De mendicitate ſpirituali LXxv

time proſcpͥtā/ ⁊ paterna hereditate eqͥſſimoiure pͥuatā. ſed ⁊ is qͥ mihi eēt ſpōſus ob mias inſolētias ⁊ lubricas feditates/ me ꝯtemnit. abijcit ⁊ repellit. ¶ Quotiēs inuentū eſtvt pro amico ꝑdito alter ſibi necem inferret.Et qͥs talis ac tantꝰ amicꝰ ſicut dn̄s noſterIIh̓s xp̄us qͥ pro mea ſalute mortē ſuſcepitquā nec pro meipſa vellē ſuſtinere? Itaqꝫ ſihec ꝓpter infortunia aut dāna tꝑalia fiantmerito ī tāto meo ſpūali detrimēto mihijpſidabo vexationē. eroqꝫ ſupͣ modū dolēs ⁊ triſtis. Quo nō obſtante/ loqͣr ad te ꝯfidēter. ⁊exponā qͥd ī hac re aliqn̄ mihi ꝯtīgat. Inuenio em̄ dū ꝑ deſideriuꝫ clamo ad dn̄m ⁊ adſanctos auxiliū petēs deſuꝑ nullā adeſſe cōſolatōꝫ. nullū meis neceſſitatibꝰ afferri preſidiū. Un̄ fit vt remaneaꝫ apud me frigidioac minꝰ feruida ad eos dep̄candū ⁊ orandū¶ Hō. Non hinc miraberꝭ o aīa. qm̄ ita diſpoſuit aūt ꝑmittit fieri deꝰ ꝓpter alterā cauſaꝝ qͣs exponā. ¶ Una quidē ē propter tuaꝫinſtructōꝫ. vt ex hͦ videlicet officiū mēdicandi tibi plenius innoteſcat. Si em̄ mox te petēte petita acciꝑes. tūc vel donū dei ꝑuipendēs ad alia facile tua diuerteres deſideria.vel dei bn̄ficio ingrata/ ſuſceptū gratie munus iuſta viciſſitudine ꝑderes. ꝑ qd̓ ⁊ te diuinis redderes indignā bn̄ficijs. Freq̄nterid fieri videmꝰ apud hoīes/ vt his qͥ bn̄ficiacito ſuſcepta ꝑuipēdūt/ petita vel denegent̉vel difficulter ⁊ tarde ꝯcedant̉/ qͣſi vana ⁊ indigna ſit talibus facta donatio. Quēadmodū etiaꝫ mater aliquotiēs infantē ſuū ꝓptereiꝰ abſentiā eiulantē ad tp̄s relinqͥt ſoluꝫ / vtpoſtmodū apud eā diligentiꝰ remaneat eiqꝫinhereat feruētius. Cōtingit etiā vt delectꝫaliqn̄ filioꝝ amorē ꝑ hoc exꝑiri/ ⁊ exꝑto dolore materne abſentie/ maiorē ad eos excreſcere dilectionē. Ita quidē diuinū indultuꝫdifferri putandū eſt aliqn̄ / vt hinc tua innoteſcat diligētia. humilitas et patiētia. vn̄ ꝑpendit̉ an vera ſit tua pauꝑtas an ficta. Nā⁊ ſic fieri comperimus apud pauperes huimūdi/ quos ꝑ longā expectationē temptaricernimus. an vera ſit vel ſimulata eoꝝ paupertaſ. Quos em̄ deſides. impatiētes ⁊ murmurantes cū indignatione ⁊ ꝯtemptū dilate donationis inſpicimꝰ. hos indubie ſil̓atores pauꝑtatis iudicamus. Ita ⁊ apud qͦſdā hypocritas ꝯtingit/ qͥ ſeip̄os intra ſe iuſtificāt. ⁊ cū ſe opulētos v̓tutibꝰ iudicēt/ nullidiuini doni ſe egere p̄ſumūt. qͣꝫuis v̓botenꝰcōtrariū ſimulēt. Deus aūt qui ſcrutat̉ pro-

funda maris hanc eoꝝ ſuperbā ſimulatōeꝫagnoſcens / ꝑ longā expectationē eos miſericorditer ad patientiaꝫ ⁊ humilitatē reducit.dū in hac dilatione ſue miſerie atqꝫ indigentie facit eſſe certiores ¶ Anima Quomodoqueſo fieri poteſto homo/ vt anima aliquaſe diuitē ⁊ potentē arbitret̉/ q̄ ſe tot miſerijs.anguſtijs. carceribus. indigentijs/ ꝑiculiſqꝫgrauiſſimis videt obnoxiā? ¶ Hō. Merito profecto obſtupeſcis aīa ſuꝑ hac temeritate ſuꝑbiſſima. Eſt nihilominus ita vt aſſerui. Tū ꝓpter negligentiā ⁊ incuriā petendiauxiliū deſuꝑ. quā vtiqꝫ deſidiā minime incurreret anima/ ſi eius miſeriā ⁊ deficientiaꝫattenderet. Tū propter ſummā indignatiōꝫquā aduerſus eos ꝯciperet qui ſibi ſuā paupertatē ⁊ miſerabilē ꝯditionē ꝯmemorarenteam vt vere eſt peccatricē aſſerētes. quā nihilominꝰ v̓bis ſimulatorijs profitet̉. Nam ſiex ꝯſciētia vere hūilitatis hͦ faceret. qͥd cauſe eſſe poſſet vt eos indigne ferret qͥ ꝓprie ſueꝯſciētie teſtimonio ꝯcordarēt? Nō miꝝ igit̉ſi taliter anīa diſpoſita/ mīme diuinū indultū ſuſcipiat/ ⁊ gratie impetret alimoniā/ cuꝫſe nec illiꝰ indigentē recognoſcat/ īmo plenamanu adueniat petitura. Ita ſane nō iniuria repellunt̉ mēdici queſtuarij ⁊ fraudulēti.qͥ cū abūdare cognoſcant̉/ ſe fingūt verbis ⁊ſignis mēdacibꝰ deficere. ¶ Eſt et altera cauſa/ cur nō ſtatim exaudit̉ aīa. vt videlicet cōgruo temꝑe ẜm occulta ſua iudicia/ deus tribuat qd̓ mox ꝯcedere nō expediret/ vt vl̓ ſicanima ſtudioſius vacet. ⁊ ſine intermiſſioneſingulis horis annonā celeſtē expectet. ⁊ nōtorpeat certificata de tꝑe indubitato benefice ꝑceptōis. ¶ Eſt deinceps ⁊ alia huiꝰ dilationis cauſa / vt ſic deus morā faciens/ tūc pͥmū cū videbit̉ inurbanus denegator/ vberius ſua dona largit̉/ ſicut frequenter pauperidiutius tardāti/ ⁊ etiā iniurias ⁊ opprobriahumiliter ⁊ eqͣnimiter tolerāti/ pīguior accedit largitio. Cōtingit etiā hinc rationabiliter pauperē aliquē a perceptione elemoſynerepelli. quia cognoſcitur alijs q̄ poſſet ⁊ deberet impēdere pietatꝭ officia denegare. Itanimirū accidit anime contra proximū indurate/ que ſuis debitoribus nihil vult dimittere/ nihilqꝫ largiri petentibꝰ. ¶ Interdū etiam fit vt ſtudioſe pauperi alicui hocip̄m neſciēti/ larga manu ſuccurrat̉. ſubtiliter ac occulte ſua mūera ī domū eiꝰ inferēdo. vt fecitbtūs Nicolaꝰ. vel etiā amicis ſuis tradēdoquatinus ei ꝓut viderīt oꝑtunū fidelit̓ ad-