Tractatus ſecundus
ciues vr̄i. cuſtodes ciuitatꝭ hirl̓m amici ſpōſi/ filij mr̄is mee. q̄ eſt gratuita bonitas diuinitatꝭ. pugnauerūt ꝯtra me. ſꝫ pugna feliciſſima q̄ carnalia deſideria trucidat. Poſuerūt me cuſtodē ī vineis ſanctaꝝ oꝑationuꝫ.Uineā qͦꝫ meā nō ego tā cuſtodiui qͣꝫ ipſi demādato ſpōſi ¶ Hec inquā verba inter ſuſpiria cadit ſponſa. vtputa tota ſobrie ebria tota feliciter charitate vulnerata. quā cadentē⁊ ſpāſmatā zelotes ſpōſus. inter brachia ſuſcepit ſua. leuat caput leua. a leuando dictaHec ſponſa qͣꝫuis ſobrie temulēta ad p̄ſentiā ſponſi reſpirat. ⁊ ſuſpirabunda trahit deimo pectoris vocē. Leua eiꝰ ſub capite meo⁊ dextera illiꝰ amplexabit̉ me. ¶ DiſcipulusIā ſiſte obſecro. vides ne qͦ te ꝑtrahit eſtcū ſermo tuꝰ erat d̓ oſculo. Dic̄ ſi qͥd habeasampliꝰ qd̓ afferas. ¶ Mgr̄. Plane multū.tā ī bonis bonū qͣꝫ ī mal̓ malū. Ue ve carni⁊ ſanguini. Quis offerre ſermo pudicꝰ auderet? Quid em̄ nequiꝰ qͣꝫ qd̓ excogitauit caro⁊ ſanguis? ¶ Diſcipulus. Ne p̄cor ad amatoria cantica admiſce vel ſatirā ⁊ tragediaꝫ /mordaces. vel comediā lubricā. vel ſordētesęglogas. ſola nobis anagogia/ diuinos cantet amores. ¶ Magiſter. Mones probe.qui conuiuio vetas induci nuptiali funereas tubas tracheree. atqꝫ ſulphureas amoris infauſti tēdas incendi phorreſcis. ¶ Sꝫquid tangis de oſculo figurali/ dum vel crucem / vel imagines/ aut reliquias ſanctoruꝫſanctarumqꝫ quiſpiā oſculatur? ¶ Diſcipulus. Puto poſt paſſionē filij beata matereius crucem crebro fuerit amplexata. om̄iaqꝫ loca vbi ſteterant ſacri pedes eius ſeduladeoſculatione coluerit. Sed neqꝫ fuerat expers ſacramentalis oſculi/ de quo locutus ēſicut nec exēplar illud duplex penitētie. Maria magdalena ⁊ egyptiaca. qͣꝫuis protinusintrauerūt thalamū ſponſi ſublato velamine. nec glorioſus Dionyſius/ ī morte carerevoluerunt. Atuero quid ſit os dei ſponſi. etquid oſculū/ ſubtilius ediſſere ſi potes cumſit incorporea diuinitas? ¶ Magiſter Uocas iteꝝ ad diſtinctioneꝫ oris et oſculi trimēbreꝫ. Os habemus dei patris. os filij. oſculum vtriuſqꝫ quod ē ſpūſſanctus. Os ſuuꝫaperuit xp̄s habēs labia diſtillantia mirrhāprimā mortificatiuā viciorū. cuius tot ſuntoſcula quot verba. Ipſe ſil̓r cū patre ⁊ ſpirituſancto/ aperuit ora prophetarū. Aperui⁊ os p̄dicatorum ⁊ doctoꝝ/ qui ſapīam eructant porrigentē oſcula volētibꝰ. Dicūt̉ aūt
