Druckschrift 
3 (1494) Tercia pars operum Johannis de Gerson doctoris christianissimi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Liber ſecūdus

ignē. circa mare et beſtias ꝑſpicuū fidelibꝰeſt. Dat̉ itaqꝫ regula ī omī ꝓductōe ſicurrit aliqͣ libere ꝯtīgent̓ agēs qͦtqͦt fuerint natural̓r coagētes effectꝰ ille ꝯtīgēterꝓducit̉. Qua ī re ptꝫ actꝰ elicitꝰ create voluntatꝭ ſortit̉ ꝯtingētiā ex duplici radice. exſua intrīſeca et ex ſuꝑiore diuīa. MonicꝰCām inuenio volucer his dicta ſūtrepugnādi/ neqꝫ alit̓ ph̓ie v̓ba loq̄ntꝭ apd̓Boetiū fatali neceſſitate recipiēda puto.ſcis attn̄ ꝯturbari nōnullos apd̓ qͦs deusita ꝯſiderat̉ tāqͣꝫ rex ſup̄mꝰ vnico ſemel īperio ꝯſtituerit vniuerſū mūdū/ dās vnicuiqꝫ rei ꝓpriū officiū quēadmodū terrenꝰ rex inſtituit vl̓ exercitū ſuū vl̓ curiā iudiciorū et legū aūt artifex aliqd̓ horologiūIp̄e ꝟo deinceps manet qͥetꝰ neqꝫ ſollicit ſingl̓a. Nitunt̉ hāc eſtimatōeꝫ ſuā fulcire vulgatū illd̓ Aug. v̓bū. Deꝰ ſic res admīſtrat vt eas ꝓpͥos motꝰ agere ſinat. prophetico ore dixit. ego ſum deꝰ et mutor Uolucer. Ita ē monice redeūt tales adſuꝑiꝰ in ꝓbata philoſophātiū opīonē quāinſectant̉ multi ſecl̓ariū lr̄aꝝ ac exiſtimatiovulgariū qͦꝝ videb̓ aliqͦs ſi ad ſcpͥturam ſacrā ſe cōuerterint nihilipēdere aut irridereſimplicitatē eiꝰ. eo maxima ꝑs ꝯtexit̉ hyſtorijs. habemꝰ inqͥunt aliūde narratōneshyſtoricas ſtili ſplēdore reꝝ geſtaꝝ magnitudīe inferiores exiſtūt. Ueꝝ tn̄ hocintereſt qm̄ hyſtorias hꝫ ſcpͥtura ſacra ꝓutī eis ꝯtēta reuelauit deꝰ ꝓph̓as. lōge pͥusanteqͣꝫ fierēt. Ex qͥbꝰ pulcerrime ac ſalub̓rime ꝟitates eluceſcūt. Eluceſcit pͥmo diuina oīm p̄cognitio ſimul et ꝓuidentia regitiua oīm gerūt̉ in celo qͣꝫ in terra. volūtati ſue ẜuire facit vniuerſa. nūc bonosnūc malos. aduerſus quā eſt ſapīa neqꝫ ꝯſiliū. adeo hoīes vl̓ demōes implētp̄diſpoſitōem reuelatā dei. conant̉ illaꝫvl̓ effugere vl̓ fruſtrare. Sūt ī exēplū venditꝰ ioſeph/ et expoſitꝰ alijs infantibꝰ inaqͥs moyſes/ et dauid a ſaule ꝑſecutꝰ. ceteris abſqꝫ numero. Eluceſcit p̄tereanūciatōes dei facte ꝓph̓as vl̓ ſcripturaꝫ.ꝯditōem ſepe recipiūt licꝫ exp̄ſſa ſit ẜmvarietatē meritoꝝ vl̓ demeritoꝝ apd̓ illosqͥbꝰ vl̓ qͥbꝰ hmōi p̄nūciatōes fiūt. Hociona reſpectu niniuitaꝝ. Hoc Iſaia r̄ſpectu ezechie. ita reliqͥſ liq̄t. Relinqͥt̉ idcirco ſꝑ hoībꝰ viatores ſunt pnīe locꝰ pieorōis atqꝫ ꝯuerſiōis effectꝰ. nec ex īmutabilitate dei vl̓ p̄nūciatōis ſue deſꝑatōi locus

datur. Eluc eſcit ampliꝰ eſſe ẜuiēdumdeo ſola ꝓſꝑitatis adeptōe vl̓ aduerſitatꝭeuitatōe tꝑali/ ꝟitas ī euāgelio manifeſtius tradita ē/ qͣꝫ lex antiqͣ tꝑalia ꝯmoda velincōmoda rememorāſ exponeret. Eſt equi p̄miū p̄ſtātiꝰ merito. nihil aūt tꝑale preſtātiꝰ ē v̓tute. Sꝫ neqꝫ ſtoycis dicere ſatis ē ꝟtutē eſſe p̄miū ſui ſicut viciū ſeipſuꝫpenā habet. Alliciendi fuerunt homīes adlaborioſa virtutū oꝑa. et a ſuis voluptatibus vicioſis arcendi per ſeparatū aliquodmaius p̄miū qͣꝫ ſuppliciū. Ad qd̓ philoſophia quia ꝑtingere potuit hic deficit ſua cōſolatōne. deficiūt et illi qui volentes ſuis exhortatōibus vel p̄dicatōibꝰ bene inſtituere ad amorē dei promittunt illo quaſi cōmutatōnem quandā/ bona tēporalia vt diuitias/ vt ſanitatē/ vt prolē egregiam. aut aliquod ſimiliū. Sic enim cortex litere veteris p̄tendebat. qͣꝫuis intusphetici et eleuati viri ſpūalia ſub his tēporalibꝰ ꝓmiſſionibꝰ obumbrata cōciperent guſtarēt. Sed de hoc latius infra. Elu Iceſcit poſtremo ex hac diuine volūtatis advtrūlibet actōne extra ſe liberrima que ſolonutu tēperat orbem/ oratōnes ſpeſqꝫ noſtre dirigunt̉ inaniter ad deū. qͣꝫuis immutabileꝫ. quia cetera om̄ia mutare ſcit etpoteſt vult. Et hic eſt generalis motusinſitus omni creature/ quem obedientialēnominare poſſumꝰ/ vt eius ſequatur imperiū. quemadmodū de aſcenſu grauis ne vacuum fiat dici ſolet. Et profecto ſi deus ſinat res agere proprios motus/ cōſequenseſt vt eos poſſit vel impedire vel mutare.Alioquin iam res ſineret ſed agerēt vellet nollet. Quintiā miniſtratio nonne reponitur in ordine cauſarū quas ab initiodeus inſtituit. proprius autē motus angelorū liber eſt in agendo. Proinde ſicut ſpiritualia potiora ſunt tēporalibꝰ; tanqͣꝫ illorum finis. ita fit ī tēporalibꝰ mutatio/ prout exigit gratuitū regimen ſpiritualiū/ preſertim ad finē eterne beatitudinis cōſequēdum. In hac autē regione vel ordine ſpiritualiū reponunt̉ diuina chariſmata/ precipue fides ſpes et charitas/ quibus motꝰinditus et quaſi ꝓprius eſt impetrare miracula duꝫ expedit / vt q in aquis validisterra appareat arida in medio fornacis ardentis ſit ventus roris/ montes tranſferātur/ et quod lōge maius optabiliuſqꝫ eſtfit iſtas virtutes et oratōeꝫ eis ſubnixam

bb 4