MateriaPrima

qͣꝫtum hmōi eſt bonū. ſed om̄e bonū eſt aliquid. ero go malū inqͣꝫtuꝫ ē maluꝫ eſt aliquid. ¶ Pͣ. Si bonitas nō eſſet aliquid nihil eſſet bonuꝫ. ergo ſimiliter ſimalicia nō eſt aliquid nihil eſt malū. ſed ꝯſtat multa mala eſſe. ergo malicia aliqͥd eſt ¶ Sꝫ dice. ꝙ malum nō eſt ens nature aūt moris. ſꝫ ens rōnis. ¶ Sꝫꝯtra eſt qd̓ ph̓us d̓t. vi. metaphy. ꝙ bonū ⁊ malumſunt in rebꝰ. ſed verum ⁊ falſum ſunt in intellectu. gͦmalum non eſt ens ratōnis tm̄. ſed eſt aliquid in rebus naturalibus¶ Sed ꝯtra eſt qd̓ Augꝰ. d̓t. xi. de ciui. dei. ꝙ malūnō eſt natura aliqua ſed defectus boni hoc nomen accepit. ¶ Pͣ. Ioh̓. i. d̓r. oīa ꝑ ipſum facta ſunt. ſed malum nō eſt factu ꝑ verbū. vt Augꝰ. d̓t. gͦ malū nō eſtaliqͥd. ¶ Pͣ. Ibidem ſubdit̉. ſine ipſo factū eſt nihilid eſt peccatū. qꝛ peccatū nihil eſt. ⁊ nihil fiunt hoīescū peccant. vt dicit glo. ibidē. ⁊ eadē rōne qd̓libet aliud malū nihil eſt. gͦ malū nō eſt aliquid¶ Rn̄deo dd̓m. ꝙ ſicut albū ita ⁊ malū d̓r dupl̓rUno em̄mō cū d̓r albū p̄t intelligi id qd̓ eſt albedini ſubiectū. Alio mō albū d̓r id qd̓ eſt albū inqͣꝫtuꝫeſt albū. ſcꝫ ipſum accidens Et ſil̓iter malū vno mopoteſt intelligi id qd̓ eſt ſubiectuꝫ mali. ⁊ hoc aliqͥdeſt. Alio mō poteſt intelligi ipſum malum. ⁊ hoc nōeſt aliquid. ſed eſt ipſa pͥuatio alicuius particularisboni ¶ Ad cuius euidentiā ſciendū. ꝙ bonū proprie eſt aliqͥd inqͣꝫtum eſt appetibile. nā ẜm ph̓m primo ethico. optime definierūt bonū dicentes ꝙ bonum eſt qd̓ oīa appetūt. malum aūt d̓r id qd̓ opponitur bono. Un̄ oportꝫ malū eſſe id qd̓ opponit arpetibili inqͣꝫtum hmōi. Hoc aūt impoſſibile eſt eſſealiqͥd. qd̓ triplici rōne apparet. Primo qͥdem qꝛ appetibile habet rōneꝫ finis. ordo aūt finiū eſt ſicut ordo agentiū. quāto em̄ aliqd̓ agens eſt ſuperiꝰ et vl̓iustanto et finis ꝓpter quē agit eſt vl̓ius bonū. nā omeagens agit ꝓpter fine ⁊ ꝓpter aliqd̓ bonū. et hoc manifeſte apparet in rebꝰ humanis. nā rector ciuitatisintendit bonū aliqd̓ particulare. qd̓ eſt ciuitatis bonū. rex aūt qui eſt illo ſuperior intendit bonū vl̓e. ſcꝫtotiꝰ regni pacē Cum gͦ in cauſis agentibꝰ nō ſit ꝓcedere in infinitū. ſed oportꝫ deuenire ad vnuꝫ pͥmumqd̓ eſt vl̓is cā eſſendi. oportꝫ ꝙ etiā ſit aliqd̓ vl̓e bonūin qd̓ om̄ia bona reducātur. et hoc nō p̄t eſſe aliud qͣꝫhocipſum qd̓ eſt pͥmū et vl̓e agens. qꝛ cū appetibilemoueat appetitū. pͥmū āt mouens ozeſſe nō motū.ncc̄e ē ꝙ pͥmū ⁊ vl̓e agēs ſit ip̄ꝫ pͥmū ⁊ vl̓e appetibile.i. pͥmū ⁊ vl̓e bonū. qd̓ oīa oꝑat̉ ꝓpt̓ appetitū ſuijp̄iꝰSicut gͦ qͥcquid eſt in rebꝰ optꝫ ꝙ ꝓueniat a primaet vl̓i cā eſſendi. ita quicqͥd eſt in rebꝰ oꝑtꝫ ꝙ ꝓueniat a pͥmo ⁊ vl̓i bono. qd̓ autē ꝓuenit a pͥmo ⁊ vl̓i bono nō p̄t eſſe niſi bonuꝫ particulare tm̄. ſicut qd̓ ꝓuenit a prima ⁊ vl̓i cauſa eſſendi eſt aliqd̓ ꝑticulare ensomē gͦ qd̓ eſt aliquid in rebꝰ oportꝫ ꝙ ſit aliqd̓ particulare bonum. vn̄ nō p̄t ẜm id qd̓ eſt bono opponi

