Theologia practicaLXV
paternal̓ autoritatis. ſociant̉ ei velut amicus ad amicū/ īmo ſuauiori familiaritateꝯiungunt̉ ei ſicut ſpōſus ad ſpōſam. dicitex ſnīa qͥ hmōi eſt. dilectꝰ meus mihi. ⁊ adme ꝯuerſiōes eiꝰ. Et illd̓. Quid enī mihi ēī celo/ ſupple ꝓ mercede. ⁊ a te qͥd volui ſuꝑ terrā/ ſupple ꝓ ſupplicij vitatiōe. defecitcaro mea ⁊ cor meū/ deꝰ cordis mei/ ⁊ ꝑsmea deꝰ ī et̓nū. ¶ Nūeramꝰ pͥmos int̓ incipiētes. alios īter ꝓficiētes. ꝑfecti ſunt reliqͦ. ita tn̄ vt ad pͥorē ſil̓itudinē crebro ſeſe reuocēt. ſe arguāt. ſe hr̄e iudicē ſeueriſſimuꝫ.ſe mgr̄m vl̓ dn̄m/ vel pr̄em ꝯẜuatorē vltoremqꝫ negligētiaꝝ cū tota mētis ꝓſtratiōerecogitēt. Alioqͥn vereant̉ illud. niſi ī timore dei inſtāter te tenueris cito ſubuertet̉ donius tua. Nihilominꝰ etiā aut poſt offenſas adulteratōeſqꝫ regredi ad ſponſum. ſcientes dictū ab eo ꝑ Hiere. Tu v̓o fornicata es cū amatoribꝰ tuis ml̓tis/ reuertere tn̄ad me ⁊ ego ſuſcipiā te. ¶ Proinde liberuꝫſit vnicuiqꝫ iudiciū/ ego īterim opinor/ cōſultiorē obẜuatōeꝫ apd̓ pl̓imos iſtā eſſe qͥdeū ſicut pr̄em noſtꝝ qͥ in cel̓ ē ꝓponit ſibivl̓ ad timorē reuerētialē incutiēdū/ vel adamorē filialē infundendū. et vniuerſaliterad oīa ſue laborioſe ꝑegrinatiōi neceſſariareuerēti fiducia poſtuladū. ¶ Quippe nomīa hec. dn̄s/ iudex/ mgr̄/ iuſtꝰ/ reddēs vltionē velociter/ ⁊ ſil̓ia; vehementiꝰ pauorē⁊ minꝰ amorē incutiūt. ¶ Rurſus hec nomina ſpōſa amica/ ſpōſa manēs ī delicijs⁊ in cubilibꝰ aromatū/ dilectꝰ/ pulcer ⁊ rubicūdus. manens int̓ vbera. cuiꝰ leua ſubcapite et dextra amplexat̉/ molliorē apudqͦſdā qͣꝫ ſatis eſſet affectōeꝫ/ minuſqꝫ ſincerā ꝓcurāt. Nomē hͦ pr̄ noſter mirꝭ modisinter vtraqꝫ fecit tꝑare/ vt ⁊ timor ſit cū dilectōe/ ⁊ dilectio cū timore.Cōſideratio ſecūdadocet vigilandū ad cogͦſcēdā ꝓpͥam ꝯplexionē/ ⁊ ꝙ natural̓ inclinatio ad ml̓ta hominē diſponit vl̓ impedit. qd̓ ⁊ exēplificatinſerere bonā naturā innatā a ꝑentibꝰ velaliūde vel in iuuētute acqͥſitam dicit mirabiliter eſſe operoſamInduſtria ſecundaRopͥam ꝯplexionē agnoſcere.¶ Ph̓icū dictū eſt aīas inſequicorꝑa. qd̓ exꝑimento qͦtidianocognitū ſic accipiendū eſt vt nō neceſſitatis vl̓ coactōis ſit hec ſeq̄la/ ſed inclinatio
