Druckschrift 
3 (1494) Tercia pars operum Johannis de Gerson doctoris christianissimi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Tractatus ſecundus

ciues vr̄i. cuſtodes ciuitatꝭ hirl̓m amici ſpōſi/ filij mr̄is mee. q̄ eſt gratuita bonitas diuinitatꝭ. pugnauerūt ꝯtra me. ſꝫ pugna feliciſſima q̄ carnalia deſideria trucidat. Poſuerūt me cuſtodē ī vineis ſanctaꝝ oꝑationuꝫ.Uineā qͦꝫ meā nō ego tā cuſtodiui qͣꝫ ipſi demādato ſpōſi Hec inquā verba inter ſuſpiria cadit ſponſa. vtputa tota ſobrie ebria tota feliciter charitate vulnerata. quā cadentē⁊ ſpāſmatā zelotes ſpōſus. inter brachia ſuſcepit ſua. leuat caput leua. a leuando dictaHec ſponſa qͣꝫuis ſobrie temulēta ad p̄ſentiā ſponſi reſpirat. ⁊ ſuſpirabunda trahit deimo pectoris vocē. Leua eiꝰ ſub capite meo⁊ dextera illiꝰ amplexabit̉ me. DiſcipulusIā ſiſte obſecro. vides ne qͦ te ꝑtrahit eſtcū ſermo tuꝰ erat d̓ oſculo. Dic̄ ſi qͥd habeasampliꝰ qd̓ afferas. Mgr̄. Plane multū.tā ī bonis bonū qͣꝫ ī mal̓ malū. Ue ve carni⁊ ſanguini. Quis offerre ſermo pudicꝰ auderet? Quid em̄ nequiꝰ qͣꝫ qd̓ excogitauit caro⁊ ſanguis? Diſcipulus. Ne p̄cor ad amatoria cantica admiſce vel ſatirā ⁊ tragediaꝫ /mordaces. vel comediā lubricā. vel ſordētesęglogas. ſola nobis anagogia/ diuinos cantet amores. Magiſter. Mones probe.qui conuiuio vetas induci nuptiali funereas tubas tracheree. atqꝫ ſulphureas amoris infauſti tēdas incendi phorreſcis. Sꝫquid tangis de oſculo figurali/ dum vel crucem / vel imagines/ aut reliquias ſanctoruꝫſanctarumqꝫ quiſpiā oſculatur? Diſcipulus. Puto poſt paſſionē filij beata matereius crucem crebro fuerit amplexata. om̄iaqꝫ loca vbi ſteterant ſacri pedes eius ſeduladeoſculatione coluerit. Sed neqꝫ fuerat expers ſacramentalis oſculi/ de quo locutus ēſicut nec exēplar illud duplex penitētie. Maria magdalena ⁊ egyptiaca. qͣꝫuis protinusintrauerūt thalamū ſponſi ſublato velamine. nec glorioſus Dionyſius/ ī morte carerevoluerunt. Atuero quid ſit os dei ſponſi. etquid oſculū/ ſubtilius ediſſere ſi potes cumſit incorporea diuinitas? Magiſter Uocas iteꝝ ad diſtinctioneꝫ oris et oſculi trimēbreꝫ. Os habemus dei patris. os filij. oſculum vtriuſqꝫ quod ē ſpūſſanctus. Os ſuuꝫaperuit xp̄s habēs labia diſtillantia mirrhāprimā mortificatiuā viciorū. cuius tot ſuntoſcula quot verba. Ipſe ſil̓r cū patre ⁊ ſpirituſancto/ aperuit ora prophetarū. Aperui⁊ os p̄dicatorum ⁊ doctoꝝ/ qui ſapīam eructant porrigentē oſcula volētibꝰ. Dicūt̉ aūt

