Tractatus quartus

Marie ⁊ Salomonis penitꝰ alieni ⁊ ad illud ſurdi. Quod attendēs xp̄us exultauit inſpū ī illa hora. Cōfiteor tibi inqͥt pater dn̄eceli ⁊ terre. qꝛ abſcondiſti hec a ſapientibꝰ etprudentibꝰ. ⁊ reuelaſti ea paruulis. Ita pater. qꝛ ſic placitū ē ante te. Nō meritu cuiuſcunqꝫ/ ne quis gloriet̉ in ſe. Unde ſi tale aliqͥd cecinit Maria dicēs. Depoſuit potētes.d̓ ſede/ ⁊ exaltauit hūiles. ¶ Diſcipulꝰ Quātum intelligo/ deus ſe dat in dono quod informat animā ⁊ viuificat eā. reddēs deiformē ⁊ pulcrā. amabilē ⁊ deſiderabilē. qͥ letat̉ īoꝑbꝰ ſuis/ maxime ī filijs hoīm. ¶ Sed curanima dicit aliqn̄. Dilectus meus mihi. vthec tranſferat. aliqn̄ ſe p̄ponēs et dicēs. egodilecto meo? ¶ Magiſter Dilecta fert̉ in dilectum ẜm vim duplicē. apprehenſiuā ſcꝫ etmotiuā. Uis apprehēſiua ſeu cognitiua qd̓ammodo trahit ad ſe ⁊ in ſe ſuum obiectuꝫquod ē verū. Sed ꝯuerſus ē ordo virtutismotiue vel affectiue. p̄ſertim dilectiue/ cuiꝰobiectū ē bonū. qꝛ tendit ⁊ extēdit ſe ad ip̄mCauſam dat ph̓s. Uerum inquit ē in anīa.ſed bonū in rebus. Un̄ bonū quod ē appetibile aptū imprimendo ſe ꝑ cognitionē. nōem̄ velle poſſumus incognita. Appetitꝰ v̓oquaſi circulo quodā redire conat̉ in appetibile. ⁊ ſe ſibi dare. cōicare vel impͥmere. Propterea dicit̉ anima dū dilectū cogitat. ⁊ imaginē ſui format vel ſpeciē ꝙ ſibi dilectus imprimit̉. Dum v̓o diligit. ipſa ſe dilecto dat ⁊explicat. ⁊ ad ip̄m quaſi foris egredit̉. ¶ Diſcipulus Quid ad rem noſtra? ¶ MagiſterMultū ꝑ omnē modū. Hoc ē illud myſticum verbū xp̄i de dilecto ſuo/ ꝙ ingrediet̉ etegrediet̉ ⁊ paſcua inueniet. Hoc itē aliud deMoyſe. qui minauit gregē ad interiora deſerti. vbi vidit dn̄m in flāma rubi. Gregē intellige/ totā cogitationū turbā/ q̄ ad interiora mentis colligit̉. Eſt alter ordo. dū Moyſes vocatus a dn̄o de nube caliginis exit adipſum. ſicut xp̄s relicta turba aſcendit ī mōtem. Sic anima ſubintrans ſe/ ⁊ trahēs adſe ſponſuꝫ ꝑ cognitionē. dici pōt paſcere ſpōſum. Sic ip̄m habere in lecto pacifice mentis ⁊ coanguſtate. ne ſit locus adultero. Exiens ꝟo ꝑ dilectioneꝫ ad ſponſum/ trahit̉ adſponſi palatiū. thalamū vel cubiculū. ¶ Diſcipulus. Quid poſtremo? ¶ Mgr̄ Siquidem in hac ꝯiunctione ſponſi ⁊ ſponſe ꝑdilectōem/ ꝯſurgit delectatio. dū rurſus imprimit ſe dilectus in dilectā. ſugenteꝫ vberacōſolationis ſue. dicit̉ hinc delectatio quaſi

quedā lactatio. Hinc ē fruitio complectensvniuerſas beatitudinis partes. vt dotes. tētionē vel app̄henſionē inheſiuā ꝓ cognitiōe⁊ dilectione pariter ⁊ delectatōe. Sic fruitionē deſcripſit Aug. ꝙ eſt amore inherere alicui rei ꝓpter ſe. in qua mentis delectatio qͥeſcit. ¶ Diſcipulus. Dū rapit nos eſtꝰ amoris/ obliti ſumus pene inquiſitionē primitꝰoccurrentē ſuꝑ verbo tuo o beata beataruꝫ.Ecce em̄ ex hoc beatā me dicent om̄es generationes. ¶ Magiſter. Regredi licet qn̄ volueris. ¶ Diſcipulus. Pulſat hec aīm queſtio. qua ratione potuit abſqꝫ ſpū iactantie/humilis ancilla dn̄i/ tam excelſum de ſe proferre preconiū? Subit inde queſtio quo nomine digniori Maria nominet̉. An beata q̄cecinit. Ecce em̄ ex hoc beatā me dicent omnes generatōnes? Subſequit̉ alia queſtio.Quot modis Maria dicta ſit beata? ¶ Magiſter. Conabor ſatiſfacere queſitis his. etquidē de pͥmo ſcieris animā Marie magnificaſſe dn̄m. nō ſolū quia magnus in ſe eſt. ⁊magnus a creatura ſua p̄dicat̉ ⁊ colit̉. ſed etiam qꝛ magnificā reddit aīam cui magna facit qui potens ē. Nūquid paꝝ tibi magnificata videt̉ Marie anima/ q̄ oꝑationi ſupramodū magnifice fuit auſa p̄bere ꝯſenſum dicens ad angelū. Fiat mihi ẜm verbum tuūQuid ē hoc/ niſi fiam mater filij cuiꝰ pater ēdeus? Quid excelſius? quid ſublimius? vel(vt alius vult) arrogantius poterit cogitari? ¶ Diſcipulus Hoc mouet multoſ. quomodo ſtant ſimul ⁊ in vnū conueniunt/ tātahumilitas? Ecce ancilla dn̄i. cū tāta magnificentia. fiat mihi ẜm verbū tuuꝫ. talis abiectio cum tali gloria? ¶ Magiſter. Doceatnos ph̓ia ſi theologia parū ē. ꝯditiones magnifici/ ſeu vim virtutis magnificētie. Magnificus vtiqꝫ nō de honore vel gloria curāhabet/ ſed de oꝑibus p̄claris. que gloria digna ſunt ⁊ honore. colit lucē. ſpernit vmbrāGloria ſua ē (ſicut dicit apl̓s) teſtimoniū cōſcientie ſue. Non de alieno pēdet iudicio cuimodicū ē ſi iudicet̉ ab hominibꝰ/ vel ab homine/ aut ab humano die. Nam qui ſe iudicat dn̄s ē. Fit humilis ꝓinde in fuga glorie.fit magnanimus in oꝑatione magnoꝝ/ cuꝫdignitate meritorū. Deniqꝫ cū gloriat̉ ī domino gloriat̉. Obferuat hoc magnifica nr̄a⁊ magnificanda/ que tota in dei gloriā refudit beatitudinis ſue famā. Quia fecit inquitmihi magna qui potens eſt. Non ergo mihigloria. gloria ſola ſibi. Fuiſti ꝓpterea virgo