ProſaLIX
LIX
Certū ꝙ magͦ es venerari dignꝰ honoreIn terris immēſa tenet quē gl̓ia celisEſt et enī xp̄e tecū tuus iſte miniſterEſt ⁊ cū ſponſa ſpōſus chariſſimus almaUirgineos ne tuos ſedes locat eqͣ ꝑentesSic tn̄ hac in re ſimplex meditatio nr̄aSctīs ſaluū ſ honor volumꝰ/ alijs ſuꝰ eſtoQuos de primatu cōtentio nulla fatigatMagne ioſeph magͦ velut īꝑioſe patroneCū deſiderio petimꝰ fer opē nr̄i miſerereCelica ſuſcipiat nos tandē patria tecūTalis dum fieret oratio corde fideliUiſa vides radijs intꝰ ſplēdere coruſcisFulgurat vt ſubito colliſus nubibꝰ ignisFlāmea rima micat/ celos plebs credit apTali ſub radio mētē rapit anagogia (toſEmpireū ī celū/ videt illd̓ vt angelꝰ impletIā nō ſolus ei ſed plurimꝰ aſſociaturSpūs humanus/ patria qͥ regnat adeptaErgo impetrādi nobis fiducia maiorInterceſſores quo plures gratia donatNeſcio qͥd corde meditor/ mirabile dictūDiſſerat hoc pietas / terris tu nōne viatrixUirgo diu degis/ poſtqͣꝫ ꝯſcenderat aſtraFilius/ atꝫ pr̄es ſancti int̓ quos pr̄iarchaSpōſus erat/ cuſtoſqꝫ ioſeph fidiſſimꝰ olīNunqͥd nō deuota p̄ces? deuota ſalutesCrebro ſibi mittis/ quas letatꝰ ſpeculat̉Clariꝰ in verbo/ te forſan nōne reuiſitEcelis agilis terras delapſus ad imas:Angelico more/ cur hoc nō credere fas ſitUt de martino quē tu/ quē tecla vl̓ agnesDegentē in terris viſiſtis/ pluribꝰ idqꝫCōtigit in mūdo hͦ miſere ad ſolamīa viteAut ꝓ doctrina/ vel qͦdam pignore viteIamiā venture ſeu ꝯtra demonis aſtꝰAddit ad hec pietas ꝙ amorꝭ cātica ſpōMutua cū ſpōſo ſalomō q̄ ꝯcinit aꝑte (ſeCōueniūt tibi ſpōſe ioſeph/ tibi ſpōſa maQuā felix illa puro qͥ corde recēſet (riaSup̄ mel ſupraqꝫ fauū p̄dulcia/ mentiQualia guſtare/ qͣꝫ v̓bis ꝓmere p̄ſtatFinisAnnotata fuere verba q̄ ſequūt̉ in extremo margine eiꝰ exemplaris. vn̄ hec correximus ⁊ q̄dam manu ip̄ius xp̄ianiſſimi viriIoh̓is de Gerſon correcta. M.ccccxviijIulij xxvij. in cōmemoratōe ſancte Annea Rathenberg qn̄ ꝯpilabat̉ de conſolatiōetheologieArgumentū pro ordine rei geſte nō vt ꝯſcripta eſt hoc carmīe
Alme ioſeph ioſephina tuo de noīe carmēNarrat/ vt angelica ꝯceptū viſio panditUirgineū/ celebri ritu cōnubia iūgisItqꝫ redit ſponſa te ꝑ montana volēteDas latriā infanti nato/ nomē ih̓s addisSuſcipis inde magoſ pueꝝ tu pꝰ ea tēploSiſtis/ ⁊ īde fugis ī mēphim ſeptimꝰ ānꝰIllic trāſierat/ redis/ īuenis hinc duodēnēIn tēplo pueꝝ/ placido poſt fine quieſcisFinisrA dno Guilhelmoſciſſoris cartuſien̄. prius ſcholari nauarre/In maio. M.ccccxxiiij. recepta ſūt hec mectra lugduniSicut es humane Gerſon diueqꝫ ꝑitꝰLegis et eloquij ioſephinā ſenſibꝰ altamAuribꝰ in noſtris/ ceciniſti gutture dulciQuaꝫ duros paruiqꝫ ieſu/ matriſqꝫ marieEt ioſeph vna domꝰ fuerit ꝓpeſſa laboresDū fugit aptantē letalia tela tyrannūIn mortē pueri/ noctē dū captat opacāDū petit egyptū/ dū viuit gente ſub ip̄aDū natale ſolū repetit/ cū virgine natūArte ioſeph quāta rexit/ qͣꝫ iuſtꝰ vtriqꝫCuſtos/ egregie ſcripſiſti/ donec adultusAc fieret ih̓s/ ac aīaꝫ ioſeph adderet aſtrisIllic fine ioſeph illic ioſephina qͥeuitUirgo ieſu/ ꝟgoqꝫ ioſeph/ ꝟgoqꝫ mariaNūc domꝰ etherea nūc orbis ſūma ptāsTūc inopes/ tūc terricole/ nā carmīe ſacroDiſſerit vt vob̓ gͣuis extitit hoſpita tellꝰCōpenſate vices in regna vocate ioh̓emUeſtra p̄cor/ vr̄m date cetū/ ſit date veſterTe ioſephina polo gerſon doctiſſime ducꝫQue tā pulcra ſolo te dictatore relucetIſta proſa caniturꝯformiter ad iſtā Mittit ad virginem nō LPrimūquēuis nunciūD ioſeph mittit̉ In ſōnis nūciꝰIuſtū alloqͥtur Spirās interiꝰAſſenſū numini Noli metuereProles dauitica.Spōſam acciꝑeIuſſa te celice ScundumNubūt hīc v̓giTibi rex glorieMariā copulatMira vis gratiePudicū poſtulatHoc matrimoniū Crede magͣnīsHec ſt̓ magͣ nīsAudi nil heſitesCur nouū cātites Epithalamium.
ff 3