De mendicitate ſpirituali LXxv

cedat profectui. nec ꝯtrariuꝫ queras alterodeſiderio p̄domināte. Ꝙqꝫ patiēter ⁊ ꝯſtāter expectes oportunitatē ſubuētōis. ẜm rationabile beneplacitū adiuuantis ¶ AnimaFateor homo ita eſſe. ſed in hac re vnū meconturbat. qꝛ frequenter ignoro quid mihiexpediat quid ve officiat qͣꝫtū ad primā deſiderij ſancti qualitatē. Abundāt inſuꝑ ī corde meo vana ac mūdaua innūera deſideriaqͣꝫtū ad ſcd̓am Demū mox faſtidit animus⁊ laſſat̉ in ſanctis deſiderijs. nec in eis ꝑſeuerat qͣꝫtū ad terciā. ¶ Homo. Propterea tibi dixi a pͥncipio o aīa mea/ tibi vacandū eēdiſcendū quoqꝫ mēdicandi officiū. quo tibiinnoteſcat modus petēdi vtiliter/ efficacit̉ ⁊ꝑſeuerāter Utiliter qͥdem petes/ ſi tm̄ modoſalutaria. ſi diuine voluntati placita. ſi diuine legis mādata īplere deſiderabis. In om̄ibus itaqꝫ tuis deſiderijs diuinū antēponeſbn̄placitū. diceſqꝫ vt ſua nō tua voluntas fiat. ¶ Anima. Miror valdeo hō cur ꝑ ſanctū deſideriū petēdum velis vt dei volūtasfiat/ cum velim nolim aliter eſſe non poſſit?Cū etiā deus ab eterno videat et cognoſcatoīa. ⁊ ẜm hāc ſuā immobilē noticiā circa meſingula futura diſpoſuerit prout meis neceſſitatibus nouit eſſe oportunū. quid ē qd̓ dicis vt loquar ad eū ꝑ ſanctū deſideriuꝫ quaſi ignoraret quid mihi expediat. et ſuꝑ hoc/ip̄m conarer inſtruere. ¶ Homo. Ita vtiqꝫ eſt anima vt dicis. et nihilominus orādꝰeſt deus. ob aliū tn̄ finē qͣꝫ ipſa tetigerꝭ. Sicut em̄ deus fecit om̄ia cū bonoꝝ noſtrorūnō egeret. nec inde ditior ⁊ melior factus ſit.ſed creatura ſue bonitatis ꝑticeps effecta ē.ita vult deus vt eū diligamus. ⁊ ꝑ ſancta deſideria deuote ip̄m alloquamur propter bonū noſtꝝ. In hoc quidē noſtra ꝯſiſtit perfectio/ ſicut ⁊ ꝑfectio ſolis in lucendo ⁊ illuminādo. ⁊ ignis ī calēdo ⁊ calefaciēdo. ¶ Scito ergo ꝙ deꝰ ordīauit / vt noſtrā cōparemꝰſalutē/ deuotas ad ip̄m ⁊ ſanctos fundēdop̄ces. ⁊ mādata ſue legis ſtudioſe adimplendo. atqꝫ ita frequēter vult ad p̄ces ſctōꝝ aliquid ꝯferre. qd̓ ꝯferre inſtituit anteqͣꝫ ſctī forent. Certū qͥppe ē ꝙ deꝰ ꝑ ſeip̄m poſſet omnia formare. vult nihilominus ſibi ad reruꝫmultaꝝ formationē ſcd̓as cooꝑari cauſas.ſicut homo naſcit̉ officio generatiōis humane. ⁊ hec inferiora corpora ꝯſeruant̉ ⁊ gubernant̉ oꝑatōe ſuꝑioꝝ .ſ. celeſtiū. Ita qͥdē vultdeꝰ vnū ſaluari auxilio alioꝝ ſanctoꝝ hoīmvel angeloꝝ. Ita igit̉ ꝑpendis ſatꝭ cur oran

dus ſit deus ⁊ ſancti eius. ¶ Sed forſan adhuc dices vanū eſſe/ deum ſua prece vel deſiderio velle inclinare ad alterā partē/ cū illuꝫconſtet eſſe penitus immutabilē. nec in eo alternationē eſſe volūtatis qua flecti poſſit devno velle ad aliud aut iratus placari aut offenſus reconciliari. Ad qd̓ reſpondeo veruꝫeſſe qd̓ de immutabilitate diuine voluntatꝭaſſeris. nec tamē ideo vanas eſſe deuotas p̄ces ad deū fuſas. qm̄ alio fine orādus eſt deus ⁊ homo. Orādus quidē eſt deus nō quaſi noſtra oratione flectēdus aut placandus/aut aliter quouis modo a ſue voluntatis inſtituto immutādus. ſed vt noſipſos orātesexcitemꝰ ⁊ ꝓuocemus ad deuotiōꝫ/ ⁊ noſtremiſerie ꝯpaſſionē. At ecōtra nō ob aliud hominē rogamus niſi vt eū ad miſcd̓iam moueamus. Fine igit̉ ꝯtrario laborat intentiodeum orādo ⁊ hominē dep̄cando. Ibi quidem finis eſt immutatio orātis. hic eius cuidep̄catio dirigit̉. ¶ Qua in re nō incongrueanimaduertendū eſt/ ꝙ etiā mō cōtrario noſtra cauſa verſanda eſt corā deo ⁊ coram homine. Coram deo quidē eo melioreꝫ facimꝰcauſam noſtrā quo purius ⁊ ſincerius noſipſos ꝯdemnamus aut ꝯdemnandos ꝓfitemur/ nullā excuſationē p̄tendētes. Ita ſanemiſcd̓iam liberatōis a morte ſpūali cuiꝰ reifueramus/ deo facto ꝓpicio ꝯſeqͥmur. cuiusvtiqꝫ ꝯtrariū obſeruari cernimꝰ in curia forſi iudicis humani. ¶ Uolens itaqꝫ deuꝫ tibifore piū ⁊ miſericorde̓ eſto ⁊ tu tibijpſi miſericors. Eſt em̄ durus duris. pius pijs. bonus bonis. ſeuerꝰ mal̓. Talē vtiqꝫ illū inuenies/ qualis ⁊ tu fueris ī tuis deſiderijs. nōquidē ꝑ mutabilitatē eius ſꝫ ꝑ tuā. Uolensinſuꝑ ī curia ſue iuſticie abſolutionē ꝯſequi.tu teipſaꝫ accuſabis. iudicabis. ꝯdēnabis.punies. ⁊ ſic remiſſionē impetrabis Ꝙ ſi teconeris defendere ⁊ iuſtificare vias tuas/ cōfuſionē ꝓfecto ⁊ ꝯdemnatōꝫ reportabis. Etſi milleſies pecces milleſies te ꝯdemneſ. qm̄ſi in extrema hora vite teipſam ſic ꝯdemnāſinuēta fueris / vtiqꝫ liberaberꝭ a morte. Sꝫanimaduerte cautius ꝙ is nō legitime ac veraciter ſe ꝯdemnat qui ſe pro poſſe emendat¶ Aīa Satiſfeciſti hō bn̄ mee petitōi/ oſtēdēs ⁊ proponēs tres egregias varietates qͣsignorando frequēs īme fuit turbatio. Nūcigitur animū recipio. voloqꝫ (vt admones)ꝑ ſanctum deſideriū meipſam ad deuotiōeꝫꝯmouere. inſuꝑ ⁊ recurſū facere ad ſanctosad meip̄aꝫ ꝯdēnandū ⁊ punienduꝫ. Ita em̄

33 5