Tractatus ſeptimus
uinciaꝝ q̄ ſūt ſenſus ſui iure ſubditi ſuo pͥncipatui. facta ē eis ſub tributo duriſſime ẜuitutis. in luto luxurie. paleis ſuꝑbie. lateribꝰauaricie. fornace ferrea totiꝰ miſerie ¶ Beth.¶ Plorans plorauit aſſidue ī afflictonis nocte. ⁊ lachrime eius voluunt̉ ī maxillis eiꝰ exterius. Nō ē qͥ ꝯſolet̉ eā ex omnibus chariseiꝰ. angelis ⁊ ſanctis charis eiꝰ. et oēs amicieius ſpreuerūt eā. qꝛ vident a ſpōſo ſpretaꝫ. ⁊facti ſunt eius inimici. zelātes aduerſus miſerā ⁊ reā ꝓ honore dn̄i quē offendit. ¶ Gymel. Migrauit iudas/ deſerēs aīam meaꝫne ꝯfiteret̉. ⁊ hoc ꝓpter afflictionē culpe totiens repetite. ⁊ multitudinē ſeruitutꝭ verecūde quā hꝫ totiēs iterata. nec valitura ꝓpt̓ cōtinuū recidiuū ꝯfeſſio. ¶ Deleth Uie ſyon.q̄ ſunt itinera quibus anima ſcandit ad ſpeculationē diuinoꝝ. lugent/ dū materiā dantlugendi. eo ꝙ nō ſit bonus ⁊ altus cogitatꝰ.qui veniat ad ſolennitatē gaudētis affectusOēs porte eius. ſenſus videlicet exteriores.ſunt deſtructe ꝯuerſis ſecātiū ſecuribꝰ. Sacerdotes eius vires ſuꝑioris rōnis. gementes ꝓ voce exultatōnis ⁊ ꝯfeſſionis. Uirginales olim affectiones ſue ſunt ſqualide. tupes ⁊ fede. Quid plura? et ipſa tota ē oppreſſa amaritudine vicioꝝ. ꝓ ſuauitate ſanctorūbene olentiū vnguentorum.Sequitur tractatuſſeptimus principalis ꝓſaicus. de mente cordis ⁊ cognitiōe dei ſuꝑ illo ſexto verſu. ¶ Fecit potentiā in brachio ſuo. ꝑ notulas centūquinquaginta.Notu ia. primaREcit potentiā in brachio ſuo.diſꝑſit ſuꝑbos mēte cordis ſuifConſideremꝰ attēta mente cordis noſtri/ nos qͥ tota anīa magnificare dn̄m. qͥ deū tota mēte ⁊ corde ꝑfecto diligere precipimur Audiamus qͥd ī hoc cātici tono/ notauerit iuuēcula tympaniſtria. cuiꝰ mens humil̓ cōtēplataē multa ſapiēter. Diſꝑſit inqͥt ſuꝑbos. Hocſufficere videri poterat ad ꝯfuſiōeꝫ ſuꝑboꝝad collaudationē humiliū. ad potentiā diuinā in ſuo brachio ꝯmendandā. etiā ſi nō additū eēt/ mente cordis ſui. Sꝫ firmiſſime teneamus. nihil ī hoc tractatū cāticoꝝ ſuꝑfluum/ ſicut nihil eē diminutū. qꝛ nimiꝝ ſpūſācto dictāte ſapienter editū ē. cuiꝰ ꝑfecta ſunt
oꝑa. cuiꝰ in eloquijs nec vnū iota nec vnusperit apex. ¶ Intelligēdū tn̄ ē ī pͥmis (ne noſtrā fallat inueſtigationē noīm/ vel eqͥuocatio vel ignorātia) qͥd vocet̉ mens cordis Lucidius hoc cognito/ patebit integer ⁊ multiplex huiꝰ ꝑticule ſenſus. ¶ Mens ⁊ ſi pro vimemoratiua qn̄qꝫ ſumit̉. vt cū dicimꝰ. mēsmeminit huiꝰ. nihilominꝰ ad p̄ſens coartabit̉ acceptio ad illud qd̓ eminet. ⁊ eſt p̄cipuūin creatura rōnali vel intellectuali. Unde etmēs ab īminēdo dicta ē. vel a meliore. vel amenſura. qm̄ ⁊ illud qd̓ eminet/ ⁊ ſimpliciſſimū ē in vnaquaqꝫ re menſura alioꝝ ī tali reꝯſiſtentiū eſt. Uolumꝰ autē ī pͥmis incederegroſſa ⁊ palpabili fide/ plus qͣꝫ ph̓ica ⁊ ſubtili determinatōe. quēadmodū ꝓ ſimplicibꝰ⁊ idiotis (fidelibus tn̄) cudit̉ hoc opuſculuꝫ.Cuiꝰ titulus eē pōt de mēte cordis. ſeu d̓ triclinio cordis. in qͦ p̄ſidet tanqͣꝫ architriclinꝰſpūs rōnalis ẜm tres māſiones ſeu cenacula vel tabernacula cordis ſui. Cōſtituamusidcirco qͥd ꝑ nomē mentis volumꝰ intelligi.Nec obſtrepet aūt ꝯͣdicat qͥſpiā ꝯtentioſusacceptōi. nā noīa ſūt ad placitū. Cū p̄tereaꝓceſſus aꝑire poterit ꝯgruā impoſitōis rationē. Dū aūt q̄rit̉ de re/ ſtultū eſt (dicit Dionyſius) ꝯtēdere de noīe. Mens ē portio velpotētia creature rōnal̓/ q̄ facta ē capax dei. ⁊eiꝰ ꝑticeps eē p̄t. Cōſonat hec deſcpͥtio ph̓icis ⁊ theologicis traditōibꝰ. Sꝫ hꝫ pl̓imasq̄ſtiones. q̄ vix etiā ab ipſis lr̄atis pn̄t terminari. vt de qͥdditate potētiarū aīe rōnalis. d̓ipſarū diuerſitate ⁊ idētitate cuꝫ eēntia. Denumeroſitate ⁊ officijs. ⁊ hmōi ceterꝭ ¶ Placeat igit̉ rudior manifeſtatio ⁊ dicat̉. ꝙ rōnalis vel intellectualis creatura/ noīat̉ vti mente ſua īmo ſeipſa tanqͣꝫ mental̓ tūc exiſtens/dū tota conuertit̉ ad ſolū deū tanqͣꝫ ad obiectū ſuū. vnū. pͥmū. ſupremū. optimū. eternūp̄cipuū ⁊ ſummuꝫ. ¶ Teneat̉ interim iſta deſcpͥtio ſeu qͥd noīs mentis. At ꝓinde methaphiſicales ceſſent inqͥſitōnes quales notateſunt de qͥdditate reali mētis. de mō quo pōtclare ⁊ nude ꝑciꝑe ſolū deū vel ferri ī eū. Rn̄deat etiā qͥuis idiota fidel̓ interrogatus/ q̄ qͣlis ⁊ quāta eſt mēs tua? Rn̄deat inquā. mēseſt aīa mea/ dū ipſa ꝯuertit̉ ad deū ſolū. tota⁊ ſola ad ſolū ⁊ vnū. Sic ſonat initiū vulgati autoris etiā pueris inculcatū. Si deus ēanimꝰ vt nobis carmina dicūt. Hic tibi p̄cipue ſit pura mēte colendꝰ. Ecce ꝙ mentꝭ officiū ē p̄cipue colere deū. ¶ Quo ſtabilito cōfeſtim elicere phas habemꝰ rōnes aliqͣs. cur