De mendicitate ſpirituali LxxV
bat̉. ꝙ neceſſitas facit anū currere. ¶ Suſcipe ergo o anima in te hāc diligentiaꝫ petēdiclemoſynaꝫ ſpūalē nihil hinc te auertat. necalibi inhereas. Sinaūt/ fraudari poteris. ⁊abeſſe largitioni celeſtis patris. ad īſtar paupeꝝ illoꝝ deſidū qui ꝑ vicos vel campos diſcurrentes/ vel verbis vel factis inutilibꝰ ſeoccupātes negligerēt tempus deuotōis. tardius aūt veniētes ⁊ putātes ſe aliquid accepturos/ repulſam acciperēt dicēdo eis. Itehinc. quoniā elemoſyna hec facta eſt. Et ſicconfuſi et vacui recederēt. ceteriſqꝫ paterentderiſui. Ita ⁊ tibilo fatua anima mea) accideret/ ſi tp̄s tuū inutiliter expenderes/ dumad elemoſynaꝫ dei deberes feſtinare/ p̄cipuedn̄icis ⁊ feſtiuis diebus. ⁊ al̓s dum tibi fuerit oportunitas. Ignoras em̄ tēpus in quodeus velit ſuā elemoſynā diſtribuere. an mane an veſpere an cito/ an tarde. Et ſi vtriſqꝫhis horis elemoſynaꝫ ſuam tribuerit/ tantovberior ſubſequet̉ fructus. ¶ Anima. Bonū eſt hoc tuū conſiliū o homo. Ueruꝫ mecognoſcere oporteret loca idonea/ in quibꝰvtiliter elemoſynā iſtam querā. ita em̄ ꝑ eosde quibus locutus es/ pauꝑes fieri ꝯſpicio.Studioſe em̄ ⁊ cū magna diſcretione/ locaexquirunt ad queſtū oportuna. ſcientes qͥanon paſſim in quibuſlibet locis fructuoſuseēt queſtus. vt ſi tabernas aut alia ſuſpecta⁊ infamia loca frequētarēt plurimū verbera⁊ iniurias ꝓ elemoſyna reciꝑent. Et iō ī locꝭſacris ⁊ in ianuis diuitū ſe pn̄tāt. ibiqꝫ a lōge nō ingrediētes/ humiliter elemoſynā petūt/ dicētes panē ꝓpter deum. ¶ Hō Ad hͦtibi rn̄deo o aīa/ ꝙ locꝰ diſtributiōis tuaruꝫelemoſynaꝝ ē ī celis vt p̄dixi. ⁊ illuc te pōt ⁊dꝫ ferre tuū deſideriū. Debes em̄ ꝯſideraretuū deſideriū ad ſimilitudinē equi volātis.qualē fuiſſe fingunt poete pegaſum. cuiusquidē equi ale due ſunt. timor ⁊ ſpes. Ul̓ etiam ad ſimilitudinē currus ignei/ ſimilis illiin quo delatus eſt Helyas in paradiſuꝫ terreſtrē. Cuiꝰ rote quattuor/ ſunt qͣttuor v̓tutes cardinales. eqͥ v̓o trahētes/ ſūt tres theologice v̓tutes. auriga v̓o eſt diſcretio. Latediffuſeqꝫ poſſet hec materia deduci. ſed ſubhac breuitate nūc trāſeo. Satꝭ ſit ꝑ hec īnotuiſſe ꝙ tuo deſiderio te valebis qͦ voles ferre. ſed caute circūſpice quo ꝑges. Proficiſcere igit̉ ad eccleſiā celeſtē. ne tn̄ ingredi preſumas in ſanctuariū vel nimis ꝓpe altare accedere. Tibi ſufficiet ad pn̄s apud ianuaꝫ reſidere. ibiqꝫ a remotis vociferādo elemoſynā
petere ꝓpter deū. Ibi em̄ ſunt īnumere māſiones ſctōꝝ/ vbi potes oſtiatim ſil̓r vehemēti deſiderio clamare ⁊ te queſtuare. ¶ AnimaRē facillimā factu putauio hō hāc elemoſynā ꝯſeqͥ. audiēs ex te hoc ſolo deſiderio ferri poſſe/ necdū huiꝰ negocij difficultatē exꝑta. nūc v̓o aliter inuenio. qm̄ dū hec inferiora derelinquēs in ſuꝑna mea volui ꝯferri deſideria/ mihi ſuꝑuenerūt infinita īpedimētaadeo vt nihil difficilius factu iā cēſeā eo qd̓pͥus tā facile iudicaui. Mox em̄ vt illuc ſurſum ferri volo ꝑ ſctm̄ deſideriū/ exꝑior meūdeſideriū aridū/ aut ſubito aliorſuꝫ deflexū.nūc ad theatra. nūc ad ſpectacula. nūc huc.nūc illuc nulla ī eo manēte ꝯſtātia. ita ad oēqd̓ occurrit/ diſcurrit ⁊ ꝑuolat. nec vllibi qͥeſcit. atꝫ ita ī meip̄a deficio/ neſciēs aduerſushec īpedim̄ta r̄mediū efficax īuenire qͦ reddipoſſim idonea ad petendū ſalutarē elemoſynā. ¶ Homo. Contingūt hec om̄ia tibi (oaīa mea) qꝛ nō plene ſatis ac ꝓfunde adhuctuam agnoſcis paupertatē periculūqꝫ in qͦverſarꝭ. qm̄ ſi hoc ad plenū cognoſceres/ mīme profecto ita ꝑſtreperet in te ſenſualis appetitus et ad vana quelibet diſtractus ſineret̉ tuū ſanctū deſideriū diuellere atqꝫ diſcerpere. Et hoc quidē ītelligere poteris pauperū ſupra dictoꝝ exemplo. Inſuꝑ ⁊ eorū quicarceribꝰ ꝓ crimine detinent̉. quoꝝ vtiqꝫ cōtinua eſt expectatio comparēdi ante iudicē.Quid ſane tales abſqꝫ intermiſſione deſiderāt niſi ſuā liberationē? quantūqꝫ ī eis hocferueat deſideriū/ teſtificant̉ exteriora quelibet ſigna verbis ⁊ oꝑibus. nunc apud iudicem. nūc apud cauſaꝝ patronos. nūc apudalios qͦſtibet qͥ p̄ſidio eē pn̄t/ exhibita. Mīme ꝓfecto tunc eis ridere aut iocari libꝫ. autcū ſuis concaptiuis petulāter aut rixoſe cōuerſari. qͥnimmo tota humilitate de ſolis ſuis periculis ⁊ miſerijs ꝯferūt/ intra ſe pnīaꝫamarā agentes. ſuſpirātes ⁊ gemētes. ¶ Dicergo mihio anīa. Nōne ⁊ tu (vt a principiofatebare) es captiua? Sed in quo queſo carcere? Certe ī carne feda. moleſta. plēa obſcuritate miſerie ⁊ pene infinite neceſſitatꝭ. de qͦqͥdē carcere egreſſura es/ ⁊ diſtricto tremendoqꝫ dei iudicio ſuꝑ tuis mortalibus criminibus p̄ſentanda. vbi nō de qualibet mortecorꝑali cauſa verſabit̉ ſed eterna. Ignorasaūt horā qua porta huiꝰ carceris attollet̉ vthinc egrediaris. Quō igit̉ hec anīaduertēspoteris tua deſideria aliorſuꝫ ꝯferre/ p̄terqͣꝫad ſollicite petendū auxiliū ⁊ liberationē. ꝑ-