De paſſionibus anime LXXII
deus in libro vite ſcribere dignet̉. ⁊ interſctōs ſuos collocare aīas eoꝝ in cel̓. ſicut ⁊corꝑa apd̓ nos ſepulta ſunt in terrꝭ ¶ Nosdebemꝰ libēter ꝓ eis ⁊ ꝓ oībꝰ fidelibꝰ defūctis orare. qꝛ hͦ opus ſūme charitatis eſt ⁊miſericordie. Sicut igit̉ nob̓ ſubuēire ꝑmortē deſideramꝰ/ ita ⁊ eis qͣꝫtū meliꝰ poſſumꝰ dn̄o opitulante ſubuenire laboremQui enī ꝓ aīaꝝ liberatōe fidel̓ et ſedulꝰ fucrit. nimiꝝ et ſibijp̄i plurimū ꝓficit. cū protalibꝰ orās nequaqͣꝫ ſe ſpoliat fructu orōis⁊ inſuꝑ ſibi recordatōem mortis adducit.⁊ vix ſine ꝯpūctōis gr̄a ad ſolita redit. ſciens qꝛ omnes viā vniuerſe carnis īgreſſuri ſumꝰ. ⁊ qd̓ illi iā expleuerūt certiſſime ſibi cōſtat futurū. ¶ Oremus igit̉ ꝓ carꝭ noſtris. quia pꝰ modicū ip̄os ſeqͥmur. ⁊ cummeliꝰ habuerint oīno ī eadē neceſſitate recordabunt̉ nr̄i. Nō ſit fides nr̄a oretenus.neqꝫ q̄ in facie ſunt reſpiciamꝰ ſꝫ dilectōeꝫfaciamꝰ ſiue p̄ſentes ſiue abſentes corꝑaliter fuerimꝰ. Charitas enī nūqͣꝫ excidit. ⁊ qͥſe in ꝟitate diligūt/ ſeip̄os obliuiſci nō poterūt. In neceſſitate ꝓbat̉ amicꝰ fidel̓. Etenim impiū ⁊ crudele nimis ſi videas frēꝫtuū aut cordis tui amicū carceri tradituꝫvel flāmis iniectū nec moueris ad fletū. ⁊cū manū porrigere poſſis/ nihil agis charitatis. at etiā ſi loqͥ aliqͥd ꝓ eiꝰ queris liberatōe clauſo ꝑtrāſias ore. ¶ O fidelē ſamaritanū qͥ viſo hoīe vulnerato a latrōibꝰ ⁊ expoliato/ miſericordia motꝰ ē. Heu heu pr̄cernaꝝ mgr̄o qͥ oblitꝰ eſt ioſeph ſui interp̄tis/ cū de carcere eēt eductꝰ. Sic timeo ꝙmultotiēs cōtingit. cū aliqͥs amicoꝝ obierit ⁊ ꝓ ſe īſtāter orare petierit ac fidei viuētiū ſe ꝯmēdauerit/ ꝙ nōnunqͣꝫ obliuioneꝫaccipit. aut paruā et tardā ſentit aduenireexpiatōis hoſtiā qͣꝫ ſperaſſꝫ. Propt̓ qd̓ dilectiſſime meip̄m ⁊ te parit̓ āmoneo vt pietatis oculū freq̄nter dirigamꝰ ad mēoriaꝫdefunctoꝝ. Et qͥcqͥd ꝓ eoꝝ abſolutōe nouerimꝰ ꝓdeſſe deuota exeqͣmur feſtinatōe.pōderātes qͣꝫ gͣui tenent̉ tormento. ⁊ qꝛ niſi purgati fuerint ad reqͥem trāſire nō pn̄t.Eoꝝ etenī ꝯſolatio maxime in xp̄i meritiſet ſctōꝝ ſuffragijſ ⁊ fideliū ꝯſtat oblatōibꝰSimꝰ gͦ feruētes ad ſoluēda bn̄ficia ſalutaria. ⁊ deuote oremꝰ ꝓ eis general̓r ⁊ pͥuatim. Attēte vigilias legamꝰ/ libēter ⁊ ſepius ad miſſam mīſtremꝰ. ⁊ cū ſacerdote vota labioꝝ nr̄oꝝ in cōſpectu veri et ſūmi ſacerdotis offeramꝰ. qͥ eſt hoſtia digniſſima
