Queſtio xij.de ꝟtutibꝰ ī cōi3
I forma ꝑ quā hō ordinat̉ ad felicitatē ē vna tm̄. ¶ Pͣ.Forme ⁊ accn̄tia recipiūt numeꝝ ẜm materiā vel ſubiectū. ſubiectū āt ꝟtutis ē aīa vel pon̄a aīe. gͦ videt̉ ꝙvirtꝰ ſit vna tm̄. qꝛ aīa ē vna. vel ſaltē ꝙ ꝟtutes nō excedant numeꝝ potētiaꝝ aīe. ¶ Pͣ. Habitus diſtinguunt̉ ꝑ obiecta ſicut ⁊ potētie. Cū gͦ ꝟtutes ſint qͥdam habitꝰ. videt̉ ꝙ eadē ſit rō diſtinctōis ꝟtutuꝫ ⁊potentiaꝝ aīe. ⁊ ſic ꝟtutes nō excedūt numeꝝ potentiaꝝ aīe. ¶ Sꝫ dice. ꝙ habitꝰ diſtinguunt̉ ꝑ actuset nō ꝑ potētias. ¶ Sꝫ ꝯͣ. pͥncipiata diſtinguunturẜm pͥncipia ⁊ nō ecōuerſo. qꝛ ab eodē res hn̄t eē ⁊ vnitate. Sꝫ habitꝰ ſunt pͥncipia actuū. gͦ magis diſtinguunt̉ actꝰ penes habitꝰ qͣꝫ ecōuerſo. ¶ Pͣ. Uirtꝰ neceſſaria ē ad hoc vt hō inclinet̉ ad id qd̓ ē ꝟtutis permodū nature. Eſt em̄ ꝟtꝰ. vt Tulliꝰ d̓t. habitꝰ in modū nature rōi ꝯſentaneꝰ Ad id gͦ ad qd̓ ip̄a pona natural̓r īclinat̉ nō īdiget hō v̓tute. Sꝫ volūtas hoīsnatural̓r inclinat̉ ad vltimū finē. gͦ circa vltimū finēnō ē neceſſariꝰ hoī aliqͥs habitꝰ ꝟtutꝭ Propt̓ qd̓ necph̓i poſuerūt aliqͣs ꝟtutes quaꝝ obiectū eēt felicitasnec gͦ nos debemus ponere aliquas ꝟtutes theologicas cuiꝰ obiectū ſit deꝰ. qͥ ē vltimꝰ finis. ¶ Pͣ. Uirtꝰ ēdiſpoſitio ꝑfecti ad optimū. Sꝫ fides ⁊ ſpes imꝑfectionē quadā īportāt. qꝛ fides ē de nō viſis. ſpes de nōhabitis. ꝓpter qd̓ cū venerit qd̓ ꝑfectū ē euacuabit̉qd̓ in ꝑte eſt. vt dr̄. i. Coꝝ. xiij. ergo fides ⁊ ſpes nō debent poni v̓tutes. ¶ Pͣ. Ad deū nō p̄t aliqͥs ordinariniſi ꝑ intellectū ⁊ affectū. Sꝫ fides ſufficienter ordinat intellectū hoīs in deū. charitas āt affectū. gͦ p̄terfidē ⁊ charitatē nō debet poni ſpes virtꝰ theologica.¶ Pͣ. Id qd̓ ē generale om̄i ꝟtuti nō dꝫ poni ſpecial̓virtꝰ. Sꝫ charitas videt̉ eē cōis oībꝰ ꝟtutibꝰ. Quiavt d̓t Aug. in li. de moribꝰ eccl̓ie. Nihil aliud ē virtꝰqͣꝫ ordo amoris. Ip̄a etiā charitas d̓r eē forma oīmꝟtutū. gͦ nō dꝫ poni vna ſpecial̓ virtꝰ īter theologicas¶ Gͣ. In deo nō ſolū ꝯſiderat̉ veritas qua reſpicit fides. vel ſublimitas quā reſpicit ſpes. vel bonitas quāreſpicit charitas. ſed ſunt plura alia q̄ deo attribuuntur. vt ſapīa. potētia ⁊ multa hmōi. gͦ videt̉ ꝙ ſit velvna tm̄ ꝟtus theologica. qꝛ oīa illa vnū ſunt in deo.vel ꝙ ſint tot v̓tutes the ologice qͦt ſunt q̄ attribuuntur deo. ¶ G. Uirtꝰ theologica ē cuiꝰ actus īmediate ordinat̉ in deū. Sꝫ plura alia ſunt talia. ſicut ſapientia q̄ ꝯtemplat̉ deū. timor qͥ reueret̉ ip̄m. religioqcolit deū. gͦ nō ſunt tm̄ tres ꝟtutes theologice. ¶ Pͣ.Finis ē rō eoꝝ q̄ ſunt ad fine. habitꝭ gͦ virtutibꝰ theologicis qͥbꝰ hō recte ordinat̉ ad deū videt̉ ſuꝑfluū ponere alias ꝟ̓tutes. ¶ Pͣ. Uirtus ordinat̉ ad bonum.Eſt em̄ ꝟtus q̄ bonū facit habentē. ⁊ opꝰ eius bonumreddit. Sꝫ bonū eſt tm̄ in voluntate ⁊ in appetitiuaꝑte. ⁊ ſic videt̉ ꝙ nō ſint aliq̄ v̓tutes intellectuales.¶Pͣ. Prudentia eſt quedā virtus intellectualis. ipſa aut ponit̉ inter morales. ergo videtur ꝙ moralesnon diſtinguant̉ ab intellectualibꝰ. ¶ Pͣ. Scientiamoralis nō tractat niſi moralia. tractat aūt ſcīa mo-
