MateriaBnita

pium motus in eo in quo eſt ꝑ ſe. non ẜm accn̄s. Etqꝛ motus naturalis p̄cipue in generatōe terminaturad eſſentiā ſpēi. vlterius eſſentia ſpēi quā ſignificat definitio. natura vocat̉. Un̄ et Boetiꝰ d̓t in li. de duabus naturis. ꝙ natura eſt vnūquodqꝫ informās ſpecifica drn̄a. ⁊ hoc mō hic natura accipit̉. ¶ Ad intelligendū aūt qͥd ſit ꝑſona. ꝯſiderandū eſt ꝙ ſi aliquares eſt in qua nihil ſit aliud qͣꝫ eēntia ſpēi. ipſa eēntiaſpēi erit ꝑ ſe indiuidualiter ſubſiſtēs. Et ſic in hmōiidem erit realiter ſuppoſitū ⁊ natura. ſola rōne differens. inqͣꝫtū ſcꝫ naturā d̓r ꝓut eſt eēntia ſpēi. ſuppoſitū vero inqͣꝫtū ꝑ ſe ſubſiſtit Si vero aliqͣ res ſit in opreter eſſentiā rei quā ſignificat definitio ſit aliqͥd aliud vel accn̄s vel materiā indiuidualis. tūc ſuppoſitū nō erit oīno idē cū naturā. ſed habebit ſe ꝑ additōnē ad naturā. ſicut apparet precipue in his que ſuntex materia ⁊ forma ꝯpoſita. Et qd̓ dcm̄ eſt de ſuppoſito intelligendū eſt etiam de ꝑſona in rōnali naturacū ꝑſona nihil aliud ſit qͣꝫ ſuppoſitū rōnalis nature.ẜm ꝙ Boetius d̓t in libro de duabꝰ naturis. ꝙ ꝑſona eſt rōnalis nature indiuidua ſub̓a. Sic gͦ patꝫ ꝙnihil ꝓhibet aliqua vniri in ꝑſona q̄ non ſunt vnitain natura. p̄t em̄ indiuidua ſub̓a rōnalis nature habere aliqͥd qd̓ nō ꝑtinet ad naturā ſpēi. ⁊ hoc vnit̉ ei ꝑſonaliter nō naturaliter. Hoc ergo mō accipienduꝫeſt ꝙ natura humana vnita eſt ꝟbo dei in ꝑſona nonin natura. qꝛ ſcꝫ nō ꝑtinet ad naturaꝫ diuinā. ꝑtinetaūt ad ꝑſonā eius inqͣꝫtū ꝑſona ꝟbi aſſumēdo adiūxit ſibi humanā naturā. ¶ Sed de mō huius ꝯiunctionis dubitatio ⁊ diſcordia accidit. Uidemus em̄in creaturis ꝙ dupl̓r alicui aliqͥd aduenit. ſcꝫ accidētaliter ⁊ eēntialiter. Neſtorius gͦ ⁊ an̄ ip̄m Theodorus moneſtenꝰ poſuerūt natura hūana ꝯiunctā eſſeverbo accn̄taliter. ſcꝫ ẜm gr̄e inhabitatōem. ponētesꝙ verbū dei vnitū erat hoī xp̄o. ſicut habitas in ipſovt in tēplo ſuo. Uidēs aūt ꝙ oīs ſub̓a ꝯiuncta alteri accidētaliter retinet ſeorſum ſuā ꝓpriā ſingularitatē. ſicut veſtis adueniēs hoī aut domus ꝯtines habitantē. Un̄ ſeqͥtur ꝙ hō ille habuerit ꝓprie ſingularitatē ⁊ q̄ eſt ꝑſonalitas eius. Sequebat̉ gͦ ẜm Neſtoriū ꝙ in xp̄o ꝑſona hoīs eſſꝫ diſtincta a ꝑſona ꝟbi. ⁊ ꝙ eſſet alius filiꝰ hoīs ⁊ alius filiꝰ dei. Un̄ beatāvirginē nō ꝯfitebat̉ matrē dei ſed matrē hoīs ¶ Sꝫhoc eſt oīno abſurdū dicere. pͥmo qͥdeꝫ. qꝛ ſacra ſcriptura aliter loqͥtur de hoībꝰ in qͥbus verbū dei habitauit. ⁊ aliter de xp̄o. Nā de alijs d̓t ꝙ factū eſt verbūdn̄i ad talē vel talē ꝓphetā. ſed de xp̄o d̓t. Uerbū caro factū eſt .i. hō. quaſi ip̄m verbuꝫ ꝑſonaliter ſit hoScd̓o qꝛ apl̓s ad Phil̓. ij. hāc vnionē exinanitiōeꝫfilij dei vocat. Manifeſtū eſt aūt ꝙ inhabitare nonſufficit ad rōem exinanitōis. alioqͥn exinanitio ꝯpeteret nō ſolū filio. ſed etiaꝫ patri ⁊ ſpūiſctō. de qͦ dn̄sd̓t Ioh̓. xiiij. Apud vos manebit ⁊ in vob̓ erit. Etiāde ſe ⁊ patre d̓t. Ad euꝫ veniemus. et māſionē apudeum faciemus. Propter hoc ergo ⁊ multa alia p̄di-

