Super Magnificat LXXXIII

aure tenuis reſonare? Quid v̓o de celebri ritu ꝓpriaꝝ nuptiaꝝ cōiecturas. q̄ nuptijs alienis interfuit hilariter honorādis. ⁊ vino deaqua facto gratuita pietate ſolandis. Quidin templo nutrita/ ⁊ de canticis ſyon edoctadebuit queſo ſilere? ¶ Diſcipulus. Grataꝯmemoras. que nō abhorrent a pia crudelitate. etiam ſi addideris iuſtum Ioſeph cumpuero Ieſu nōnūqͣꝫ vna ceciniſſe. Sed hechactenus/ que ſeculi prudentis in oculis ſuis (quibus omne quod putant ſublime videre) nuge videbunt̉ aniles ⁊ indigne. quaſi nōmulto amplior fuerit humiliationis. vl̓ crucis myſteriū. vel lotio pedū. immo generaliter omnis actio nouiſſimi virorū. quia factꝰeſt propter nos opprobriū hominū et abiectio plebis. qͣꝫ ſint iſta que dicimus de Maria. ¶ Magiſter. Das materiā diſſolutionis prius facte queſtionis tue. cur erumpēsin canticū nouū/ dixerit beata Magnificaanima mea dn̄m. Sane quid magnificentius eo/ cuius magnificentia eleuata eſt ſuꝑ celos? Quidni taleꝫ magnificaret / hoc eſt magnificum predicaret? Quidni toto niſu dilataret ⁊ extenderet anime ſinū ad eius amplexū? Quidni p̄terea. crebrius alternaret atfectus ſuos ẜm notulas vocaliū. modo d̓ leticia in compaſſionē. ſentiens ꝙ miſeratōesdei ſunt ſuꝑ omnia oꝑa eius? Precipue nūcquādo miſericordia dn̄i plena fuit terra. qn̄completa eſt poſtulatio pſalmiſte. Et veniat ſuꝑ me miſericordia tua domine. ſalutaretuum ẜm eloquiū tuum. quando miſericordia ⁊ veritas obuiauerunt ſibi. quādo iuſticia et pax oſculate ſunt. quādo deꝰ dedit benignitatem. et terra noſtra dedit fructū ſuū.quādo timidus. dolens ⁊ languidus homoꝑ ſapientiam accuſatus. ꝑ iuſticiam damnatus. ⁊ punitus ꝑ potentiam. ſuſceptꝰ ad grtiam ꝑ viſcera miſericordie dei noſtri. ī quibus viſitauit nos oriens ex alto. glorificationis eterne ſpem afferens. qn̄ ſoluta morsdeperit/ dat̉ triumphus gratie. ¶ Diſcipulus. Conijcio. Tales inenarrabiliter contemplationes/ beatā noſtrā ſub omni celeritate in momento. in ictu oculi. in nouiſſimatuba contuliſſe. ⁊ in affectum ſuauiſſimi cordis traducendo cantaſſe. Iuxta ⁊ ſupra pemixtionē notularum. vt fit in verbul̓ ſeu minutis diſcantuū Intonans igitur voce ſerena ꝑſonuit poſt Elizabeth preconiū. immotonuit et exclamauit voce grādi ad aures ſeculorū omniū. Magnificat animamea do-

minū. Tale tuum carmen nobis diuina maria quale ſopor feſſis ī gramine. quale ꝑ eſtūdulcis aque ſaliente ſitim reſtinguere riuo.Sed redit ad cor. cur nō dixit maria. Magnificat anima mea dominuꝫ? ¶ Magiſter.Altiori repetamus principio. dicētes marie linguam/ fuiſſe calamū ſcribe velocit̉ ſcribentis. hoc eſt ſpirituſſancti. qui nedum velociter/ ſed multipliciter ſcribit. adeo ꝙ noneſt iota vnū poſitum ſine cauſa. non eſt apervnus/ tam in ſignificatione qͣꝫ in ordine fruſtra locatus. Ex quo perpendit̉ qͣꝫ lata ⁊ lauta ſit menſa ſapientie ſacre/ que tot epulas etfercula miniſtrat quot poſſunt a quocunqꝫveri ⁊ ſalubres ſenſus elici. ẜm quadruplicꝭexpoſitionis genus. ¶ Preuidens igit̉ ſpūſſanctus ſeminariū quinqꝫ vocalium nō eſſepretereundū a poſteris. ſed inde ſignificationes alias/ modo quo nūc fecimus/ ⁊ facturiſunt alij ſubtilius eliciendas/ voluit primuꝫcantici canticoꝝ marie verſiculū terminariſub hoc nomīe triſſillabo dn̄m. tāqͣꝫ neumaꝓpriū. o. i. v. ¶ Diſcipulus. Miꝝ v̓o curcanticū ſumme leticie/ finiuit ī voce doloriſ⁊ meſticie. qualē v. quīta notulaꝝ deſignat?¶ Mgr̄. Triplex occurrit hic. ⁊ nūc myſtica ratio. Prima quatinus ex pͥma vocali. a.⁊ vltima. v. redderet̉ quaſi diapente. q̄ ē qͥnta ꝑfecta. Altera quatinus fieret anthetonſeu ꝯtrapoſitio gaudij ad merorē. Tercia ꝓlaude humilitatis. q̄ cantica vie ſolet ī dolore terminare. quaſi diceret. Quō cantabimꝰcanticū dn̄i in terra aliena. Fit ꝓinde grauior. ſolidior ⁊ eminētior ipſa ſalubris leticiaq̄ tali fine ſtabilitur interrogatōne humanemiſerie. ſed nō abſqꝫ miſericordia. quā I. iūctū ſibi notat. ¶ Diſcipulus. Nō dilataueris nūc hanc imaginationē. ſed te cōfer magis ad cauſam lr̄alē. ¶ Mgr̄. Iſta quidemlr̄alis eſt. qꝛ ẜm litteras. Sed ad intentiōeꝫtuā dico. ꝙ initiū ſapientie ē timor dn̄i. Siego dn̄s (ait ip̄e) vbi ē timor meꝰ? Timor (vtſcis) ad antiquā legeꝫ ſpectabat. ſicut ad nouā amor. Dn̄s p̄terea plꝰ reſpicit opꝰ creatōnis ⁊ potētie. Un̄ ab oībꝰ magnificādꝰ eē cōcedit̉ dn̄s. Nomē ꝟo qd̓ ē deꝰ ſalutarꝭ meꝰ.ad opꝰ recreatōis ⁊ gratie. nemo xp̄ianꝰ ambigit ꝑtinere. Iō cur debuerit ſubſequi vides. ¶ Diſcipulus. Niſi pͥus on̄diſſes quēadmodū beata nr̄a ꝑticeps iuuenculaꝝ tympaniſtriarū/ potuit alternare repēte ꝓpriasmeditationes ⁊ affectus. non ita ſatiſſacerētmihi rn̄ſiones tue. qꝛ talē nequeo ꝯſeqͥ cele-