Ouper ꝯLiagnificat ſX441
LXXXVII
nō acceꝑitꝭ. ⁊ poſui vos vt eatis ⁊ fructū afferatis. ne torpeatis ocio/ gratiā dei inuacuuꝫrecipiētes. ⁊ fructus veſter maneat. quatinꝰꝑſeuerātia coronet̉. ¶ Diſcipulus Facile talia dicimus. facile nos in verbis deijcimusSed o prauum cor hominis ⁊ inſcrutabileQuis cognoſcet illos occultiſſimos in cordis finibꝰ ſathane laqueos. ⁊ vehemētes impulſus qͥs euadet? ¶ Magiſter. Paulo an̄rn̄debas ex oraculo anthonij. hūilitas ¶ Diſcipulus Quid ꝙ humiles etiā ī arrogātiamerſi volumus iudicari? Magiſter Hecē palma ſuꝑbie. videri vult humilis ne vileſcat Confitet̉ ſe aliqn̄ peccaſſe. immo plꝰ peccaſſeqͣꝫ fecerit aūt ſibi cōſcius ſit. Quare hͦ?Quia querit in pctō laudem iuſticie. duꝫ audita ſapiente. Iuſtus ī principio accuſatorē ſui. ¶ Diſcipulus Uach qualis hec ꝑnicies qͣꝫ ſtulta gloriatio. Filij hominū vſqꝫ quograui corde. vt qͥd diligitis mendaciū? Quale dabit̉ inter iſta ꝯſiliū? ¶ Mgr̄. ConſulitBeda/ ꝯtrariū ad phariſei verba modū. Deus ignoſce mihi peccatori. qꝛ nō ſum ſicutceteri hominū. Innocentes. caſtitate pollētes. or̄oni inſtantes. ſobrie. iuſte ⁊ pie viuentes/ in hoc ſeculo fructus dignos pnīe faciētes/ ſicut etiā hic publicanus. ſicut hec meretrix. de qualibꝰ iurat veritas. ꝙ p̄cedēt in regno dei phariſeos. Nō ieiuno. nō decimasdo. Si aliquid boni facio. illud qͣ diſtrictione iudicet̉ ignoro. aut qͦ fine terminet̉. ¶ Diſcipulꝰ. Totus intremiſcit ī me ſpūs meꝰdum hoc vltimū maxime recognoſco. qꝛ neſcit hō finē ſuū. Quia ve etiaꝫ laudabili vitehoīm (dicit Augꝭ. ꝓ matre flēs) ſi remota miſcd̓ia iudicet̉. Nō aūt ex meritis dat̉ gratia.alioqͥn iā n̄ eēt gratuita nec gr̄a. Profecto ſialiqua dꝫ humilitateꝫ parere ꝯſideratio. hecvltima dꝫ. qꝛ qua diſtrictōe iudicet̉ vita nr̄a⁊ qͦ fine terminet̉ ignoramus. ¶ Mgr̄. ReC cteſentis. Sed tn̄ hic inſidiari. hic īpellerenō deſinit inimicꝰ. Teſtes accipe multas hereſes ex his diuine gr̄e laudibꝰ ortas ⁊ velutaduerſas. Dixerūt aliqͥ. ſi totū diuīe gr̄e tribuimꝰ. noſtra qͥd agūt oꝑa? Bn̄ male fecerimus. ſoli qͦs ſuſcepit gratia ſaluabūt̉. Uoxalioꝝ ē. boni nō ē niſi bona tribuere. Nō fecit deꝰ hoīes (p̄cipue fideles ſuos) vt dānent̉Benignꝰ ē nō crudel̓. qͥ ī ꝑditōne hoīm delectet̉. Tollit ſathan ꝑinde ſemē bonuꝫ a terracordis nr̄i ꝑturbati. aut ſuffocat in ortu. veldu fructꝰ habēdus eēt extermīat. ¶ Diſcipulus Hereticos innumerabiles nō inficior
