MateriaNona

et angelis ⁊ hominibꝰ. ¶ Ad. xi. dd̓m. ꝙ natura in definitione ꝑſone nō accipitur ꝓut eſt pͥncipiū motusſicut definit̉ a ph̓o in. ij. phyſi. ſꝫ ſicut definitur a Boetio in libro deduabꝰ naturis. ꝙ natura eſt vnūqd̓qꝫ informās ſpecifica differentia. ⁊ qꝛ den̄tia cōpletdefinitōem ⁊ determinat definitum ad ſpēm. ideo nomen nature magis ꝯpetit in definitōne perſone. q̄ ſpecialiter in quibuſdā ſubſtantijs inuenitur qͣꝫ nomeneſſentie. qd̓ eſt ꝯmuniſſimū. ¶ Ad. xij. dd̓m. ꝙ indiuiduū in definitōe ꝑſoneſumit̉ pro eo qd̓ nō p̄dicat̉de pluribꝰ. ⁊ ẜm hoc eēntia diuina nō eſt indiuiduaſubſtātia ẜm p̄dicatōem. cū predicetur de pluribꝰ ꝑſonis. licet ſit indiuidua ẜm rem. Ricardus tamē deſancto victore corrigens definitōem Boetij ẜm ꝙ ꝑſona in diuinis accipit̉. dixit ꝙ ꝑſona eſt diuine nature incōmunicabilis exiſtentia. vt ꝑ hoc ꝙ d̓r incōmunicabilis eſſentia diuina ꝑſona nō eſſe oſtēderet̉.¶ Ad. xiij. dd̓m. ꝙ cū ſubſtātia indiuidua ſit qd̓daꝫꝯpletum ꝑ ſe exiſtens. humana natura in xp̄o cuꝫ ſitaſſumpta in ꝑſonā diuinā. nō p̄t dici ſubſtantia indiuidua. que eſt ypoſtaſis. ſicut nec manus nec pes.nec aliquid eoꝝ que nō ſubſiſtūt ꝑ ſe ab alijs ſeparata. et ꝓpter hoc non ſequitur ꝙ ſit ꝑſona. ¶ Ad. xiiij.dd̓m ꝙ aīa ſeparata eſt pars rōnalis nature. ſcꝫ humane. ⁊ non tota natura ratōnalis hominis. ⁊ ideonō eſt perſona.¶ Utrū in deo poſſit eſſe perſonaCErcio qͣueritur. vtꝝin deo poſſit eſſe ꝑſona ¶ Et videt̉ ꝙ nō. ſicut em̄ d̓t Boe. in li. de duabꝰ naturis. nomen ꝑſoneſumit̉ a ꝑſonādo. qꝛ hoīes laruati ꝑſone dicebatur.qͥ in comedijs vel tragedijs aliqͥd ꝑſonabāt. ſed eēlaruatum nō ꝯpetit deo niſi forte metaphorice. ergonomen ꝑſone nō p̄t dici de deo niſi forte metaphori2 ce. ¶ Pͣ. Sicut dt Damaſ. de nullo eoꝝ que dicūturde deo poſſumus ſcire qͥd eſt ꝓut ei ꝯueniūt. ſꝫ de perſona ſcimus qͥd eſt ꝑ definitōem p̄miſſam. ergo ꝑſona nō ꝯpetit deo ad minus ẜm definitōem p̄dictam.z ¶ Pͣ. Deus nō eſt in aliquo genere. cū em̄ ſit infinitꝰſub nullius generis terminis ꝯprehendi p̄t. perſonaaūt ſignificat aliquid qd̓ eſt in genere ſubſtātie. ergo4 ꝑſona deo nō ꝯuenit ¶ Pͣ. In deo nulla ē ꝯpoſitio. ſꝫꝑſona ſignificat aliqͥd ꝯpoſituꝫ. ſingulare em̄ humane nature qd̓ eſt ꝑſona eſt maxime ꝯpoſitōis. partesetiā definitōis ꝑſone demonſtrāt ꝑſonā eſſe ꝯpoſitā5 nō eſt ergo in deo ꝑſona. ¶ Pͣ. In deo nulla eſt materia. pͥncipiū aūt indiuiduatōis materia eſt. cuꝫ ergoꝑſona ſit ſubſtātia indiuidua nō poteſt deo ꝯuenire6 ¶ Pͣ. Om̄is ꝑſona eſt ſubſiſtentia. ſed deus nō p̄t dici ſubſiſtentia. qꝛ nō exiſtit ſub aliquo. gͦ nō eſt ꝑſo7 na. ¶ Pͣ. Perſona ſub ypoſtaſi ꝯtinet̉. ſed in deo nonpoteſt eſſe ypoſtaſis. qꝛ nō eſt in eo aliqd̓ accidēs. cū

