De perſonis diuinisFolūᵐ xxxviij
ẜm ꝙ eſt eſſentia non eſt ꝑſona. alioquin eſſet in deovna ꝑſona. ſicut eſt vna eſſentia. ergo incōueniēter definit̉ ꝑſona definitōne p̄dicta. ¶ Pͣ. Humana naturain xp̄o eſt rōnalis nature īdiuidua ſub̓a. neqꝫ em̄ eſtaccn̄s neqꝫ vl̓is ſubſtātia. neqꝫ irrōnalis nature. nōtn̄ humana natura in xp̄o eſt ꝑſona. ſeq̄retur em̄ ꝙſona diuina q̄ aſſumpſitū hanā natura aſſumpſiſſethumanā ꝑſonā. ⁊ ſic eſſent in xp̄o due ꝑſone. ſcꝫ diuina aſſumes. ⁊ humana aſſumpta. qd̓ eſt hereſis neſtoriana. nō ergo oīs indiuidua ſub̓a rōnalis nature ē4ꝑſona. ¶ Pͣ. Aīa ſeparata a corꝑe ꝑ morte d̓r nō eſſeꝑſona. et tn̄ eſt rōnalis nature indiuidua ſubſtantianō gͦ hec eſt ꝯueniēs definitio perſone¶ Rn̄deo dd̓m. ꝙ rōnabiliter ſicut ex p̄miſſis. pꝫindiuiduū in genere ſubſtātie ſpēale nomē ſortit̉. qꝛſub̓a ex ꝓprijs pͥncipijs indiuiduat̉. ⁊ non ex alio extraneo. ſicut accūs ex ſubiecto. inter indiuidua etiaꝫſub̓aꝝ rōnabil̓r indiuiduū in ratōnali natura ſpēalinoīe noīat̉. qꝛ ipſius eſt pprie ⁊ vere ꝑ ſe agere. ſicutſupͣ dictū eſt. Sicut gͦ hͦ nomē ypoſtaſis ẜm grecosvel ſub̓a pͥma ẜm latinos eſt ſpēale nomē indiuiduiin genere ſub̓e. ita hoc nomē ꝑſona eſt ſpēale nomenindiuidui ratōnalis nature. Utraqꝫ gͦ ſpēalitas ſubnoīe ꝑſone ꝯtinet̉. ⁊ ideo ad oſtēdendū qd̓ eſt ſpēaliter indiuiduū in genere ſubſtātie d̓r ꝙ eſt ſub̓a indiuidua. ad oſtendendū ꝟo qd̓ eſt ſpēal̓r in rōnali natura addit̉ rōnalis nature. per hoc gͦ qd̓ d̓r ſub̓a excludūtur a rōne ꝑſone accn̄tia quoꝝ nullū p̄t dici ꝑſona. per hoc ꝟo qd̓ d̓r indiuidua excludunt̉ genera etſpes in genere ſubſtātie. q̄ etiā ꝑſone dici nō pn̄t. perhoc ꝟo ꝙ addit̉ rōnalis nature excludūt̉ inaīata corpora. plante ⁊ bruta q̄ ꝑſone nō ſunt¶ Ad pͥmū gͦ dd̓m ꝙ in ſubſtātia ꝑticulari ē triajꝯſiderare. quoꝝ vnū eſt natura generis ⁊ ſpēi in ſingularibꝰ exiſtēs. ſecūduꝫ eſt modꝰ exiſtendi talis nature. qꝛ in ſingulari ſub̓a exiſtit natura generis ⁊ ſpēivt ꝓpria huic indiuiduo. ⁊ nō vt multis cōis. Terciū eſt pͥncipiū ex quo cauſat̉ talis modꝰ exiſtēdi. ſicut aūt natura in ſe ꝯſiderata cōis eſt. ita ⁊ modꝰ exiſtendi nature. nō em̄ inuenit̉ natura hoīs exiſtens inrebꝰ niſi in aliquo ſingulari indiuiduata. non em̄ eſthō qui nō ſit aliqͥs ho. niſi ẜm opinionē platōnis qͥponebat vl̓ia ſeꝑata. ſed pͥncipiū talis modi exiſtendi. qd̓ eſt pͥncipiū indiuiduatōnis nō eſt cōe. ſed aliud eſt in iſto. ⁊ aliud in illo. hoc em̄ ſingulare indiuiduat̉ ꝑ hanc materiā. ⁊ illud ꝑ illā. ſicut gͦ nomē qd̓ẜcat naturam eſt cōe ⁊ diffinibile. vt hō vel aīal. itanomē qd̓ ſignificat naturā cū tali mō exiſtēdi. vt hipoſtaſis vel ꝑſona. illud vero nomē qd̓ in ſua ẜcatione includit determinatū indiuiduatōis pͥncipiū. nōeſt cōe nec diffinibile. vt ſortes ⁊ plato. ¶ Ad. ij. dicendū. ꝙ nō ſolū intentio ſingularis eſt cōis oībꝰ indiuiduis ſubſtātijs. ſed etiā natura generis cum talimō exiſtēdi. ⁊ hoc mō ẜcat hoc nomen ypoſtaſis na