ralis de virtutibꝰ intellectualibꝰ. ergo virtutes intellectuales ſunt morales ¶ Gͣ. Illd̓ quod ponitur in 16definitōne alicuius nō diſtinguit̉ ab eo. Sed prudētia ponitur in definitōne virtutis moralis Eſt em̄ virtus moralis habitus electiuꝰ in medietate cōſiſtensdeterminata ẜm rectam rōnem. vt d̓r. ij. ethicoꝝ. Recta em̄ ratio agibiliū eſt prudentia. vt d̓r. vi. eth̓. ergo morales virtutes nō diſtinguunt̉ a prudentia¶ Pͣ. Sicut prudentia ꝑtinet ad cognitōem pra 17cticam. ita ⁊ ars. Sed p̄ter artem nō ſunt alique virtutes ⁊ habitꝰ in ītellectiua parte ordinati ad oꝑandum artificialia. ergo pari ratōne nec preter prudentiā ſunt aliqui habitus virtuoſi in appetitu ad oꝑandū agibilia. Et ita videt̉ ꝙ non ſint alique virtutesmorales diſtincte a prudentia. ¶ Sed di. ꝙ ideo arti nō reſpondet aliqua virtus in appetitu. quia appetitus eſt ſingulariū. ars aūt vniuerſaliū. ¶ Sea cō igtra Areſto. d̓t. ij. ethic. ꝙ ira ſemꝑ eſt circa ſingulariaſed odiū eſt etiā vniuerſaliū. Habemꝰ em̄ odio om̄elatronū genus. Odiū aūt ad appetitū ꝑtinet. ergoappetitus eſt reſpectu vniuerſaliū ¶ Pͣ. Unaq̄qꝫ poristentia naturaliter tendit in ſuum obiectū. obiectu ātappetitus eſt bonū apprehenſum. ergo appetitus naturaliter tendit in bonū ex quo eſt app̄henſum. Sꝫad app̄hendendū bonū ſufficienter nos ꝑficit prudentia. ergo p̄ter prudentiā nō eſt neceſſariū nos habere aliquā virtutē aliam moralē in appetitu cū ad hͦſufficiat inclinatio naturalis ¶ Pͣ. Ad virtutē ſuffi rocit cognitio ⁊ oꝑatio. Sed vnūquodqꝫ hoꝝ habet̉ꝑ prudentiā. ergo p̄ter prudentiā nō oportꝫ ponerealias virtutes morales. ¶ Pͣ. Sicut appetitiui habiªˡtus diſtinguunt̉ penes obiecta. ita ⁊ habitus cognoſcitiui. Sed de om̄ibus moralibꝰ eſt vnus habitꝰ cognoſcitiuꝰ. vt ſcīa moralis circa omnia moralia. veletiam prudētia. ergo etiā vna tm̄ eſt in appetitu virtus moralis. ¶ Pͣ. Que ꝯueniunt in forma ⁊ diffeªªrunt ſolū in materia ſunt vnum ẜm ſpēm. Sed oēsvirtutes morales ꝯueniunt ẜm id quod eſt formalein eis. qꝛ in om̄ibus eſt mediū acceptū ẜm rōem rectam. nō aūt differūt niſi penes materias. ergo non23differūt ſpecie ſed numero tm̄. ¶ Pͣ. Ea q̄ differuntſpē nō denominant̉ ab inuicē. Sꝫ ꝟtutes morales denomināt ſeinuicē. qꝛ vt Augu. d̓t. oꝑtꝫ ꝙ iuſticia ſitfortis ⁊ tꝑata. ⁊ tꝑantia iuſta ⁊ fortis. ⁊ ſic de alijs. gͦ.v̓tutes nō diſtinguunt̉ ad īuicē. ¶ Pͣ. Uirtutes theologice ⁊ cardinales ſunt pͥncipaliores qͣꝫ morales.Sꝫ ꝟtutes ītellectuales nō dicunt̉ cardinales neqꝫtheologice. gͦ nec morales debēt dici cardinales. cumcardinales dicant̉ qͣſi pͥncipales. ¶ Pͣ. Tres ponūtaīe ꝑtes .ſ. rōnal̓. iraſcibil̓. ⁊ ꝯcupiſcibil̓. gͦ ſi ſunt aliqͦ gꝟtutes pͥncipales. videt̉ ꝙ ſunt tres tm̄. ¶ Pͣ. Alieꝟtutes vident̉ eē iſtꝭ pͥncipaliores. ſic̄ magnanimitasq̄ oꝑat̉ magnū ī oībꝰ ꝟ̓tutibꝰ. vt d̓r. iiij. eth̓. ⁊ humilitas q̄ ē cuſtos vtutū Māſuetudo etꝭ videt̉ eē pͥncipalior qͣꝫ fortitudo. cū ſit circa irā a qͣ denoīat̉ iraſcibil̓.j