Un̄ relinqͥtur ꝙ malū ẜm ꝙ eſt malū nō eſt aliqͥd inrebꝰ. ſed eſt alicuius particularis boni pͥuatio alicuiparticulari bono inherens. ¶ Scd̓o hoc idē apparet. qꝛ quicqͥd eſt in rebꝰ hꝫ aliqua inclinatōem ⁊ appetitum alicuius ſibi ꝯueniētis. qd̓ aūt hꝫ rōneꝫ appetibilis hꝫ rōnem boni. quicqͥd gͦ eſt in rebꝰ hꝫ conuenientiā cum aliquo bono. malū autē inqͣꝫtuꝫ huiuſmodi nō ꝯuenit cū bono. ſed opponit̉ ei. malū gͦnō eſt aliqͥd in rebꝰ. ſed ſi malū eſſet aliqua res nihilappeteret nec ab aliquo appeteret̉. ⁊ ꝑ ꝯſequēs nonhaberet aliquā actōem nec aliquē motū. qꝛ nihil agitvel mouet̉ niſi ꝓpter appetitu finis. ¶ Tercio idemapparet ex hoc ꝙ ipſum eſſe maxime hꝫ rōnem appetibilis Unde videmus ꝙ vnūqd̓qꝫ natural̓r appetitꝯſeruare ſuū eſſe. ⁊ refugit deſtructiua ſui eſſe. ⁊ eispoſſe reſiſtit. ſic ergo ip̄m eſſe inqͣꝫtum eſt appetibileeſt bonū. oportꝫ gͦ ꝙ malū qd̓ vl̓iter opponit bono.opponit̉ etiā ei qd̓ eſt eſſe. qd̓ aūt eſt oppoſitum ei qd̓eſt eſſi iō p̄t eſſe aliquid. Un̄ dico ꝙ id qd̓ eſt malūnō eſt aliqͥd. ſed id cui accidit eſſe malū eſt aliqͥd inqͣꝫtum malum pͥuat nō niſi aliqd̓ particulare bonū. ſicut ⁊ hocipſum qd̓ eſt cecum eſſe nō eſt aliqͥd. ſed idcui accidit cecū eſſe eſt aliquid.¶ Ad primū ergo dd̓m. ꝙ aliqͥd d̓r eſſe maluꝫ du Adpliciter. vno qͥdem mō ſimpl̓r. alio vero mō ẜm qͥdIllud aūt d̓r ſimpl̓r malū qd̓ eſt ẜm ſe malum. hocautē eſt qd̓ pͥuat̉ aliquo particulari bono qd̓ eſt ex debito ſue p̄fectōis. ſicut egritudo eſt malū aīalis. qꝛ ſuat equalitatē humoꝝ q̄ requirit̉ ad ꝑfectū eſſe aīalis. Sed ẜm qͥd d̓r malum qd̓ nō eſt malū ẜm ſe. ſꝫalicuius. qꝛ ſcꝫ nō pͥuat̉ aliquo bono qd̓ ſit de debitoſue ꝑfectōis. ſed qd̓ eſt de debito ꝑfectōis alterius reiſicut in igne eſt pͥuatio forme aque. q̄ nō eſt de debitoꝑfectiōis ignis. ſed de debito ꝑfectōis aque. vn̄ ignisnō eſt ẜm ſe malus. ſed eſt malus aque. Sil̓iter autēordo iuſticie habet adiūctam pͥuatōem particularisboni alicuius peccātis inqͣꝫtum ordo iuſticie hoc requirit vt aliqͥs peccās pͥuetur bono qd̓ appetit. Sicergo pena ipſa eſt bona ſimpl̓r. ſed eſt mala huic. et hꝫmalū d̓r deus creare. pacē aūt facere. qꝛ ad penā nō cooperat̉ appetitus peccātis. ad pacē aūt cooperat̉ appetitus pacē recipientis. creare aūt eſt aliquid facerenullo p̄ſuppoſito. Et ſic pꝫ ꝙ malū d̓r eſſe creatū nōinqͣꝫtum eſt malū. ſed inqͣꝫtuꝫ eſt ſimpl̓r bonū. ⁊ ẜmquid malū. ¶ Ad. ij. dd̓m. ꝙ bonū ⁊ malū ꝓprie op Zarponunt̉ vt priuatio ⁊ habitus. qꝛ vt ſimplicius d̓t incōmento p̄dicamentoꝝ. illa ꝓprie dicunt̉ ꝯtraria qͦꝫvtrūqꝫ eſt aliqͥd ẜm naturā. ſicut calidū ⁊ frigidumalbū ⁊ nigrū. Sed illa quoꝝ vnum eſt ẜm naturā etaliud receſſus a natura nō opponūtur ꝓprie vt ꝯtraria ſed vt pͥuatio ⁊ habitus. Sed duplex eſt pͥuatiovna qͥdem que eſt in pͥuatum eſſe. vt mors ⁊ cecitas.Alia vero que eſt in priuari. vt egritudo. que eſt viain mortē. ⁊ obtalmia que eſt via in cecitate. ⁊ hmor

Ideꝫ hēpͥma ꝑtq. xlviij

Contra

Rę

nrhet plꝑte. q. xixarti ix.