De mendicitate ſpirituali LxXVII

humiliationē ſui/ ⁊ alios nō iudicandi.Altitudo incōparabilis ac abyſſus ꝓfundiſſima iudicioꝝ dei inomnibꝰ/ p̄cipue autē erga homines Quis illa ſcire poterit aūt inueſtigare? Cū em̄ miſereri voluerit/ nihil eſteo clemētius. Cū v̓o iuſticiā tribuere/ nihileo terribilius. ¶ Si em̄ milleſies in die homo illū prouocauerit/ ⁊ milleſies ad ip̄m reuerſus/ ſupplex veniā ⁊ gratiā petierit/ moximpetrat qd̓ petit. Ecce velut quādā ſtultāmiſericordiam ac ludū puerilē. Rurſus ſi īſolo mortali deceſſerit homo/ irreuocabilit̓mittit̉ in ignem eternū. cū tamē ſit dei filius⁊ plaſma eius ꝑ creationē. Ecce velut furorē quendā ac horrorē intolerabileꝫ. ¶ De qͣꝫplurimis nempe legimus qui pene vſqꝫ admortē a pctīs immunes ſeruati ſunt. ⁊ poſtmodū ad mala opera declinātes morte preuenti ſunt ⁊ damnati. At ꝯtra fuerunt alijqui ſemꝑ malā vitā ſectati. tandē nihilominus quaſi in momēto ꝯuerſi ſunt ad dn̄m. ⁊citius martyres facti/ gloriā eternā ſunt adepti. Conſideremus ꝙ in paſſione dn̄i noſtricū eius p̄dilectus diſcipulus eū negauit. latro ꝯfeſſus eſt. Quis queſo id antea p̄cogitaſſet? ¶ Miꝝ quippe valde eſt ſi ꝑſona qntūcunqꝫ bone vite conſcia ſub manu potenti dei ſe nō humiliet. ſi aliū quēpiā quantūlibet peccatorē iudicare p̄ſumat. quoniā ſcirenō poteſt que ſint circa ſe aut alios dei iudicia/ ignorat qͥd in ſua cauſa lateat. Sumꝰqͥppe oēs ī carcere ꝯdemnationis ⁊ mortisvnde nemo eripi pōt niſi ex ſingulari ⁊ meradei gr̄a. quā vt ⁊ vbi vult diſtribuit. Neminē ergo licet ꝯtemnere/ ſi ad pn̄s hmōi grā:nō habeat. qm̄ in momento illā habere poterit. Nec viceuerſa hinc ſe aliquis extollatin ſublime ſi a deo gratiā hanc acceꝑit. qm̄nō eſt hec hereditas ſua. īmo ſic agēdo moxeā ꝑdit velut vſurpator ac raptor glorie dn̄idei ſui. O quando veniet tempus illud ⁊ locus vbi cū ſecuritate hanc gratiā poſſidebimus. ⁊ hecipſa in gloriā conuertet̉. Uere beati ſunt qui ibi ſuntleditatio animeſuꝑ duobus ſtatibus a quibus ſe inuenit iāin deuotione. iā abſqꝫ deuotione. Inſuꝑ ſigna noticie ipſiusLorate oculi mei plorate et plangite duriſſimā illā ſeꝑationem acdiſiunctionē amariſſimā dei mei

⁊ patris/ qui in ira ⁊ furore elōgauit ſe a meabducens ſecū bonam illam meā nutricemgratiā. meqꝫ prorſus derelinquēs deſolataꝫdolore ac tremore plenam. tedio ⁊ anguſtiavndiqꝫ circūdatā. ſedeoqꝫ tenebris inuoluta. ⁊ lumen celi non video. Ue tibi ſuꝑbia q̄mihi hoc damnū intuliſti. qm̄ ſi illa ſimplexhumilitas apud me remāſiſſet/ deus qͥ ī cordibus humiliū requieſcit. ipſiſqꝫ dat grām/minime ita ſuā a me ſubtraxiſſet grāꝫ. Nūcoēs mei amici angeli ſancti elōgauerūt ſe ame. ⁊ ponūt me abominatōeꝫ ſibi. Nūc oēsinimici mei vehementi cuꝫ conatu appropīquant ⁊ exclamant aduerſum me. Euge euge ꝑſequamur hanc miſerā. quoniā deus eādereliquit. non eſt qui poſſit eam de manibꝰnoſtris eruere. Illam itaqꝫ ad damnationēquā meruit impellamus.Domine/ o celeſtis pater. audi voo cē aduerſarioꝝ meoꝝ. ne recedaſ. neelōgeris a me. intēde in adiutoriuꝫmeū et ad adiuuandū me feſtina. Exurge etdiſſipa inimicos tuos tanqͣꝫ ſumuꝫ. al̓s em̄illa imminet hora ī qͣ pauꝑ ego tua creaturatua orphana. tua indigna ancilla. tua infidelis ſpōſa irremediabilit̓ ꝑibo. qm̄ p̄ter te nōeſt alius qui me hinc valet eripere.Euertere dn̄e reuertere. qm̄ a tuo receſſu ſentio cor duꝝ. ⁊ admodū praua plenū acedia. faſtidio ac mala triſticia. Arida ſum nulliuſqꝫ deuotōis. ī nullo iā (vt ꝯſueui) bono condelector. nec lectionec cantꝰ nec oratio nec ꝯtemplatio placēt.p̄dicatōes ac ſancte quelibet ammonitōes.mihi ſunt faſtidio. Euanuit a me guſtꝰ omnis ac ſapor cibi cuiuſlibet ſpūalis. grauisſum atqꝫ oneroſa nimis mihijpſi. Laguideom̄ia operor. ſolitudo atqꝫ ſilentiū mihi ſūthorrori. Et (qd̓ deteriꝰ eſt) nec iſtā meam valeo deflere miſeriā. nec ab ea me ꝑ ꝯdignā penitētiā ac diſplicētiaꝫ eriꝑe. qͥnimmo indiesvolo meas ꝓſequi vanas ac mundanas cōſolationes. Leuitas mihi omnis grata eſt.Quero manducare. bibere ac fabulari ad deducendū tp̄s. illoſqꝫ felices iudico qui itaīhoc mūdo viuūt in ſubiecta (immo ſtulta) libertate. ¶ O qͣlis mutatio. heu in quē ſtatuꝫꝓlapſa ſum. De celo ꝓfecto cecidi ad īferos.de vita ſpūali ad carnalem. de veritate in vanitatē. de ſecuritate ⁊ tranqͥllitate ꝯſciētie inꝯturbationē. de timore in ſtuporē ꝯfuſionēatqꝫ infelicitatē horribilem. Et certe ita mihi optimo iure cōtigit. idqꝫ plane demer

Bb 4