo ſicut oras poſtulat eccl̓ia. vt q̄ ſolēni celebrās officio. purificate mentis intelligentia cōſeqͣmur. ¶ Ieſu. Tua fruitio fuitinſi Simeoni qͥ iuſtus erat ⁊ timoratus. ſil̓⁊ anne ꝓphetiſſe/ cū parētibꝰ tuis ī exultatōne ſpūs ⁊ gratiarumactōe cognita. dū exclamauit Simeon bn̄dicens deū. ⁊ int̓ vlnastepuerū baiulās. Nunc dimittis ⁊c̄. Deniqꝫ ī oblatōe ⁊ īmolatione turturū aūt pullorū columbaꝝ cognoſcebāt oblationē tuijpſius in cruce ſignatā. ¶ Ieſu. Tua fruitio fuitin maria ⁊ ioſeph ꝑ illud vniuerſuꝫ ꝑegrinationis ſeptēniū. dū p̄terea fuiſti ipſis ſubditus ſtās ī medio ſicut qͥ mīſtrat. tā ī domusobſeqͥo/ qͣꝫ ī fabrili fortaſſis opificio. Un̄ dictus es a iudeis nedū fabri filiꝰ. ſꝫ faber māſiſtivſqꝫ tp̄s dū eras qͣſi incipiēs. xxx. annoꝝvt putabaris filiꝰ ioſeph. ¶ Ieſu. Tua fruitio guſtabat̉ iā a Maria ⁊ ab apl̓is credentibus/ dū p̄dicaſti hͦ ſacr̄m. ⁊ dū abeūtibꝰ alijſqueſiuiſti a remanētibꝰ. Nunqͥd ⁊ vos vultꝭabire? Rn̄dit Petrus illumīatus intꝰ a pr̄efortaſſis. ⁊ a matre tua aſtāte nutibꝰ ⁊ ſignisadmonitus. Dn̄e ad quē ibimuſ? verba viteeterne habes. ⁊ nos credimꝰ hͦ pͥmo. Dehīc⁊ cognouimꝰ qꝛ tu es xp̄s filius dei. ¶ Ieſu.Tua refectio dū maria recepit eccl̓ie ſacramentū etiā ſacramētaliter/ maxime poſt aduentū ſpūſſctī / qn̄ cepit hͦ ſacr̄m frequentari.fuit admirabilior ſuo mō/ qͣꝫ maternal̓ generatio v̓bi dei. Hec em̄ fruitio ſacramētalisponit generationē v̓bi dei et aliud multū vltra in admirationē ⁊ vtilitatē oīm a ꝓgenie īprogenies tim intibꝰ eū. ¶ Ieſu. Tua fruitioſacramental̓ fiit mīſtrata marie viatrici (ſic̄pie credi pōt) niidū a ioh̓e cuſtode. nedū a petro vicario tu ⁊ totius eccleſie pͥncipali. verumētiā a diacbnibꝰ ſeptē conſtitutꝭ ad hocip̄m. inter qͦs pͥmꝰ fuit Stephanꝰ. īmo ⁊ a qͦlibet paſſim ſacerdote ſine diſtinctōne. qꝛ ſicexigebat hūilitas Marie ſingularꝭ/ dū attēdebat oportunū tempꝰ ⁊ locū. ¶ Ieſu. Tuafruitio ſacramentalis qͦ Maria impleta eſtbonis. exēplar erat ⁊ eſt oībꝰ fidelibꝰ. ꝙ eſuriant hͦ ſacr̄m ⁊ impleant̉ bonis eiꝰ cū fidei certiſſime firmitate. que ſpem ⁊ dilectōeꝫ oꝑat̉.Deniqꝫ ꝙ nō inuanū vel omiſſionē ⁊ ꝯtemptū. gratiā hāc. id eſt euchariſtiā ſuſcipiant.
