Tractatus quintus

reperit̉ de neceſſitate ī quolibet oꝑe diuinovbi relucꝫ potētia patris. ſapiētia filij. amorſpūſſancti. Nihilominꝰ magis ad intentionē querētis puto rn̄dendū. ꝙ cū potētia deiꝓut ad extra reſpicit / ⁊ operādo ſe extendit.ē eadē ī qualibet ꝑſonaꝝ. ⁊ ẜm iſtā opera trinitatis ſunt om̄ino indiuiſa. videt̉ ex ſuppoſitione qͣꝫuis impoſſibili ſequi potiꝰ ex illationis ꝯſideratōe/ ꝙ dei potētie cōpeteret creaturarū ꝓductio/ ſicut mō in quibꝰ relucet ſimul potētia. ſapientia ⁊ bonitas creatoris.¶ Diſcipulus Uidet̉ ꝓbabilis illatio. Sꝫcur dictura virgo beata diſꝑſit ſuꝑbos mente cordis ſui/ p̄miſit. Fecit potētiā ī brachioſuo. tanqͣꝫ diſꝑdere ſuꝑbos/ eſſet om̄ipotentie dei ꝓpriū? ¶ Magiſter. Credo legeratapud Iob dominū dicentē. Diſꝑge ſuperbos in furore tuo. ⁊ reſpiciēs omne arrogantem humilia. Sequit̉. ⁊ ego cōfitebor ꝙ ſaluare te poſſit dextera tua. quaſi ſignificarethoc eſſe ꝓprium ſolius dei. ¶ Diſcipulus.Cur Maria nō contēta dicere. diſꝑſit ſuperbos. addit. mēte cordis ſui. ¶ MagiſterSunt qui referūt hanc additionē non adſuꝑbos. ſed ad diſꝑſit. vt mēs cordis ſit ipſedeus diſꝑdens/ ꝯnotādo moreꝫ humanu. qͥmente recogitat ex affectu cordis/ dū hoſtesꝑdere/ ⁊ eos deponēdo a ſede peſtilētie/ humiles vult exaltare dep̄ſſos. Dat em̄ frequēter ſcpͥtura cor deo / vt illic. Tactus dolorecordis intrinſecus. Et alibi de Dauid. Inueni virū ẜm cor meū. Et filius dicit̉ de corde patris genitus. cū patri mens ſeu memoria fecunda tribuit̉. ab exponētibus myſterium ſublimiſſime ttinitatis. ¶ Sunt aliqͥ reſpōdentes Mariaꝫ voluiſſe vehementē expͥmere ſuꝑbiā ⁊ intrinſecus radicatā. dicendoiſtos nō qualicūqꝫ modo nec leuiter ſuperbos. ſed mente cordis ſui. qualis ē demonūſuperbia. qualis fuit hominū diuinitatꝭ honorē vſurpare querentiū. ¶ Aut certe ſuꝑbidicunt̉ habere cor nedū diſꝑſum. ſed mentēcordis. dū mens ipſa quodāmodo ſubleuata ē a corde. nec eadē vti phas ē eis. vt in habentibus abſorptū vel ablatū iudiciū. propterea deterius qͣꝫ beſtie vel pecora preſſi latent. Lege ſi nō taliter diſꝑſos dat intelligere Nabuchodonoſor. cui cor fere datū ē humano corde mutato. Quo cōtra dū cor humiliū bene contritū ē aut puluerizatū ī mortariolo penitētie. ſeu ſub duplici mola. timoris et ſpei. reddit̉ ſibi cor plus qͣꝫ humanuꝫ.et fit vas in honorē capax dei ſeu gratia ple

nū. Suꝑbi fiunt tanqͣꝫ colūba ſeducta. nōhabens cor dicētes ex ſentētia. Et cor meūdereliquit me. Et illud. Cor meū conturbatū ē in me. dereliquit me v̓tus mea / ⁊ lumenoculorū meorū ⁊ ipſuꝫ nō eſt mecū. Quo cōtra pollicet̉ humilis chriſtus ſuꝑbie victoriDabo ei ſedere mecū in throno meo ſicut etego ſedi in throno patris mei. Quid oro celſius. quid amplius exaltatū? ¶ Diſcipulus.Sentio hanc materiā vberrimā. aperuiſti ad loquendū de diſꝑſione cordis. quā aſſiduis fluctuationibꝰ vt in mari feruēti compellimur experiri. Sed hanc diſꝑſionē iſrael myſtici quis cōgregabit. quis vniet. quisſedabit? ¶ Magiſter. Dedit hoc intelligipalā beata Maria cātatrix noſtra. nā ſuperbiā mente cordis ſui diſꝑſit. ſi taliū opulentia fit inanis ⁊ vacua. que ſine pōdere virtutis raptat̉ ꝑ inania. nec gratia cor ſuū ſtabilitur/ conſequēs vt humilitas innitēs deo fixa ſedeat. et vt iuſticiā eſuriens/ iuſticie fructibꝰ ſit ſatiata ⁊ repleta/ iā nō ad inſtar arūdinis vento quolibet vanitatis agitanda.¶ Diſcipulus. Cōſequēs ē fateor. ¶ Magiſter. Taleꝫ deniqꝫ ſuſcipit. id ē ſurſumad ſe capit/ tanqͣꝫ puerū. qui vere iſraelita ē/ īquo dolus nō ē. dn̄s recordatus miſericordie ſue. Beatus ergo vir cui nō imputauitdominꝰ peccatū. nec eſt in ſpiritu eius dolus. humilē em̄ ſpiritu ſuſcipiet gloria Necexemplū nobis longe querēdū eſt. Ecce ancilla dn̄i. cuiꝰ dominꝰ humilitateꝫ reſpexit.quam ideo beatā dicent omnes generatōes.Quia fecit mihi magna qui potens ē. cuiusnomeū ſanctū. cuius miſericordia in generatione ⁊ generatōes timentibꝰ eū. qui vt timerent ⁊ p̄uenit et dedit. Hodie ſibi Mariam de ſeculo nequā eripuit/ ⁊ extulit ad dexterā ſuā. Ita verificataꝫ conſpicimus pſalmiſte gloriationē. Quia inquit inflāmatū ēcor meū. Quo inflammatū? ſi nō igne queꝫmiſit filius ſuus in terrā. et voluit vehementer accendi. Et renes mei cōmutati ſunt. mirabili prorſus ꝯmutatione/ vt abſqꝫ viri copula/ funderet oꝑatione ſpūſſancti ꝓlem benedictam. Et ego ad nihiluꝫ redactus ſum.ſcꝫ ꝓpria reputatōe. ⁊ neſciui. Quare? Quiaanima mea conturbauit me propter quadrigas Aminadab/ qui ſpōtaneus interpretatur. ¶ Diſcipulus. Que ſunt he quadrigeꝫ¶ Magiſter. Sūt vel nūciationes angelice. vel raptus anagogici. hoc ē ſurſum ductiui in diuinā caliginē. vel penne columbe