p̄dicatores os dei/ ideo qꝛ ſeꝑant p̄cioſa a vili. ¶ Diſcipulus. Iunge duplex hͦ oſculuꝫvltimū ipſis tropologie vel allegorie adoleſcentulis. ſatis em̄ patēt ⁊ ſobrios edificant⁊ in primo cōſiſte. ¶ Magiſter Deus ſicutē vnus ⁊ vnomius ꝑ eſſentiā ⁊ ꝓprietateꝫ. ſiceſt ꝑ anagogiam ſymbolicā/ omninomius.Ita vnus ē multiplexqꝫ. Sciens itaqꝫ deus nos paruulos ⁊ balbos/ voluit īſtar nutricis frangere verba ſua quibus ipſe nobiſcuꝫ ⁊ nos ſecū intelligibiliter vtrinqꝫ loqueremur. Conceſſit igit̉ locutiones tranſſum/ptiuas a reꝝ cognitarū ſimilitudinibꝰ aſſūptas. tā abundāter vt nihil inueniat̉ qd̓ nōvalet ad ip̄m trahi noīandū. qd̓ loquendi genus appellauit Dionyſiꝰ ſymbolicū. d̓ quo⁊ ſcripſiſſe notat libꝝ: ſed ad latinos nō ꝑuenit. Hoc typo loquēdi/ deus pater habꝫ osex quo filiꝰ eiꝰ increata ſapiētia ꝓdijſſe ſe gloriat̉. Ego inqͥt ex ore altiſſimi ꝓdij. pͥmogenita an̄ omnē creaturā. Habet ⁊ vteꝝ. Egoinqͥt ex vtero ante luciferū genui te. Pr̄ itaqꝫ diligit filiū ſuū. ⁊ filius genitꝰ mutuuꝫ rependit amorē. q̄ viciſſitudo dilectionis/ curnō deoſculatio noīabit̉? Ex qua ſpiratio cōmunis amoris emanat ⁊ flagreſcit. q̄ ſpiratio qꝛ nectit qd̓ammodo pr̄is os ados filij.dici pōt oſculū vtriuſqꝫ. Sponſa gͦ dū querit oſculū ſpōſi/ ptꝫ quale ſit illud oſculū. qꝛſpūs ē oris vtriuſqꝫ pr̄is ⁊ filij. ¶ Diſcipulꝰ.Sed q̄ vel qualia ſunt labia ſpōſe? ¶ Magiſter Illa nimirū ſunt due vires precipuemētis. Uis intellectiua. et vis ei corrn̄densaffectiua. ſeu volitiua vel appetitiua. qͣs dūſpūſſanctus oſculū pr̄is ⁊ filij/ inſpirādo cōnectit. ⁊ oſculat̉ illabēdo/ fit mēs tota deiformis ⁊ cōformis beatiſſime trinitati. fit trinitatis nobile tricliniū. Itaqꝫ fit eiꝰ memoriafecūda parēs verbi cū acies intelligētie conuertit̉ ſuꝑ ipſam. ex qua ſimul ꝯuerſione/ ſpirat̉ amor cōis vnius ⁊ eiuſdē volūtatꝭ. Hecē ſpēs ⁊ imago pulcerrima. ⁊ ꝯformata et aſſimilata diuine trinitati q̄ ꝑ gratiā ē idipſuꝫquod deus ꝑ naturā. Exultabat ad hanc aſſimilationē ꝑtingere ſpūs marie/ ſuſpirans⁊ eſtuans aſſidue deſiderio ſpōſi ſui. ¶ Oſculet̉ me oſculo oris ſui Quid queris obeataꝫquid oſculū ſponſi petis o bn̄dicta? quid ēillud oſculū niſi ſpūſſanctus? qui vtiqꝫ ſuꝑuenit ⁊ ī te. qn̄ virtus altiſſimi obumbrauittibi. immo iā p̄ierat. nec poſtmodū receſſit ate. qꝛ dn̄s ſemꝑ tecū. ¶ Sed quid affectas opulcerrima mulierū? Sentio qͥd requiris.