Tractatus ſecundus
¶ Cāticordum hmōi/ fuit excellētiſſime ī illa btā q̄ cecinit. Magnificat anīa mea dn̄mEt exultauit ſpūs meus ī deo ſalutari meoPreponimꝰ hāc btāꝫ ī exēplar pulcerrimū ⁊in teſtimoniū pro dicendis certiſſimū. ne dicat aliqͥs iſta nos ꝯfingere de corde nr̄o Nep̄terea cogamur interim ꝑ equocationeꝫ velaliter in aliena ſeu vetera cantica labi. Sein ſola anagogia nouus ſermo verſet̉. concinat ⁊ loquat̉. Aſſis igitur nobis o gr̄a plenaDignare te nos laudare/ ⁊ laudādo diſciplinā nouā ſed certā ⁊ verā aꝑire. Tu inquā cuius ī corde qꝛ ſanctus et nouus amor ſingulariter ardebat ſpūſſanctus in carne v̓ginali mirabilia faciebat. ⁊ cor eructabat v̓buꝫ illud bonum. Magnificat anima mea dn̄m.Nonne tibi videtur ex hoc ſtatiꝫ cantico facta fuiſſe mirabilis illa nouitas ī maria tympaniſtria noſtra. que nouitas appellatur abapoſtolo/ diuiſio anime ⁊ ſpūs. quam efficere pōt ſolꝰ ſermo dei viuꝰ ⁊ efficax. ⁊ penetrabilior om̄i gladio ancipiti. ꝑtingens vſqꝫ addiuiſionē aīe ⁊ ſpūs. cōpagū quoqꝫ ⁊ medullarū. ⁊ diſcretor cogitationū ⁊ intētionū cordis. Uideat̉ ſuꝑ hac diuiſione autor de ſpū⁊ aīa. quid conformiter ad Richardū de verbo ad verbū tradiderit. quoniā elucidatō ꝓnobis eſt in grande ſtupendūqꝫ miraculumnec atteſtatione noſtra ſola ſatis credibile.¶ Pergamus interea cōſiderare quo pactoſpūs Marie dictus eſt neduꝫ canere. ſed adactum ſaltare. tripudiare ⁊ exultare velut extra ſe ſaltare. volebat parabolicū illud īproperiū cauere quod de pueris ludentibꝰ in foro/ xp̄s benedictus fructꝰ vētris ſui ſumpſitꝯtra ꝑfidiam veterum iudeorū. Cecinimusinquiunt vobis nec ſaltaſtis Maria cecinitin ſpiritu ⁊ ſaltauit. nimirū carmē illud eratnuptiale qd̓ epithalamiū dicimus. Sed qͣrū nuptiaꝝ: vtiqꝫ plurimaꝝ. Nubebat ī aluo v̓ginalis vteri palacio humanitas cumdeitate. caro cū verbo. limus cū deo. Nubebat eccl̓ia quā Ioh̓es vidit tanqͣꝫ ſpōſaꝫ nōuā de celo deſcendentē a deo paratam nouoviro ſuo chriſto. Nubebat deiformis Marie ſpūs deo ſuo dn̄o et agno qui erat tanq̄ſponſus procedēs de thalamo ſuo. verꝰ ſoliuſticie ponēs tabernaculuꝫ ſuum in cordeMarie. q̄ erat mulier amicta ſole/ deſponſata vni viro v̓go caſta Ieſu xp̄o. ¶ Figamꝰ p̄cor in hoc ſpū ſaltāte ⁊ exultāte/ ſpūales oculos cordis ī lumine fidei. Cōſideremꝰ huncdeiformē ſpm̄ tanqͣꝫ diuiſuꝫ a carne. effulge
at apud nos tanqͣꝫ angelus vnꝰ dei ſine carne ⁊ ſanguine Nihilominus aſpiciamꝰ ip̄mꝓ tꝑe vie tunc vere paſſuꝫ diuina ſimul ⁊ humana. Naꝫ inuenta ſunt nō confuſa tamē inipſo hec omnia. ſpes. metus. meror. gaudiūnō quidē ꝓpter corpus ſolū iuxta poete ſententiā. Hinc metuūt cupiunt gaudētqꝫ dolentqꝫ. Nec auras deſpiciūt clauſe tenebris⁊ carcere ceco. Sed electione ⁊ acceptōne libera voluntatis. Nolo tamen credat aliqͥsſpūm marie nō habuiſſe modum cognitionis alioꝝ viatoꝝ. in quibus omnibꝰ cognitio procedit a ſenſu. ſed hac adepta ſpūs ſuꝰlibere vtebat̉ ſuis affectionibꝰ abſqꝫ organocorporeo. de quo paulo poſt infra dicimusHabebat inſuꝑ affectiones varias ꝓportionales paſſiones illis quibus anima ſenſucorporeo vtens afficit̉ nō ſine motu carnisaut corꝑis. aut bonas tamē om̄es habebatmoderatas ⁊ ordinatas ſub monade deo. īarmoniā pulcerrimā ſuauēqꝫ/ quā inhabitatrix dei ſapiētia delectabat̉ audire. ¶ O ſi cognouiſſꝫ ſtoycoꝝ diſciplina grauis. ſi īueniſſet ex fide mulierē hāc fortē/ exclamaſſet ꝓfecto hic h̓. O diuina mēs ſapiētis qualeꝫ inhomine poni debere ꝯtēdimꝰ a qua mēte nōgaudia ſed mala gaudia. nō timorē ſꝫ vanūtimorē. ⁊ ita de ſpe et dolore remouēdas predicamus. alioquin qͥd a lapide qͥd alia qͣuisinſenſibili re differret cōditio ſapiētis. ¶ Tales p̄terea poſuerūt taꝫ platonici qͣꝫ peripatetici celeſtes intelligentias/ quales nos xp̄iani angelos nomīamꝰ/ qͣꝫ imꝑari varietate.Audiamus tm̄ ī eoꝝ poſitiōe qualēcūqꝫ adnos ꝯſonantiā vel tenuē veritatis. Adijcientes ī pͥmis ꝙ celū ſit animatū tāqͣꝫ aīal aliqd̓rōnale ꝯpoſitū ex materia celi ⁊ forma intellectuali Cōcedimꝰ tn̄/ aſſiſtētes eē celis intelligētias qͣles appellat apl̓s admīſtratoriosſpūs. Nam regula ē ꝯmunis theologie cuꝫph̓ia. corꝑalia ꝑ ſpūalia mīſtrari. Concedamus qͦꝫ verbū dei/ ꝑ amorē ꝯmunē ſpiritalē⁊ vitalē alere oīa quē amorē interp̄tata fuiſſe videt̉ ph̓ia. apud Boeciū ſpm̄ vel animaꝫceli ⁊ mundi. O felix inquit hoīm genus. ſivr̄os animos amor quo celū regit̉ regat Etalibi de aīabus loquēs deo. Quas inqͥt legebenigna ad te ꝯuerſas reduci facis igne reuerti. Ignē qͥd aliud intelligēs qͣꝫ amorem.¶ Ponebāt rurſus iſti ph̓i ꝯſone ſatꝭ ad magnū Diony. ꝙ ī qͣlibet intelligētia poſt pͥmā⁊ vnicaꝫ q̄ deus ē/ triplex motus ſpūalis inueniebat̉. Unus quaſi circularis ⁊ vnifor-