De cōſolatione theologie
vt expeditum ſit et alacre libeꝝ arbitriumvolūtatis hūane ad dirigēdū pedes ſue aſfectōis ⁊ intētōis in viā paciſ ⁊ ſalutꝭ. Adcōformandū p̄terea diuīe volūtati ſuā eidēqꝫ ꝓrſus īniti dicēdo cū ꝓpheta. Ut iumētū factꝰ ſum apd̓ te/ et ego ſemꝑ tecū. tenniſti manū dexterā meā. et in volūtate tua deduxiſti me Unde libet collocutōi diei p̄ſentis terminū dare ſub hoc metro.Quartū metrum ⁊vltimū ſcd̓i cōcordat metro ſecūdo huiuslibri. Quot ſubiecta.Uminis orbus ſubſidiū ſibiQuerit a videnteCui plꝰ nitit̉ vt magis audijtImminens periclumMatrē dum cecidit puer aſpicitAc ei manum datScit quia nō valet ex ſe ſurgereQuerit hinc iuuamenUulnere fractus qui medicaminaNouit hunc requiritPotat amaris. vrit et ignibꝰHuic obedit vltro.Litibus implicitus ſibi querereIure vult peritumDictaqꝫ nec refugit ſua credereConſcius ſuimetCur igit̉ ceci/ pueri quoqꝫSaucijqꝫ valdeIuris et ignari. nos tradereNon cito velimusChriſte tibi/ qui rite ꝑ omniaUis opem referre.Quo ſine nulla valent diſcriminaUi vel arte pelli.Duc petimꝰ quo vis/ mora nulla ſit.Ibit alacris mens.Si caro tardat; ꝑqꝫ ꝑiculaCūcta te ſequeturGrata. nec inualido cū murmurePerget aut trahet̉.Cur peccata ſciens cumulet nouaDum licet mereri.Finit liber ſecundusIncipit liber tercius. Proſa prima ¶ MonicꝰSſum volucer deſiderans rurſus ex te audire v̓bū ſuꝑ cōſolatione ꝑegrini. ſollicitam enim ſu
per hoc auiditatē/ ex peruigili cordis meicura q̄ te loco tꝑeqꝫ p̄uenit/ ītelligꝭ. ¶ Uolucer. Spes (vt dixi monice) ſolat̉ eū/ confugens ad deū tāqͣꝫ ad thronū gr̄e. ad templū et arā miẜicordie. ad arcā federis. ad libertatis aſilū. ad firmā petrā. et ſolidū littꝰA natura ſiqͥdē ita videmꝰ inſtitutū vt debilior innitat̉ fortiori. ſicut vitis vlmo. edera quercui. naufragꝰ tabule/ puerulꝰ matri.Solat̉ ip̄m p̄terea ſcriptura ſacra/ reuelāsdecurſum mūdani regimīs/ a pͥma volūtate liberrima/ cui noſtra ꝯformis eſſe debet.Quēadmodū ꝟ̓o ꝑ ſpem vis iraſcibil̓. ſicꝑ hmōi cōformitatē ratōnalis ordinat̉/ etex ꝯſequēti cōcupiſcibil̓/ dū ita fuerit ꝯformis ⁊ ſubdita ꝙ ip̄iꝰ et dei ſit vnū velle etvnū nolle. quod amicicie ꝓprium eſt. ¶ Uideijs aūt ꝙ iraſcibil̓ ꝑ impatiētiā ꝯturbat̉.et ꝑ ignorātiā ſeducit̉ irrōnalis. Deincepsigit̉ ꝯplebit̉ ſermo ſuꝑ impedimētis hmōitollēdis/ primū ꝑ patientiā/ alteꝝ ꝑ doctrinā/ vbi nōnulla q̄ ī pͥoribꝰ dici potuerāt/ inſerent̉. ¶ Monicus. Placet qd̓ dicis. qm̄⁊ dictoꝝ recordatōem ſummariā/ ⁊ dicēdorū lucidū ordinē tradis. ¶ Uolucer. Locuturꝰ ergo de ꝯſolatōe ꝑ patiētiā recte mihi videor id agere ſi de moderamīe zeli inchoauero. habet itaqꝫ zelꝰ inter paſſionesvehemētiā multā. Audi ſapientē. Dura ſic̄infernꝰ emulatio. Prefert inſuꝑ ſibi ſpeciēiuſticie qͦ fit efficacior ad nocēdū dū deuiat. Quid enī efficaciꝰ ad nocēdū qͣꝫ familiaris inimicꝰ. et qͣꝫ demoniū meridianū qd̓in angelū lucis ſe trāſfert? ¶ Porro zelꝰ et ſi Zqn̄qꝫ ſignificat inuidiā. qn̄qꝫ odiū. aliquādo īmitatōem. vtemur h̓ zelo ꝓut eſt deſideriū vehemens/ quo quis incitat̉ ea tollereque rei ſibi dilecte vident̉ aduerſa. Sic hōzelat ꝓ vxore ne mechus abutat̉ ea/ et hinczelotypa mater pro filia ne violet̉. iuſtus ꝓdomo dei volens ab ea tollere quicqͥd viderit ſcandalorū. Unde iſtud eſt. Zelus domus tue comedit me. Cuiꝰ recordati ſuntdiſcipuli chriſti/ dū eijceret vēdētes ⁊ emētes de templo; ſeu domo dei. Zelum huncvltimū laudauit qͥ dixit nullū eſſe deo acceptius ſacrificiū qͣꝫ zelū animarū. Uere quidem ſi cōmitet̉ ipſum beniuolentia/ diſcretio ⁊ cōſtantia. que tria ſi deſerat aut cōtemnat zelus. recte cōparaueris ip̄m gladio bicipiti in manu furioſi. igni rurſus et fulmini ſine obice ꝑuaganti.