a ſathana circūuentos. Porro ſermonē habeto de xp̄ianis fidelibꝰ. ¶ Magiſter. Q ſicordis ſecreta/ linceis (vt dicunt) oculis penetrare fas haberes. qͦt peiores heu ītrorſushereticos ſub velamine xp̄ianitatꝭ inueniresAttn̄ nolo te curioſum ſcrutatoreꝫ eſſe vitealiene. ſemꝑ memīerꝭ p̄conij charitatꝭ. qꝛ nōcogitat malū. Uox ē xp̄i Ut qͥd cogitatꝭ mala in cordibꝰ veſtris? ¶ Diſcipulꝰ. Quo pacto poſſum iſta nō cogitare/ q̄ experiētia palā facit? ¶ Magiſter Fuge quātū potes experientia. tecuꝫ habita. te cogita. te circūſpice. clauſos in alienis ſceleribꝰ. aptiſſimos intuis oculos habe. Quid neceſſe ē vt alienisſordibus cor tuū inqͥnes. aut impleas ſuſpitionibꝰ maliuolis ⁊ impuris? ¶ Diſcipulus.Hō ſuꝫ. Frēs ⁊ ꝓximos qͣ rōne poſſuꝫ nōcurare. qͦ pacto nō lugere cū lugentibꝰ. cū infirmātibꝰ nō infirmari? ¶ Magiſter. Crede. iā hic latet laqueus ſathane ml̓tiplex vixextricabil̓. tanqͣꝫ dedali laborintꝰ. quaſi negociū ꝑambulās ī tenebris. et vn̄ veniat autqͥ tēdat vix dep̄henſibile. Ponat̉ īterim ſilentiū de bn̄ficiatꝭ ⁊ officiatis ī republica. de p̄ſidibꝰ alioꝝ. quoꝝ cura vel ingeſta/ vel arrepta/ vel ſuſcepta ē. Loquamur de hoīe ſic libero. qͥ ſoli deo ⁊ ſibi viuere q̄rit. qͥ nō hꝫ homīes impoſitos ſuꝑ caput ſuū. quē punitiopctōꝝ nō vrget vt intēdat eis. Cui ꝯuenit illud attēdere. qͥd ad te de his qͥ foris ſūt iudicare. Portabitonꝰ ſuū vnuſquiſqꝫ. vaca tibitueqꝫ ſaluti. Ecce tales multos ꝯtinet eccleſia. p̄cipue ī religiōibꝰ. qͥ depoſuiſſe ſe credūtcurā oīm. Ita vt nec ſui ipſoꝝ retinuerīt Attēdat oro qͥlibet taliū Fili accedēs ad ẜuitutē dei. ſta ī timore. ⁊ p̄para cor tuū ad tēptationē. Tp̄s quippe nō deerit. nā impulſus etiam ī iſta re frequenter. quā potiſſimū vitaredebueras. ¶ Diſcipulꝰ. Que eſt res iſta?¶ Magiſter Nimiꝝ quā diximus de aliorū iudicio. Cogitāt malū. gaudent ſuꝑ iniqͥtate. ⁊ ſi nō faciēda. tn̄ audienda. Uident curioſitatis aſpectu/ ꝯͣdicētes. nedū ciuitatꝭ/ ſꝫregnoꝝ. Inde tūc de bellis. de titul̓ regnātium pͥmos oīm reꝝ motus accipiūt. Chariſſimā ⁊ ī familiaritatē recipiūt ſibi famā mōſtrū horrendū ingēs. qd̓ ſua ꝑ mendacia creſcit. qd̓ magnas territat vrbes. ſemꝑ ⁊ auditis aliqͥd noui adijcit autor. ¶ Deniqꝫ ſic cupiūt oīa cogitare. quaſi de oībꝰ fuerint rationē reddituri. Iubent̉ a petro ſollicitudinēoēm ⁊ curā ſuā ī deū ꝓijcere Ipſi ꝟo curamoīm ſuſcipiunt. ¶ Diſcipulus. Nūquid nō
Nn 2