p̄dicatores os dei/ ideo qꝛ ſeꝑant p̄cioſa a vili. Diſcipulus. Iunge duplex hͦ oſculuꝫvltimū ipſis tropologie vel allegorie adoleſcentulis. ſatis em̄ patēt ⁊ ſobrios edificant⁊ in primo cōſiſte. Magiſter Deus ſicutē vnus ⁊ vnomius ꝑ eſſentiā ⁊ ꝓprietateꝫ. ſiceſt ꝑ anagogiam ſymbolicā/ omninomius.Ita vnus ē multiplexqꝫ. Sciens itaqꝫ deus nos paruulos ⁊ balbos/ voluit īſtar nutricis frangere verba ſua quibus ipſe nobiſcuꝫ ⁊ nos ſecū intelligibiliter vtrinqꝫ loqueremur. Conceſſit igit̉ locutiones tranſſum/ptiuas a reꝝ cognitarū ſimilitudinibꝰ aſſūptas. tā abundāter vt nihil inueniat̉ qd̓ nōvalet ad ip̄m trahi noīandū. qd̓ loquendi genus appellauit Dionyſiꝰ ſymbolicū. d̓ quo⁊ ſcripſiſſe notat libꝝ: ſed ad latinos nō ꝑuenit. Hoc typo loquēdi/ deus pater habꝫ osex quo filiꝰ eiꝰ increata ſapiētia ꝓdijſſe ſe gloriat̉. Ego inqͥt ex ore altiſſimi ꝓdij. pͥmogenita an̄ omnē creaturā. Habet ⁊ vteꝝ. Egoinqͥt ex vtero ante luciferū genui te. Pr̄ itaqꝫ diligit filiū ſuū. ⁊ filius genitꝰ mutuuꝫ rependit amorē. q̄ viciſſitudo dilectionis/ curnō deoſculatio noīabit̉? Ex qua ſpiratio cōmunis amoris emanat ⁊ flagreſcit. q̄ ſpiratio qꝛ nectit qd̓ammodo pr̄is os ados filij.dici pōt oſculū vtriuſqꝫ. Sponſa gͦ dū querit oſculū ſpōſi/ ptꝫ quale ſit illud oſculū. qꝛſpūs ē oris vtriuſqꝫ pr̄is ⁊ filij. Diſcipulꝰ.Sed q̄ vel qualia ſunt labia ſpōſe? Magiſter Illa nimirū ſunt due vires precipuemētis. Uis intellectiua. et vis ei corrn̄densaffectiua. ſeu volitiua vel appetitiua. qͣs dūſpūſſanctus oſculū pr̄is ⁊ filij/ inſpirādo cōnectit. ⁊ oſculat̉ illabēdo/ fit mēs tota deiformis ⁊ cōformis beatiſſime trinitati. fit trinitatis nobile tricliniū. Itaqꝫ fit eiꝰ memoriafecūda parēs verbi cū acies intelligētie conuertit̉ ſuꝑ ipſam. ex qua ſimul ꝯuerſione/ ſpirat̉ amor cōis vnius ⁊ eiuſdē volūtatꝭ. Hecē ſpēs ⁊ imago pulcerrima. ⁊ ꝯformata et aſſimilata diuine trinitati q̄ ꝑ gratiā ē idipſuꝫquod deus ꝑ naturā. Exultabat ad hanc aſſimilationē ꝑtingere ſpūs marie/ ſuſpirans⁊ eſtuans aſſidue deſiderio ſpōſi ſui. Oſculet̉ me oſculo oris ſui Quid queris obeataꝫquid oſculū ſponſi petis o bn̄dicta? quid ēillud oſculū niſi ſpūſſanctus? qui vtiqꝫ ſuꝑuenit ⁊ ī te. qn̄ virtus altiſſimi obumbrauittibi. immo iā p̄ierat. nec poſtmodū receſſit ate. qꝛ dn̄s ſemꝑ tecū. Sed quid affectas opulcerrima mulierū? Sentio qͥd requiris.