de virtutibꝰ in corQō xij Folium clo
Liberalitas etiā ⁊ magnificētia q̄ dant de ſuo vident̉eē pͥncipaliores qͣꝫ iuſticia q̄ reddit alteri debitū. ergo7 iſte nō ſunt virtutes cardinales ſꝫ magis alie. ¶ PPars nō diſtinguit̉ a ſuo toto. Sed alie ꝟtutes ponunt̉ a Tullio ꝑtes iſtaꝝ qͣttuor .ſ. prudētie. iuſticie.fortitudinis ⁊ temꝑantie. Ergo ſaltē alie ꝟtutes morales nō diſtinguunt̉ ab iſtis. ⁊ ſic vident̉ ꝟtutes nōrecte diſtingui.¶ Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ d̓r. i. Choꝝ. xiij. Nūc aūt manēt fides. ſpes. charitas. Et Sap. viij. Sapīam. ſobrietatem ⁊ prudentiā docet iuſticiā ⁊ veritatē¶ Rn̄deo. dd̓m. ꝙ vnūqd̓qꝫ diſtinguit̉ ẜm ſpēm.ẜm id qd̓ ē formale in ip̄o. Forma āt in vno quoqꝫ ēid qd̓ ē ꝯplementū definitōnis eius. vltima em̄ dr̄nacōſtituit ſpēm ¶ Un̄ ꝑ eā differt definitū ẜm ſpēm abalijs. ⁊ ſi ip̄a ſit multiplicabil̓ formal̓r ẜm diuerſasrōnes in ſpēs diuerſas. diuidit̉ ẜm ip̄ius diuerſitatēIllud aūt qd̓ ē cōpletiuū ⁊ vltimū formale in definitione virtutis ē bonū. Nā ꝟtus vl̓iter accepta ſic definit̉. Uirtꝰ ē q̄ bonū facit habentē. ⁊ opꝰ eiꝰ bonū reddit. vt pꝫ in ij. eth̓. vn̄ ⁊ ꝟtꝰ hoīs de qͣ loqͥmur oꝑtꝫ q̄diuerſificet̉ ẜm ſpēꝫ. ẜm ꝙ bonū rōe diuerſificat̉ Cū athō ſit hō inqͣꝫtū rōnalis ē oꝑtet hoīs bonū eē eiꝰ qd̓eſt aliqualiter rōnale. rōnalis aūt ꝑs ſiue intellectiuacōprehēdit ⁊ cognitiuā ⁊ appetitu. ꝑtinet aūt ad rationalē partē nō ſolū appetitus qui eſt in ip̄a ꝑte rationali ꝯſequens app̄henſionē intellectus qͥ d̓r volūtas. ſed etiā appetitus qͥ eſt in ꝑte ſenſitiua hoīs. ⁊ diuidit̉ ꝑ iraſcibilē ⁊ ꝯcupiſcibile. nā etiā hic appetitusin hoīe ſeqͥtur app̄henſionē rōnis inqͣꝫtum imperiorōnis ſubdit̉. vn̄ ⁊ ꝑticipare d̓r aliqͣliter rōem. bonuꝫgͦ hoīs ē bonū cognitiue ⁊ bonū appetitiue ꝑtis. nonaūt ẜm eandem rōem vtriqꝫ ꝑti bonum attribuitur.nam bonum appetitiue parti attribuitur formaliter Ipſum em̄ bonū ē appetitiue ꝑtis obiectū. Sedintellectiue ꝑti attribuit̉ bonū nō formal̓r ſꝫ materialiter tm̄. Nā cognoſcere veꝝ ē qd̓dā bonū cognoſcitiue ꝑtis. lꝫ ſub rōne boni nō cōꝑetur ad cognoſcitiuam ſꝫ magis ad appetitiuā. nā ip̄a cognitio veri eſtqd̓dā appetibile. Oꝑtet gͦ alteriꝰ rōis eē ꝟtutē q̄ ꝑ̄ficit ꝑtē cognoſcitiuā ad cognoſcendū veꝝ. ⁊ q̄ ꝑficitꝑte appetitiuā ad cōprehendendū bonū. Et ꝓpter hͦph̓s in li. eth̓. diſtinguit virtutes intellectuales a moralibꝰ. ⁊ ītellectuales dicunt̉ q̄ ꝑficiunt partē intellectualē ad cognoſcendū veꝝ. Morales aūt q̄ ꝑficiūtpartē appetitiuā ad appetendū bonū Et qꝛ bonū magis ꝯgrue cōpetit ꝑti appetitiue qͣꝫ intellectiue. ꝓpterhoc nomē ꝟtutis cōius ⁊ magis ꝓprie cōpetit virtutibus appetitiue partis qͣꝫ ꝟtutibꝰ intellectiue. lꝫ virtutes intellectiue ſint nobiliores ꝑfectōnes qͣꝫ virtutes morales. vt ꝓbatur. vi. eth̓. Cognitio aūt veri nōeſt reſpectu omniū vnius rōnis. alia em̄ rōne cognoſcitur veꝝ neceſſariū ⁊ veꝝ ꝯtingens. Et iteꝝ verumneceſſariū alia rōne cognoſcitur ſi ſit ꝑ ſe notū. ſicutintellectu cognoſcunt̉ pͥma pͥncipia. alia rōne ſi fiat
