Super Magnificat LXXXVIII
cū tēptatōne ꝓuentū/ vt poſſet ſuſtinere. velaliter qͣꝫ ꝑ pctm̄ euadere Caueat igit̉ arrogāter p̄dicere cū Petro Etiā ſi oꝑtuerit me mōri tecū/ nō te negabo. Dicat potiꝰ. Imperfectū meū viderūt oculi tui. ſis adiutor ī oportunitatibꝰ ī tribulatōe. aut in talē tēptatōemO me nō īducas. ¶ Diſcipulus. Caute ſobrieqꝫ ꝯſulis. Cōfundis ex hoc curioſas inquiſitōes qͦrundā ꝯfeſſoꝝ ſuꝑ volūtate certa nōpeccādi ſeu recidiuādi in futuꝝ. vt duꝫ interrogat̉ penitens a ſe vel altero. Credis tu ꝙpoſtmodū nunqͣꝫ cades in tale pctm̄? Rn̄deat. Ego fragilis formido lapſum. nō tamenvolo nūc vel eligo caſuꝫ. De futuro miſcd̓iedei me ꝯmēdo. dep̄cās vt me cuſtodiat a peccato. ꝙ ſi ceciderit fragilitas mea. deprecoradijciat vt reſurgat. Hec fallacia ẜm pluresinterrogatōes vt vnā quātū video. nō meliꝰeuitat̉ qͣꝫ ꝑ ſilentiū modeſtū. ſe diuertens adalia cogitāda. aut ꝑ diſtinctōem acutā interrogationū. aut ꝑſtet iuxta qd̓ notaſti. negetqꝫ ꝯſequēs. ¶ Magiſter Ita ē etiā circa ſpeculabilia fidē rectā tāgentia. ¶ Diſcipulus.Exēplifica. ¶ Mgr̄. Oīs pene deceptioꝓuenit ī ſpeculabilibꝰ/ ex defectu diſtinctōiſ⁊ reſolutōis ad ſimplicia. qͣ deficiēte doctorquo plus inqͥret ꝑ argumēta ſe diſſoluere. tāto plꝰ inuoluet. ⁊ eo plus ſi nō veritatē. ſꝫ aduerſarij ꝯfuſionē ꝓ ſua laude ſcrutat̉. Exemplū. volēs vnꝰ doctor ꝯcordare ſil̓ quō actꝰpctī a deo ⁊ a libero arbitrio. Concludebatargumentorū ſubtilitate nō pia religioſitate. ꝙ deꝰ erat cā pctī. ꝙ deus facit hoīeꝫ peccare. ꝙ deus vult hominē peccare / duꝫ peccat. Addidit ipſe idē. ꝙ libertas arbitrij cōparata ad deū/ faciat iſta neceſſario q̄ factura eſt. In oꝑatōne ad diuinā p̄ſcientiā om̄iade neceſſitate ſunt futura. alioqͥn inqͥt deuspoſſet falli. Addidit qͦꝫ/ ꝙ iō et nō aliūde resdicunt̉ īpoſſibiles fieri. qꝛ poſitiue deꝰ vultita eē poſſibileꝫ cū tn̄ ſi deꝰ ꝑ impoſſibile noneēt/ impoſſibil̓ia nūc nō eēt tūc minꝰ impoſſibilia. Addidit ꝯtingentiā ī deo intrinſecaꝫeē. qꝛ diſtinguere ꝯnotatōes terminoꝝ. velneſciebat vel ſꝑnebat. ¶ Diſcipulꝰ. Tangebreuit̓ formas argumētoꝝ. ¶ Mgr̄. Arguit ſic ī forma logicali. demonſtrato ſorte quifacit homicidiū/ vocet̉ actꝰ ille A. ſortes facit a. Et ſortes hꝫ p̄ceptū de nō faciendo a. gͦſortes peccat. Tūc vltra. Deꝰ facit et vult totū an̄cedēs ⁊ quālibꝫ ꝑtē an̄cedētꝭ. gͦ facit etvult ꝯſeq̄ns qḋ ē illud. ſortes peccat ¶ Diſcipulus Uidet̉ indiſſolubil̓ hec rō. ¶ Mgr̄.