ad exhauriēdū oīa pctā. In illa hora duꝫchriſtꝰ in altari inter manꝰ ſacerdotꝭ deopr̄i ꝓ ſalute viuoꝝ ⁊ defunctorū offert̉. teip̄m cura cū oībꝰ tibi in orōe ꝯmēdatis offerre ī acqͥſitōeꝫ et poſſeſſiōem ꝑpetue ſalutis. ⁊ vt oēs ſint ꝑticipes huiꝰ p̄cioſiſſimiſacrificij. qd̓ īmolatū ſemel ī cruce ſufficiēſeſt p̄ciū ꝓ peccatis totiꝰ ſeculi / habeas tūcſpecialē memoriā eoꝝ qͥ tibi ſunt ꝯmēdati.⁊ recita noīa eoꝝ in p̄ſentia xp̄i. ⁊ reuerēterac deuote ſepiꝰ flecte genua cordis tui vbiꝯſiſtis an̄ fontē miẜationū dn̄i. ¶ Quotiēſcūqꝫ etiā te ad ꝑceptōem corꝑis xp̄i p̄ꝑas⁊ ꝑceptū tecū habes eſto q̄ſo mēor fideliūdefunctorū. ⁊ implora tāto ardētiꝰ miſericordiā eiꝰ qͣnto certiꝰ retines ī te pignꝰ et̓ne redēptōis. Sepe d̓ mane. ſepe d̓ veſꝑeſꝫ ī labore ⁊ tꝑe ſcpͥture cariſſimoꝝ tuoꝝ recogita obitū. quō habeāt. ⁊ quō aliqͥd facias ꝓ eis qd̓ ip̄is p̄t ꝓdeſſe ⁊ tibi nihil obeſſe. ¶ An̄qͣꝫ ꝯmedā ſuſpiro/ ait ſctūs Iob.Ex qͦ v̓bo pietatꝭ tibi ⁊ ꝯpaſſiōiſ īnuit̉ opꝰvt nūqͣꝫ cibū corꝑalē ſumas niſi pͥꝰ fidelibus defunctis aliquā ſpiritalē elemoſynāmittaſ. Ego noui aliqͦꝝ talē eē ꝯſuetudinēqͥ ſigno refectorij facto ſe expediūt ⁊ vacātorōi ad r̄frigeriū animaꝝ fideliū qͦꝝ elēoſynis ſuſtentant̉ ⁊cͣ.Finiūt epiſtole.qIncipit tractatuseiuſdē d̓ paſſiōibꝰ aīe editꝰ āno. Mccccix.Aſſionū feruorē/ effectū ⁊ originē ꝯgͦſcere ꝓdeſt aīe ad deuotōis ſcolā vocate. ¶ Sane quēadmodū ſūma vicioꝝē trāſiſſe ī affectū malicie/ itavt ip̄ꝫ iā viciū ex ītimo ſēſu placeat. ſic culmē v̓tutꝭ ē trāſiſſe ī affectū iuſticie. Affeciꝟo vl̓ ē paſſio ab agēte derelicta ī potētiacogͦſcēte/ vl̓ ſil̓itudinē hꝫ paſſiōis. Nō eſtāt d̓uotō ſine affectōe. nā d̓uotio qͥd alid̓ ēqͣꝫ extēſio l̓ eleuatō mētꝭ ī deū ꝑ piū ⁊ hūilēaffectū. ¶ Rurſus oīs v̓tꝰ cū ſit affectio moderata ⁊ ordīata viciū ex d̓fectu modi ⁊ ordinis ī affectibꝰ ꝓuēiat/ nūqͥd nō ſalubriserit affectionū paſſionaliū cognitio. Paſſionū qͥppe igͦrata qͣlitate neqꝫ v̓tutū neqꝫhabituū/ imo nec ip̄iꝰ hoīs/ neqꝫ tēptationū ſuaꝝ multipliciū poterit ſufficiēs noticia vel ars adipiſci. Quo pacto deniqꝫ ſic̄oꝑtꝫ orabimꝰ mēte; orabimꝰ ſpū iubilātesin cordibꝰ nr̄is ⁊ laudātes deū ī pſalterio