ctus error dānatus eſt in ꝯſilio epheſino. ¶ Quidaꝫvero cū Neſtorio ſuſtinētes humanā naturā accidētaliter verbo adueniſſe. volētes euitare dualitatē perſonaꝝ quā ponebat Neſtorius. ponebāt ꝙ verbū aſſumpſit aīam ⁊ corpus ſibijnuicē nō vnita. vt ſic nōcōſtitueret̉ ꝑſona humana ex aīa ⁊ corꝑe. Sed ex hͦſeqͥtur maius incōueniēs. ꝙ xp̄us nō vere fuerit hocum rō hoīs ꝯſiſtat in vnione aīe ⁊ corꝑis. Et ideoetiā hic error dānatus eſt ſub Alexādro tercio in cōcilio turonēẜ. ¶ Alij vero acceperūt aliā partē ponētes naturā humana verbo eſſentialiter aduenire. vtquaſi ꝯflaret̉ vna natura ſiue eſſentia ex natura diuina ⁊ natura humana. Et ad hoc Appollinaris laudiſenſis tria dogmata poſuit. vt Leo papa d̓t in epiſtola ad ꝯſtātinopolos. Quoꝝ pͥmum fuit. ꝙ poſuitanimā nō eſſe vnitā in xp̄o. ſed verbū carni loco aīeadueniſſe. vt ſic ex verbo ⁊ carne fieret vna natura. ſicut in nobis ex aīa ⁊ corꝑe. In quo qͥdem dogmateAppollinaris ſecutus eſt Arriuꝫ. Sed qꝛ euāgelicaſcriptura expreſſe de aīa xp̄i loqͥtur. ẜm illud Ioh̓. xi.Poteſtatē habeo ponēdi animā meā. Incidit ſcd̓mdogma vt poneret qͥdem animā ſenſitiuā eſſe in xp̄onō aūt rōnalē. ſed verbū fuiſſe homī xp̄o loco intellectus. Sed hoc eſt incōueniēs. qꝛ ẜm hoc verbū nonaſſumpſiſſet humanā ſed beſtialē naturā. vt Aug. cōtra eū arguit in li. lxxxiij. queſti. Terciū dogma eiusfuit ꝙ caro xp̄i nō eſt de femina ſumpta. ſed facta deverbo in carnē mutato atqꝫ ꝯuerſo. Hoc aūt eſt maxime impoſſibile. qꝛ verbū dei cū ſit vere deus eſt immutabile om̄ino. vn̄ ꝓpter hec dogmata dānatus ēAppollinaris in ꝯſilio ꝯſtātinopolitano. ⁊ Euthi.ces q̄ eius tercium dogma eſt ſecutus in ꝯſilio calcedonēſi. Sic gͦ ſi nō eſt facta vnio in ꝑſona. ſed ſoluꝫẜm inhabitationem ẜm Neſtorium. nihil noui inxp̄i incarnatōe accidit. Qꝭ vero facta eſt vnio in natura. ẜm Appollinarē ⁊ Euthicē eſt om̄ino impoſſibile. Quia em̄ ſpēs reꝝ cū ſint tanqͣꝫ numeri in quibꝰaddita ⁊ ſubtracta vnitate variāt ſpēm. vt d̓r in. viij.metaph̓. Quecūqꝫ natura eſt in ſe ꝑfecta impoſſibile eſt ꝙ recipiat alterius nature additōem. vel ſi reciperet nō eſſet eadē natura ſed alia. Diuina aūt natura eſt ꝑfectiſſima. Sil̓r etiā humana natura habet ꝑfectōem ſue ſpēi. vn̄ impoſſibile eſt ꝙ vna alteri adueniat vnione naturali. Et ſi eſſet poſſibile iā id quodex vtroqꝫ conſtitueret̉. neqꝫ eſſet natura diuina neqꝫhumana. ⁊ ſic xp̄us eſſet neqꝫ hō neqꝫ deus. qd̓ eſt incōueniens. Relinqͥtur ergo ꝙ humana natura noneſt vnita verbo neqꝫ accidētaliter neqꝫ eēntialiter. ſedſubſtātialiter ẜꝫ ꝙ ſubſtātia ſignat ypoſtaſim ⁊ ypoſtatice vel ꝑſonaliter. Huiuſmodi aūt vnionis exepluꝫ in rebꝰ creatis nullū eſt ꝓpinquius qͣꝫ vnio aīerōnalis ad corpus. quod ponit Athanaſius. non qͥdem ẜm ꝙ aīa eſt forma corꝑis. qꝛ verbū nō p̄t eē forma in materia. Sed ẜm ꝙ corpus eſt aīe inſtrumetum. nō qͥdem extrinſecū ⁊ aduenticiuꝫ. ſed ꝓpriū et

vtꝫ depo.mate. ꝯ.

Re ꝓba.

HereſisNeſtori

Id̓. 3. ꝑ. q.2. ar. i. et 6et. 3. ſcpͥ. d̓5. q. i. a. 13

Re ꝓba.dictoꝝ

Snīa fidei

3. hereſis.

Re ꝓba-

ij. hereſis.