De canticordoLXXIX

LXXIX

in cantico. quod elicit̉ pͥmo a mente cordis.hoc em̄ verbo vtit̉ Maria ī ſuo magnificatDeinde format̉ in corde carnis ꝑ imaginariuam virtutē/ canticū ſimile ꝑ imꝑium voluntatis. Procedit deinceps ad ſenſus exteriores. p̄ſertim ad os vbi fit ſonus vocalis.aūt ꝓgredit̉ vſqꝫ ad ꝑcuſſionē inſtrumētoꝝmuſicoꝝ in quibꝰ fit reſonātia. que licet fiatin rebꝰ nō animatis nec vllo mō libertatemhabentibꝰ. dicunt̉ tn̄ hec cātica libera. qꝛ ſūtſaltem mediate a libero imꝑata. Exempluꝫde ſagitta quam ad occiſionē homīs miſſaꝫdicimꝰ libere moueri. probatio. qꝛ mors inde ſecuta/ libere facta iudicatur et punitur.¶ Quocirca patet reſponſio/ cur poſſunt inter cantica noua numerari. immo ⁊ dici meritoria multa que carēt ſenſu. quāto ampliea q̄ cum aliquo ſenſu fiūt. ⁊ cum quadaꝫ inclinatōe ſpōtanea. nō ſicut in pueris ē. nam⁊ bruta ꝑticipāt aliqua tali ſpōtanca. licꝫ nōlibera motōe. qꝛ nō ita ꝓrſus agunt̉ qͥn coagant. Tāta deniqꝫ viget ī aliquibꝰ eſtimatiue v̓tutis claritas/ vt ꝑticipes eē libertatꝭ ⁊diui hauſtus (vt de apibꝰ poeta dicit) videāt̉Et vn̄ hoc ſi nō ex lege diuinitatis a diony.tradita / ꝙ infimis ſuꝑioꝝ ꝯiūgunt̉ ſupremainferiorū. quēadmodū igit̉ ꝯuenit ſpiritushumanus cum angelis in apice mētis. ita ⁊brutalis cognitio cum hominis imaginatiua v̓tute. ¶ Placeat vltra progredi. videbimus ꝙ nulla penitus oꝑatio ī vniuerſo quātūcunqꝫ naturalis habeat̉ qͥn relata ad primū pͥncipiū/ dicat̉ ⁊ ſit libera/ tanqͣꝫ ab eo liberrime producta. Et ita q̄libet oꝑatio laudabilis e⁊ collaudanda. Sicut eleuati prophete ꝯſiderātes oīa ī ordine ad ſuū pͥncipium/ collaudare dixerūt ip̄m deū/ ⁊ ad collaudandū ⁊ bn̄dicēdum ꝯgratulādo ꝯplacēdoqꝫ ſunt hortati. Que ꝯſideratio qͣꝫ late pateat ad cātica cordis nr̄i / ſciet cor illius qui exſentētia dicet cū ꝓpheta. Uiā mādatoꝝ tuorum cucurri cū dilataſti cor meū. Quale ſalomō d̓r habuiſſe latū nimis. Quāto amplius illa beatoꝝ beatiſſima cui ꝯueniebat illd̓Eſaie. Tūc videbis ⁊ afflues ⁊ mirabit̉ ⁊ dilatabit̉ cor tuū. q̄ in oībꝰ ⁊ ſuꝑ oīa videbat etaudiebat cantantē filiū ſuum dei v̓bū ¶ Inuenimꝰ p̄terea rōes alias ī pueris/ cur ad eccleſiaſtica cātica mācipant̉/ qͣꝫuis nōdū plenus ſit ī eis vſus rōnis. pͥmo qꝛ tollit̉ ociuꝫiners qd̓ multa mala docet. Dehinc habittonꝰ faciliꝰ acqͥrit̉. Recōdit inſuꝑ memoriaſibi cātica q̄ poſtmodū meliꝰ intelligent̉. dū

quaſi rumināda deducta fuerint addentespie meditatiōis ⁊ iudicij rōnis. Uidemꝰ itafieri circa diſciplinas alias. vt in grāmaticapueri ꝯmendant donatū cuiꝰ nulla ē in ip̄istūc intelligētia. Adde ꝙ aſſiſtētes magni recipiunt hmōi cantica pueroꝝ ad eleuationēmētis in deū. Faciunt inſuꝑ illa cantica ſuaeſſe/ dū ea vel p̄cipiūt/ vel inſtituūt/ vl̓ approbāt/ vel ipſis ſemet afficiūt. qͣꝫuis nō ē oīnotollēdum qͣlecunqꝫ meritū ab ipſis pueris qͥgratiaꝫ baptiſmalē habēt. ⁊ quorum angeliſemꝑ vident faciē patris Qui deniqꝫ ꝑui nōparuo qn̄qꝫ affectu ferunt̉ ī deum. ſicut d̓ ſerefert Auguſtinus. Nā euenit ibi eſſe plꝰ affectionis vbi minus cognitionis naturalispoſitum ē. Patet in aīalibꝰ ⁊ feminis/ ¶ Caderet hic querimonia nullis ꝓ ſua indignitate verbis explicāda/ de peſſimis ſeductiōibus puerorū. quorū puritas vt angelica venerari ſeruariqꝫ deberet. quos ad cātica modeſta ſanctaqꝫ. iuxta etiā ph̓i traditionē oꝑtebat inſtitui. Sed ve ⁊ ve carni ⁊ ſanguini.qm̄ p̄ter ⁊ vltra corruptionē naturalē ꝑuerſe originis/ gaudet malignans flagitioſitasmaioꝝ/ demergere collotenꝰ ꝑuulos ī ſcenorum gurgitē verborū factoꝝ ⁊ cāticoꝝ. Cōſolat̉ tn̄ apl̓s electos dei/ quibꝰ dicit oīa cooꝑari in bonū. miris ꝓrſus ⁊ incōprehēſibilibꝰ modis. Et quēad modū de veneno ꝯponit̉ tyriaca. ſic ꝑditio malorū/ ſaluatio fit electorū. Fit demū oꝑatio eadē (vtputa cāticūoris puerilis) vni ad vitā. alteri ad mortē. acꝑinde diuerſis reſpectibꝰ idē cāticum vita ⁊mors noīat̉. ¶ Surgit alia dubitatio. Ponendo differentias cantici cordis ⁊ oris. Dictum eſt cāticum cordis eſſe liberum ⁊ ītrinſece. ac ꝑinde laudabile ⁊ ī noſtra poteſtate.videt̉ exꝑientia contradicere/ cum querelisdeuotorū frequenter lamentantiuꝫ illud depſalmo. Cor meū dereliqͥt me. Naꝫ cur promagno ⁊ p̄cipuo dono loquit̉ Dauid ad dominū. Inuenit ſeruus tuus cor tuuꝫ vt oraret te. ſi paſſim omnibꝰ hoc concedi videret.Suꝑaddit̉ obiectio nō minus plena murmuris apud multos. dicit̉ em̄. Si canticuꝫcordis ſufficit apud deū. cur addita ſunt totcantica oris que corpus atterant ſua multiplicatōe/ ⁊ mentē diuertunt a ſua deuotiōe.⁊ nō niſi faſtidium frequēter ſua repetitionenauſeāti cauſant? ¶ Eſt alia queſtio ſuꝑ mōtraditōis nr̄e de catitordo nouo. q̄ videturſua nouitate vel arrogās vel inutilis vel ꝯficta vel v̓boſa. ¶ Uerūtamē expediamꝰ di

Eę 3