De vniōe vbi incarnatiFolium xciij

cōiunctū. Unde ⁊ Damaſ. d̓t humanā naturaꝫ eſſeorganū verbi. eſſet autē adhuc ſimiliꝰ. ſicut Augꝰ. d̓tcōtra felicianū ſi fingamus. ſicut pleriqꝫ volunt eēin mūdo animā generalē que poſſibileꝫ materiā advſus ſuos formas vnā faceret de ſe perſonā. Sꝫ tamē om̄ia hmōi exēpla ſunt deficiētia. qꝛ vnio inſtrumenti eſt accidētalis. Sed hic eſt q̄dam vnio ſingularis ſupra om̄es modos vnionis nobis notos Sicut em̄ deus eſt ipſa ſua bonitas ⁊ ſuū eſſe. ita etiā eſtipſa vnitas ꝑ eſſentiā. Et ideo ſicut virtus eius noneſt limitata ad iſtos modos bonitatis et eſſe qͥſtꝭ increaturis. ſed p̄t facere nouos modos bonitatis ⁊ eēnobis incognitos. ita etiā per infinitatē ſue virtutispotuit facere nouū modū vnionis. vt humana natura vniret̉ verbo ꝑſonaliter. nō tamē accidētaliter. qͣꝫuis ad hoc in creaturis nullū ſufficiens exemplū inueniat̉. vt Augꝰ. dicit in epl̓a ad Uoluſianū de hocmyſterio loquēs. Si rō querit̉ nō eſt admirabile. ſiexemplū poſcit̉ nō eſt ſingulare. Demus deo quicqͥdpoſſe qd̓ fatemur nos īueſtigare nō poſſe. in talibusem̄ tota rō facti eſt potētia faciētis. Et Dyon̄. d̓t. ij.ca. de diui. no. Ieſu ẜm nos diuina cōpoſitio .i. vnioet ineffabilis eſt verbo om̄i ⁊ ignota menti. tn̄ et ipſiprimo digniſſimoꝝ angelorum.¶ Ad primū ergo dd̓m. ꝙ ſimilitudo non attendit̉qͣꝫtū ad hoc ꝙ ex anima ⁊ carne ſit vna hoīs natura.ſed quantuꝫ ad hoc ꝙ cōſtituit̉ vna ꝑſona. ¶ Ad. ij.dd̓m ꝙ qͣꝫuis in diuinis natura ⁊ ſuppoſitū ſiue perſona nō differāt realiter. differūt tamē rōne. vt dcm̄eſt. Et qꝛ idē eſt ſubſiſtēs in natura humana ⁊ diuina. nō autē eadē eēntia ex vtroqꝫ cōponit̉. inde eſt ovnio facta eſt in ꝑſona. ad cuius rōnem ꝑtinet ſubſiſtere. nō autē ad naturā que importat eſſentiam rei.¶ Ad terciū dd̓m ꝙ nature qͥdem vnite ſunt in xp̄onō tamē in natura ſꝫ in ꝑſona. quod apparet ex hocipſo ꝙ dicunt̉ incōuertibiliter ⁊ inalterabiliter nature eſſe vnite. ¶ Ad. iiij. dd̓m ꝙ heretici dicētes ꝙ ſi eſtfacta vnio in ꝑſona ꝙ ſit facta vnio in natura nō reputabant aliud eſſe ꝑſonā ⁊ aliud naturā. nec re necrōne. ⁊ ideo decipiebant̉. ¶ Ad qͥntū dd̓m ꝙ proprieẜm vnionē d̓r aliquid vnitū. ſicut ẜm vnitatē d̓r aliquid vnū. ⁊ ideo vnio nō intelligit̉ terminari ad perſonā diuinā ẜm ꝙ eſt vna in ſe ab eterno. ſed ẜm ꝙ ēvnita humane nature in tēpore. ⁊ ita vnio ẜm modūintelligēdi p̄cedit ꝑſonā. nō ꝓut eſt vna ſed ꝓut eſtvnita. ¶ Ad ſextuꝫ dd̓m ꝙ vnio nō d̓r fieri in ꝑſonadiuina quaſi ipſa ꝑſona diuina ꝯſtituat̉ ex duobꝰ ſibijnuice vnitis. hoc em̄ eius ſumme ſimplicitati repugnaret. Sed d̓r vnio facta eſſe in ꝑſona inqͣntuꝫdiuina ꝑſona ſimplex ſubſiſtit in duabꝰ naturis ſcꝫdiuina ⁊ humana. ¶ Ad. vij. dd̓m ꝙ duo q̄ ſunt diuerſa ẜm genus nō vniunt̉ in vnā eſſentiā vel naturam. nihil tamē ꝓhibet quin vniant̉ in vno ſuppoſtto. ſicut ex linea ⁊ albedine nō fit aliqͣ eēntia. īueniuntur tn̄ in vno ſuppoſito ¶ Ad octauū dd̓m. ꝙ ꝑſona