Uidet̉/ ſi nō diſtinxeris aliqͥd ī ea. Si p̄terea nō reſpexeris ad blaſphemiā inſanā vltime illatōis. ꝙ deus facit ⁊ vult ꝙ ſortes peccat. Quāto magis oꝑtuerit ſaꝑe ad ſobrietatē. vbi etiā ſolutio rōnis latuiſſet. ⁊ dicere ſoluat eā angelus dn̄i ⁊ ſolutionē aꝑiat. Om̄isabſqꝫ dubitatōe rō q̄ militat ꝯtra pietatē ſophiſtica eſt. peccans ī materia vel in forma.Qd̓ ſi non videat diſcipulꝰ hō. videt doctorxp̄s hō ⁊ angelus eiꝰ ī ipſo. ¶ Itaqꝫ dū ſubſumit doctor iſte anglicanꝰ quē ꝓfunduꝫ cognomināt. ꝙ ſortes hꝫ p̄ceptū de nō faciēdoa. actū. vel intelligit abſolute de eē actꝰ ſolūmō. ⁊ tūc ē falſa minor iſta. qꝛ ſortes pōt ī caſibꝰ multꝭ facere. a. actū ſine pctō. ſic̄ in furiavel ī inuincibili ignorātia. Si v̓o intelligat̉ꝙ ſortes hꝫ p̄ceptū de nō faciēdo. a. deformiter ⁊ peccabiliter. hͦ vtiqꝫ veꝝ ē. Sꝫ iā deꝰ neqꝫ facit neqꝫ vult/ ꝙ ſortes taliter agat. et itanō facit neqꝫ vult an̄cedēs p̄dicte ſophiſtrieſue. qꝛ palā ꝯcludit deformitatē. aut ꝯſequētia nihil tenet. Conſtat em̄ ꝙ nec deus. īmonechō pōt velle deformitatē ſub rōne deformitatis. dicēte Dionyſio ⁊ ph̓o. ꝙ nemo admalū aſpiciens oꝑat̉. velle aūt ē qͦddā oꝑari¶ Diſcipulꝰ. Cui ſimplicitas placet. placeat ⁊ tua rn̄ſio. cōſequēs eſt iudicio meo. Sꝫneqꝫ ſi calūniabil̓ eēt iſta vel altera rn̄ſio/ deberet inconueniēs tm̄ ꝯcedi ꝙ offendit oīmpias aures/ tā ph̓oꝝ qͣꝫ moraliū ⁊ ſimpliciūin quacūqꝫ lege viuentiū. Dic alterā ſophiſtriā de futuris ꝯtingētibꝰ. ¶ Magiſter Ac Ecepit ſic. antixp̄s fuit heri futurꝰ. et antixp̄snō erit. ergo deꝰ vl̓ hō qͥ credidit antixp̄m eēfutuꝝ/ deceptꝰ ē. An̄cedēs ē poſſibile ⁊ ꝯpoſſibile. qꝛ pͥma neceſſaria ⁊ ſcd̓a poſſibil̓. om̄eaūt poſſibile ſtat cū ncc̄io. igit̉ ꝯſeq̄ns poſſibile. qd̓ impiū ē d̓ deo ꝯcedere. ¶ Diſcipulꝰ.Dic rn̄ſionē. ¶ Magiſter. Diſtīgue minorē qͣ d̓r. antixp̄s nō erit tanqͣꝫ poſſibilis ſit.Aut intelligis ꝙ ē poſſibilis q̄cūqꝫ lege poſita. ⁊ tūc iſtā nego. Aut intelligꝭ ꝙ poſſibilitas ꝯꝑat̉ ad dei potētiā abſolutā ſecluſa omni lege ſeu ꝯꝑatōe. ⁊ ſic ꝯcedit̉. ſed negat̉ ꝯſequētia. ꝙ gͦ credēs antixp̄m futuꝝ ex fide / ſitdeceptꝰ d̓ facto vl̓ d̓ poſſibili. Rō eſt clariſſima. qꝛ ī maiori non credidit aūt ſciuit aliqͥsantixp̄m fore niſi de lege ordīata. ſciēs ꝙ deabſoluta potētia deus nō poſſet facere quinpotentiā hr̄et vt antixp̄s nūqͣꝫ foret. Non ēigit̉ aliqͣ deceptio. ſed ſūma ꝯformitas. Porro deceptōis rationē q̄ ponit intrinſecā ī deoꝯtingentiā mō notauimus Alibi latiꝰ aꝑta
Po