nis. Iuuat aūt miris modis ad oꝑatiōeshas vl̓ illas ꝯformitatis inclīatio naturalis. ſicut ex aduerſo diſſonanſtātū obeſt ꝙvix lib̓tas animi/ vix diſciplinatio vix conatꝰ aſſuefactōis ſufficit euīcere. ¶ Traditbtūs Gregꝰ quē in arte ꝯtemplatōis ſepediuqꝫ ꝯuerſatū ꝯſtat qͦſdā hoīes inuenirenature tā inqͥete ⁊ varie vt ociū ꝯtemplationis vl̓ non poſſint vel moleſtiſſime poſſint ferre. ad qd̓ alij nature tranqͥllioris aptiſſimi ꝓniqꝫ ſunt. pͥmos ad actiōem. ſecudos mittit ad ꝯtēplatōnem. Ceteꝝ qͥs neſciat qͦſdā ex hoībꝰ plꝰ vigere ī iraſcibili v̓tute. quoſdā in rōnali. alios in ꝯcupiſcibili. Quocirca videmꝰ alios citiꝰ venire adꝯpūctōis ⁊ ꝯſeq̄nter cōtēplatiōis gr̄aꝫ exꝯſideratōe deteſtatōeqꝫ vilitatis ſuoꝝ flagitiorū ⁊ hͦ ꝑ vim iraſcibilē intentā ad honeſta. Alij magis ex iudicio recte rōis adidip̄m ꝓuehunt̉/ qͥbꝰ facilit̓ ſuadet veritatis amor/ cognitio ſplēdorqꝫ mirificꝰ viuere ꝯformit̉ ad eandē rōem quā excolēdamſuſceper̄t. Porro molle cor ⁊ amicabile vidēs apud alios flexibiles ad ea q̄ ſunt cōpaſſiōis vel amoris. qual̓ vt pl̓imū d̓ſcribit̉ aīa ſctā q̄ tota liq̄facta eſt vt dilectꝰ illeſuꝰ totus deſiderabil̓ locutꝰ ē. Talē aīamfaciliꝰ ad ꝯtēplatōis reqͥem trahit ꝯſideratio. nūc dn̄ice paſſiōis. nūc diuīe dignatōnis. ac dilectōis ad ſeip̄am. nūc ꝯuerſatōiſpie ac doloroſe ſctōꝝ ſctāꝝqꝫ p̄cedentium.In qͣ virtute ſepiꝰ viget femineꝰ ſexus. quiꝓpt̓ea piꝰ d̓uotuſqꝫ noīat̉. ¶ Perſpicua autē cauſa ē cur faciliꝰ hoc vl̓ iſto mō qͥs trahit̉ ad ꝯtēplatōeꝫ/ cū actōes actiuoꝝ ſint īpatiēte bn̄ diſpoſito. diſpoſita v̓o eſt ſenſualitas obedire ſpūi ſurſuꝫ intēto/ dū habꝫſimbolū hͦ eſt cōueniētiā ad illd̓ ip̄m qͦ rapit̉. ¶ Porro quantū ex geſtis eoꝝ cōijceremihi datū ē/ plꝰ in Hiero. ⁊ Amb̓. viguitiraſcibil̓. in Auguſ. ⁊ ſctō Tho. rōnalis. īGrego. et Bern̄. ꝯcupiſcibil̓. Quāuis nōdubitē in qͦlibꝫ illorū potuiſſe reꝑire viciſſim molle cor/ amicabile/ flexibile ad ea q̄dilectōem faciūt. alioqͥn cor duꝝ quō nonmale habebit in nouiſſimo? fuerit qͦqꝫ in qͦlibet ſtudiū vehemēs ad inqͥſitōem ꝟitatꝭzeluſqꝫ feruidꝰ ad oīs inhoneſtatis ꝑſecutōem. ¶ Poſtremo gaudeāt bene nati/ ſiuehoc habeāt a ſolo dei miracl̓o. vt Iohannes baptiſta. ſiue ab influxū ſuꝑioꝝ corporum. ſiue a ꝓxima radice parentum. vel abeducatōe bona que mores facit. gr̄as ag
nn 4