filij dei dupl̓r p̄t cōſiderari. vno mō ẜm cōmunē rōnem perſone. ꝓut ſignat quoddā ſubſiſtēs. ⁊ ẜm hocvnio facta eſt in ꝑſona ẜm rōem ꝑſone. ſicut ſupͣ dictum eſt Alio mō p̄t in ꝑſona filij ꝯſiderari id quodeſt ꝓprium ꝑſone filij. ſcilꝫ relatio qua refert̉ ad patrem. ⁊ ẜm huius relatōis rōnem nō cōſiderat̉ vnioduaꝝ naturaꝝ. ¶ Ad nonū dd̓m. ꝙ ſicut incarnationihil bonitatis adijcit ad perſonā diuinaꝫ. ita etiamnihil adijcit ei diligibilitatis. vn̄ ꝑſone verbi incarnati nō eſt plus diligēda qͣꝫ ꝑſona verbi ſimpl̓r. licetẜm aliā rōem diligēdi. que tamē rō ſub vniuerſali bonitate verbi cōprehendit̉. ⁊ ꝓpter hoc etiā nō ſequitur ſi incarnatōis vnio facta ſit in vna ꝑſona ⁊ nō inalia. ꝙ ꝓpter hoc vna ꝑſona ſit magis diligenda qͣꝫalia. ¶ Ad decimū dd̓m ꝙ eſſe eſt ⁊ ꝑſone ſubſiſtētiset nature in qua ꝑſona ſubſiſtit quod ẜm illā naturam eſt eſſe habes. eſſe ergo ꝑſone verbi incarnati eſtvnū ex ꝑte ꝑſone ſubſiſtentis. nō autē ex ꝑte nature.¶ Ad. xi. dd̓m ꝙ nō eodē mō ſe habet natura ad ſuꝑpoſitū ſicut ſe habet forma ad materiaꝫ. materia em̄nō cōſtituitur in eſſe niſi per formā. ⁊ ideo forma requirit determinatā naturā quā faciat eſſe in actu. ſedſuppoſitū nō ſolum cōſtituit̉ per naturā ſpēi. ſed etiāalia q̄dam poteſt habere. ⁊ ideo nihil ꝓhibet naturaꝫaliquā attribui ſuppoſito alterius nature. ¶ Ad. xij.dd̓m ꝙ natura diuina predicat̉ de ꝑſona diuina propter identitatē rei. nō aūt ẜm ꝓprietatē modi ſignificandi. ⁊ iō nō oꝑtet ꝙ ſuppoſito vno ſupponat̉ alterum. Quia etiā in diuinis hec eſt vera ꝑſona genuerat. nō tamē hec eſt vera eſſentia generat. ¶ Ad. xiij.dd̓m ꝙ humana natura vnita eſt verbo. nō qͥdem accidētaliter neqꝫ etiā eſſential̓r quaſi ꝑtinens ad diuinā naturā verbi. ſed ſubſtātialiter .i. ypoſtatice. quaſiꝑtinens ad verbi ypoſtaſim vel perſonā. ¶ Ad. xiiij.dd̓m ꝙ perſona verbi cōprehendit̉ ſub natura verbinec p̄t ſe ad aliquid vltra extēdere Sed natura verbi rōne ſue infinitatis cōprehendit omnē naturā finitam. Et ideo cum ꝑſona verbi aſſumat naturā humanā. nō ſe extendit vltra naturā diuinā. ſed magisaccipit quod eſt infra. Unde d̓r ad Phil̓. ij. ꝙ cumin forma dei eſſet dei filius ſemetip̄m exinaniuit. nonquidē deponēs magnitudinē forme dei. ſed aſſumēsparuitatē humane nature. ¶ Ad. xv. dd̓m ꝙ ſicut natura verbi eſt infinita. ita ⁊ ꝑſona verbi infinita eſt.et ideo natura diuina verbi correſpōdet ex equo ipſiperſone verbi ẜm ſe. natura aūt humana correſpōdetverbo ẜm quā factū eſt homo. vnde non oꝑtet ꝙ natura ſit ſimplicior ⁊ formalior verbo ẜm ſe. ſed ē ſimplicior ⁊ formalior illo homine qui eſt verbuꝫ carofactum. ⁊ ꝯſtituē̄s ipſum inquantū eſt homo ¶ Addecimū ſextū dd̓m ꝙ actio eſt ſuppoſiti ẜm aliquamnaturā vel formā. ⁊ ideo nō ſolum diuerſificant̉ actiones ẜm diuerſitatē ſuppoſitoꝝ. ſed etiā ẜm diuerſitatē nature vel forme. Sicut etiaꝫ in vno ⁊ eodemhomine alia actio eſt videre ⁊ alia audirer di-

Q iij

vtꝫ in depo. ma.queſti .i.

Ad 2

Ad 4.

Ad 5

Ad

Ad iſ

Ad io

Ad ii

Ad 16

Ad jr

Ad 14