ypoſtaſis dicat ſubiectū accn̄tis. vt ſupra dictū eſt.ergo in deo nō eſt ꝑſona¶ Sed ꝯtrariū apparet ꝑ Atanaſiū in ſymboloQuicūqꝫ vult. et per Augu. in. vij. de trini. ⁊ ꝑ ꝯmunem eccl̓ie vſum. que ſpūſancto edocta nō p̄t errare.¶ Rn̄deo dd̓m. ꝙ perſona ſicut dictuꝫ eſt ſignificat quādam natura cū quodā mō exiſtendi. naturaaūt quā ꝑſona in ſua ſignificatōe includit eſt omnium naturaꝝ digniſſima. ſcꝫ natura intellectual̓ ẜmgenus ſuū. ſil̓iter etiā modus exiſtendi quem importat ꝑſoua eſt digniſſimus. vt ſcꝫ aliqͥd ſit ꝑ ſe exiſtēsCuꝫ ergo om̄e qd̓ eſt digniſſimū in creaturis deo ſitattribuendū. ꝯueniēter nomen ꝑſone deo attribui p̄tſicut ⁊ alia noīa que ꝓprie dicūtur de deo¶ Ad pͥmū gͦ dd̓m. ꝙ in noīe aliquo eſt duo cōſiderare. ſcꝫ illud ad qd̓ ſignificandū nomen imponit̉et illud a quo īponit̉ ad ſignificandū. frequenter em̄imponit̉ nomen aliquod ad ſignifi cādū rem aliquāab aliquo accidente aut actu. aut effectu illius rei. q̄tn̄ nō ſunt pͥncipaliter ẜcata per illud nomen. ſed potius ipſa rei ſubſtātia vel natura. ſicut hoc nomē lapis ſumit̉ a leſione pedis quā tn̄ nō ſignificat. ſed potius corpus quoddā in quo taleacens frequēter inuenit̉. vn̄ leſio pedis magis ꝑtinet ad ethimologiaꝫhuius noīs lapis qͣꝫ ad eius ſignificatōnem. Qn̄ gillud ad qd̓ ſignificandū nomen imponit̉ deo nō cōpetit. ſed aliqua ꝓprietas eius ẜm ſil̓itudinem quandam. tūc illud nomen de deo metaphorice d̓r. ſicutdeus noīat̉ leo. nō qꝛ natura illius aīalis deo ꝯueniat. ſed ꝓpter fortitudinē que in leone inuenit̉. quando vero res ẜcata per nomen deo ꝯuenit. tūc illud nomen ꝓprie de deo d̓r. ſicut bonū ſapiens ⁊ hmōi. licetetiā qn̄qꝫ illud a qͦ tale nomē imponit̉ non ꝯueniatdeo. Sic gͦ licet ꝑſonare ad moduꝫ laruati hoīs a qͦimpoſitum fuit nomen perſone deo non conueniattn̄ illud qd̓ ſignificat̉ ꝑ modū ſcꝫ ſubſiſtens in natura intellectuali ꝯpetit deo. ⁊ ꝓpter hoc nomen ꝑſoneꝓprie ſumitur in diuinis. ¶ Ad. ij. dd̓m. ꝙ tam nomen ꝑſone qͣꝫ definitio de ꝑſona data ſi recte intelligatur ꝯuenit deo. nō tn̄ ita ꝙ ſit definitio eius. qꝛ pluseſt in deo qͣꝫ ſignificet̉ per nomen. vn̄ id qd̓ dei eſt perrōnem noīs nō definit̉. ¶ Ad. iij. dd̓m. ꝙ licet deꝰ nōſit in genere ſubſtātie tanqͣꝫ ſpecies. ꝑtinet tn̄ ad genſubſtātie ſicut generis pͥncipiū. ¶ Ad. iiij. dd̓m. ꝙ accidit ꝑſone inqͣꝫtum hmōi ꝙ ſit ꝯpoſita ex hoc ꝙ cōplementū vel ꝑfectio q̄ requiritur ad rōnem ꝑſonenō inuenit̉ ſtatim in vno ſimplici. ſed requirit adunationē multoꝝ. ſicut in hominibꝰ pꝫ. in deo aūt cuſumma ſimplicitate eſt ſumma ꝑfectio. ⁊ ideo eſt ibiꝑſona abſqꝫ ꝯpōne. partes ꝟo poſite in definitiōe p̄ſone nō oſtēdūt aliquā ꝯponem ꝑſone niſi in ſubſtātijs materialibꝰ. Indiuiduū āt cū ſit negatio ꝑ hocꝙ ſub̓e addit̉ nulla cōpoſitio importat̉. vn̄ remanetibi ſola ꝯpoſitio indiuidue ſubſtantie. id eſt ypoſta

Ad 14

Ad 13

Ad i

Ad ii

Ad 3

Ad 2

Ad ī

Ad 4

Contra