cordis
LXIX
dicit̉ curioſitas. Alio modo qn̄ dimittit̉auxiliū humanū quale poſſet haberi. videlicꝫ dū fiat illud quod naturaliter vel humanitꝰ fieri p̄t. Et hoc vocamꝰ facere qd̓ īſe eſt. Ad pͥmū ſpectat cū hō vult ꝑ aliqͥsoratōnes vel ieiunia acqͥrere ſcīam aliqͦrūoccultorū/ vel eorū que nō ſunt ſibi vl̓ ſtatui ſuo cōpetentia. vl̓ vt habeat gratiaſ aliquas gratis datas que nō ſunt vtiles ipſipetenti. ſed magis inutiles forte ⁊ noxie. vtꝙ homo ſperet dicēdo hāc vel illam orationē ꝙ non incurret tūc infirmitatē. vel ꝙſic habebit diuitias. vl̓ ꝓſꝑabit̉ in mercaturis/ vl̓ etiā ī ſpiritualibꝰ/ exēplificādo ꝙvidelicꝫ videbit ante mortē oculis corꝑalibus beatiſſimā virginē/ aut aliquē ſctōrvel aliquā ſctāruꝫ. et ita de reliqͥs. q̄ oīa friuola ſunt. nec habēt qͥcqͣꝫ roboris aut fundamenti.Conſideratio. xxv.Orro aliqͥbus nihilominꝰ licituꝫpeſt expectare aliqua qͣſi ꝑ miraculū cū recurſu ad deū et ſctōs eius.qualia ſic expectare ſine cooperatōe ꝓpriaal̓s nequaqꝫ foret licitū ſiue laudabile. Ethoc in multis caſibꝰ eſt cōſideratōe digniſſimū Unde ſi ſimplices hoīes nō haberētp̄dicatores et inſtructores ſuꝑ credendis⁊ agēdis ad ſalutē ꝑtinentibꝰ; pn̄t ratōnabiliter inſtructōnem ſui poſtulare a domino deo ꝑ miraculū. vtpote ꝑ infuſionē diuinitus p̄ter nature oꝑationē illuminari.Quia vbi deeſt naturale et humanū ſubſidiū. poteſt īmo ⁊ debꝫ ſpūale ⁊ ſuꝑnaturale ratōnabilit̓ expeti et expectari/ cū gͣtia n̄deficiat et vtiqꝫ minus qͣꝫ natura in neceſſarijs. Prouenit inde fortaſſis ꝙ multi rurales et idiote ſepe citiꝰ oꝑantur ſuā ſalutēſine offendicul̓ erroris/ ⁊ abſqꝫ deuiatōnep̄ceptoꝝ diuinoꝝ et eccl̓iaſticorū ꝓpter firmam deuotā et hūilem ſpem qua in diuino habēt auxilio repoſitā; qͣꝫ clerici ⁊ lr̄ati⁊ alij quotidianis exercitati lectōibꝰ/ ⁊ ſermonū auditōibꝰ. qui plerūqꝫ faciliꝰ errore⁊ deuio ꝑiclitant̉. Sic̄ etiā ſepiꝰ a deo miraculoſe ab eccleſijs ⁊ ꝯgregatōibꝰ paſtorꝭſolatio orbatis petiti ſūt/ ⁊ adhuc licite peti poſſunt idonei boni et vtiles paſtores ⁊p̄lati. Sicut legit̉ de ſancto Nicolao ⁊ pluribus alijs.Lōſideratio. xxvi.
Abent ꝯſequēter ad hāc ꝯſideratihonē religioſi et ſolitarij qͥ deſeruerunt mundū ⁊ ea q̄ in eo ſunt qͦ adcurā adminiſtratōis/ cauſam magnam recurrendi ad deū in ſuis oratiōibꝰ cū expectatōe diuini auxilij/ ſine ſollicitudine alteriꝰ cure q̄rendi vel vtendi auxilio alio tꝑali / in faciēdo illd̓ quod in ſe ē. Nam orādo⁊ bn̄ viuendo faciūt totū qd̓ in ſe eſt. Secus eſſet in habētibꝰ admīſtratōematꝫ curam ſiue in p̄ſidēdo vt reges et iudices. ſiue in corripiēdo ⁊ docēdo/ vt p̄lati et doctores. quales vix ſcire pn̄t ſine magna ſollicitudine ⁊ trepidatōne an fecerint vl̓ faciant quod in ſe eſt.Cōſideratio. xxVli.Ihilominꝰ datur ꝓ regula ꝙ ī orantione ſua ꝯſideret hō ſi faciat vl̓ fecerit ꝓbabili cōiectura qd̓ in ſe eſt⁊ quicqͥd ſpectat ꝓtūc ad ſe vel ad ſuū officiū iuxta naturalē ꝓcedendi modū. Nonenī requirit̉ euidētia. Et ſi ſic; tūc ferat audacter ⁊ ſine ſcrupulo deū tēptādi totamcordis ſui directionē in deū/ expectādo ſuum diuinitꝰ auxiliū. Quaſi dicat cū Ioſaphat rege. Cū ignoremus qͥd agere debeamꝰ/ ſupple vltra ea que egimꝰ aut fecimꝰ;hoc ſolū habemꝰ reſidui vt ocl̓os noſtrosad te dirigamus.Cōſideratio. xxViliAlet inſuꝑ hec doctrina apud quēlibꝫ optātē bonū alicui/ cui tn̄ viavnature ſuccurrere nō p̄t. vel ꝓpterdiſtantiā localē/ vl̓ inſufficiētiā ſuā quācūqꝫ aliā. vt toto corde dirigat̉ ad deū ⁊ ſanctos eiꝰ or̄o ſua/ dicēdo. dn̄e deꝰ meꝰ apd̓te eſt om̄e deſideriū meū ꝓ ſalutē huiꝰ vl̓ illiꝰ ꝑſone. Sed nihil alid̓ mihi ſuppetit qͣꝫvt tuū implorē ꝓ ea auxiliū ꝓut ⁊ imploro et toto corde affecto. qͣtinꝰ tu ꝑ temetipſum/ aut certe ꝑ angelos tuos ſctōs/ vl̓ ſaltem ꝑ hoīes alios ad hͦ magꝭ qͣꝫ ego idoneos agere dignerꝭ circa talē vl̓ talē ꝑſonāq̄ ſue ſalutis ſunt. q̄ ego nequaqͣꝫ ſufficio īplere/ docēdo/ monēdo/ hortādo/ corripiēdo ⁊c̄. aut al̓s ꝓut vnctio eiꝰ (q̄ docet d̓ oībus) inſpirauerit orādo.Cōſideratio. xxix.Ddamꝰ ꝓ directōne cordis circaacredulitatē eoꝝ q̄ narrant̉ in ſcpͥtꝭ
rr 3