¶ Ieſu. Tua fruitio ſacramētalis impleuitMariā pͥus bonis qͣꝫ obiret .i. obuiam tibixp̄o iret ⁊ aſſumeret̉ ī celum. Nec ab horret apietate fidei. ꝙ tu bn̄dictꝰ fructus vētris ſutotus feſtiuus adueniēs/ dederꝭ ſibi (ſic̄ poſtmodū Dionyſio ī carcere) myſteriū hͦ corporis dicēs. Accipe hͦ chara mea. qd̓ mox cōplebo tibi ī regno meo vna cū pr̄e meo ¶ Ieſu. Tua fruitio nūc eſt mr̄i tue regnāti in patria/ copioſior ⁊ auidior quaſi impletio ⁊ toto ore dilatato. ſed ſuo mō videt̉ fuiſſe mirabilior in via. Rō. qꝛ difficilior. et ī augmētomeriti ꝓpter enigma fidei maior ¶ DiſcipulꝰConſentio. ¶ Magiſter. Cōgaudeat igi Dtur ⁊ exultet ſemꝑ eccl̓ia/ cū iocūdo pignorꝭamoroſi ꝯſolata dono. Ecce em̄ emanuel .i.nobiſcū deus. qͣꝫuis abſcōditꝰ. qͣꝫuis velatꝰ.tn̄ vere deus. Cōpleuit deniqꝫ qd̓ aſcēdensꝑ̄miſit. Ecce vobiſcū ſū vſqꝫ ad ꝯſūmatiōeꝫſcl̓i. neqꝫ iā eſt aut fuit alia natio tā grādis q̄habeat deos appropinqͣntes ſibi. ſic̄ deꝰ nr̄.adeſt nob̓. ⁊ certe ip̄i n̄ ſūt dij. ¶ Diſcipulus.Stupeo totꝰ mecū ⁊ admiratōe ſuſpēdorvn̄ tat qͣlit̓ ⁊ cur hec gr̄a. hec cūchariſtia. hecbona gr̄a? ¶ Mgr̄ Mirari te ad īfinita nolo. qͥ ſic̄ voluit/ ſciuit et potuit. Oīa eī q̄cūqꝫvoluit fecit. ⁊ q̄ fecit bn̄ fecit. Uidit eī cūctaq̄ fecit. ⁊ erāt valde bona. ¶ Diſcipulꝰ Curhāc mihi cāꝫ inducꝭ q̄ general̓ ē ad oīa. vellēvt ad ꝑticularē ⁊ proximiorē cāꝫ hꝰ ſacram̄tideſcēderes. ¶ Magiſter. Si hec ī pͥmis tibi cā nō ſufficit. neqꝫ ſi mille alias aſſignauero poteris ꝯtētari. nec ad intelligētie lumenaſcēdes. Et hͦ dictū ſit vniuerſal̓r ꝓ oībꝰ articul̓ fidei. Ueꝝ ſiqͥdē credere oꝑtet accedētēad deū qꝛ ē. ⁊ qꝛ mētiri aūt fallere n̄ p̄t. Sꝫ īhͦ ſacram̄to p̄cipue reqͥrit̉ firmiſſimū fid̓i fūdamentū. Alioqͥn qͥcqͥd rōnis īductū fueritplus offendet et obruet/ qͣꝫ edificet vl̓ on̄dat¶ Diſcipulꝰ. Credo ſic̄ eccl̓ia credit. ¶ Magiſter. Sta firmꝰ ī hac certitudīe v̓boꝝ etſecurꝰ es. aut ſi ꝯpendioſius agere vis. dic̄ extoto corde xp̄ianꝰ ſū. ¶ Diſcipulꝰ. Fiat aſſidue dn̄o ꝓpicio. ¶ Magiſter. Quid igit̉vltra petis? qͥd exigis? ¶ Diſcipulꝰ Sanecupio vtrūqꝫ intelligere qd̓ credo. tū ad ꝯſolationē meā. tum alioꝝ catholicoꝝ fortaſſisedificatōꝫ ſil̓ ⁊ hereticoꝝ ꝯfutatōꝫ. ¶ Magiſter. Cauſe placent ſi tenueris illud apl̓i.Nō plus ſaꝑe qͣꝫ oportet. Sunt em̄ diuiſiones gratiaꝝ. Ambulet vnuſquiſqꝫ igit̉ ꝓutei diuiſit dn̄s mēſurā fidei. Hoc in exproſitione vel intellectu ſacrarū ſcripturarū. Hoo