notum ex alio. ſicut fiunt note ꝯcluſiones ꝑ ſcīam vl̓ſapīam circa altiſſima. in qͥbꝰ etiā ē alia ratio cognoſcendi. eo ꝙ ex hoc hō dirigit̉ in alijs cognoſcendisEt ſimil̓r circa ꝯtingentia oꝑabilia nō eſt eadē ratiocognoſcendi ea que ſunt in nobis que dicunt̉ agibilia. vt ſunt oꝑatōnes ⁊ paſſiones noſtre. circa quasfrequēter cōtingit errare ꝓpter aliquā paſſione. quarum eſt prudentia. Et ea que ſunt extra nos a nobisfactibilia. in quibus dirigit ars. quoꝝ rectā eſtimationē paſſiones anime nō corrumpūt. Et ideo ph̓sponit. vi. eth̓. virtutes intellectuales .ſ. ſapīam. ſcientiam ⁊ intellectu. prudentiā ⁊ artem. ¶ Simil̓r etiābonū appetitiue ꝑtis nō ẜm eandē rōnem ſe habet inom̄ibus rebus humanis. Hmōi aūt bonū in tripartita materia ponitur .ſ. in paſſionibꝰ iraſcibilis ⁊ inpaſſionibꝰ ꝯcupiſcibilis. ⁊ in operationibꝰ noſtris. q̄ſunt circa res exteriores que ſumunt̉ in vſum noſtruſicut eſt emptio ⁊ venditio locatio ⁊ cōductio ⁊ huiuſmodi alia. Bonū em̄ hominis in paſſionibꝰ eſt.vt ſic hō in eis ſe habeat ꝙ ꝑ earū impetu a rōnis iudicio nō declinet. vnde ſi alique paſſiones ſunt q̄ bonum rōnis nate ſunt impedire ꝑ modū incitatōnisad agendū vel ꝓſequendū. bonū virtutis p̄cipue cōſiſtit in quadā refrenatōne ⁊ retractōne. ſic ptꝫ de temperantia q̄ refrenat ⁊ ꝯpeſcit ꝯcupiſcētias. Si auteꝫpaſſio nata ſit p̄cipue bonū rōnis impedire in retrahendo. ſicut timor. bonū virtutis circa hmōi paſſionem erit in ſuſtinendo qd̓ facit fortitudo. Circa vero res exteriores bonū rōnis ꝯſiſtit in hoc ꝙ debitaꝫꝓportōem ſuſcipiāt ẜm ꝙ ꝑtinēt ad cōmunicatōeꝫhumane vite. ⁊ ex hoc imponitur nomē iuſticie cuiꝰeſt dirigere ⁊ equalitatē in hmōi inuenire ¶ Sed cōſiderandū eſt ꝙ tam bonū intellectiue partis qͣꝫ appetitiue eſt duplex .ſ. bonū qd̓ eſt vltimus finis. ⁊ bonūqd̓ eſt ꝓpter finē. nec eſt eadē ratio vtriuſqꝫ. Et ideopter omēs virtutes predictas ẜm quas hō bonū ꝯſequit̉ his que ſunt ad finē oportꝫ eſſe alias ꝟ̓tutes ẜmquas hō bn̄ ſe habet circa vltimū fine qͥ deus eſt. vn̄ ⁊theologice dicunt̉. qꝛ deū hn̄t nō ſolū ꝓ fine ſꝫ etiā ꝓobiecto. Ad hoc aūt ꝙ moueamur recte in finem debet finis eſſe cognitus ⁊ deſideratus. Deſideriū autēfinis duo exigit .ſ. fiduciā de fine obtinendo. qꝛ nullꝰſapiēs mouet ad id quod aſſequi nō poteſt. ⁊ amorem finis. quia nō deſiderat̉ niſi amatum. ⁊ ideo virtutes theologice ſunt tres .ſ. fides qͣ deum cognoſcimus. ſpes qua ip̄m nos obtēturos eſſe ſperamus. etcharitas qͣ eum diligimus. Sic ergo patet ꝙ ſunttria genera virtutū. theologice. intellectuales ⁊ morales. 2 qd̓libet genus ſub ſe plures hꝫ ſpēs¶ Ad pͥmū gͦ dd̓m. ꝙ moralia recipiunt ſpēm a finibꝰ ꝓximis qͥ nō ſunt infiniti. ſi in eis ſola dr̄na formalis ꝯſideret̉. nā finis ꝓximus vniuſcuiuſqꝫ eſt bonum qd̓ ip̄e oꝑat̉. qd̓ differt rōe vt on̄ſuꝫ ē. ¶ Ad. ijdd̓m. ꝙ rō illa ꝓcedit in his q̄ agunt ꝑ neceſſitatemnature. qꝛ ea q̄ ꝯſequunt̉ finē vna actōe ⁊ vna forma
Idē pͥª 2ͤqj7a a.
Contra
Ag.
Ad 2
Ad jͣ.