turā generis ſubſtātie vt indiuiduatā. hoc auteꝫ nomē ꝑſona ſolū naturā rōnaleꝫ ſub tali mō exiſtendiet ꝓpter hoc neqͣꝫ ypoſtaſis neqꝫ ꝑſona eſt nomē intentionis ſicut ſingulare vel indiuiduū. ſed nomenrei tm̄. nō aūt rei ⁊ intentōnis ſimul. Un̄ pꝫ ſol̓o adterciū ⁊ quartū. ¶ Ad. v. dd̓m. ꝙ qꝛ eſſentiales reruꝫdrn̄tie ſunt ignote frequēter ⁊ innoīate. oꝑtet interdū vti accn̄talibꝰ differētijs ad ſub̓ales drn̄tias deſignādas. ſicut docet ph̓us. viij. metaph̓. et hoc mō indiuiduū ponit̉ in definitōe ꝑſone ad deſignādū indiuidualē modū eſſendi. ¶ Ad. vi. dd̓m. ꝙ cuꝫ diuidit̉ſubſtātia in pͥmaꝫ ⁊ ſcd̓am. nō eſt diuiſio generis inſpēs. cū nihil ꝯtineat̉ ſb̓ ſcd̓a ſubſtātia qd̓ nō ſit in pͥma. ſed eſt diuiſio generis ẜm diuerſos modos eſſendi. nā ſcd̓a ſubſtātia ſignificat naturaꝫ generis ẜm ſeabſolutā. pͥma ꝟo ſubſtātia ſignificat eaꝫ vt indiuidualiter ſubſiſtēteꝫ. vn̄ magis eſt diuiſio ānalogi qͣꝫgeneris. ſic gͦ ꝑſona ꝯtinet̉ qͥdē in genere ſubſtātie. licet nō vt ſpēs. ſed vt ſpēalē modū exiſtendi determinās. ¶ Ad. vij. dd̓m. ꝙ qͥdā dicūt ꝙ ſubſtantia ponit̉in definitōe ꝑſone ꝓut ſignificat ypoſtaſim. Sed cūde rōne ypoſtaſis ſit indiuiduū ẜm ꝙ opponit̉ cōitati vl̓is ⁊ ꝑtis. qꝛ nullū vl̓e nec aliqͣ pars. vt manꝰ velpes. p̄t dici ypoſtaſis. Ulterius de rōne ꝑſone eſt indiuiduū ẜm ꝙ opponit̉ cōitati aſſūptibilitatꝭ. dicūtem̄ ꝙ humana natura in xp̄o eſt ypoſtaſis. ſed nō ꝑſona Et ideo ad excludendū aſſumptibilitatē addit̉indiuiduū in definitōe ꝑſone. Sed hͦ videt̉ eſſe ꝯtraintentōem Boetij qͥ in li. de duabꝰ naturis. ꝑ hoc qd̓d̓r indiuiduū. excludit vl̓ia a ratōne ꝑſone. Et ideomeliꝰ eſt vt dicat̉ ꝙ ſubſtātia nō ponit in definitōeſone ꝓ ypoſtaſi. ſed ꝓ eo qd̓ eſt cōe ad ſubſtātiā pͥmaq̄ eſt ypoſtaẜ. ⁊ ſub̓aꝫ ſcd̓aꝫ. et diuidit̉ in vtraqꝫ ⁊ ſicilld̓ cōe ꝑ hͦ qd̓ addt̉ īdiuiduū ꝯͣhit̉ ad ypoſtalim. vtidē ſit dicere ſb̓a indiuidua rōal̓ nature. ac ſi diceret̉ypoſtaẜ rōal̓ nature ¶ Ad. viij. dd̓m. ꝙ ẜm p̄dicta rōnō ꝓcedit. qꝛ ſub̓a accipit̉ nō ꝓ ypoſtaſi. ſed ꝓ eo qd̓eſt cōe ad oēm ſubſtātie acceptōem. ſi tn̄ accipereturſubſtātia ꝓ ypoſtaſi adhuc rō non ſequeret̉. ſubſtātiaem̄ que eſt ypoſtaſis ꝓpinquiꝰ ſe hꝫ ad ꝑſonā qͣꝫ ſubſtantia. cū etiā ꝑſona dicat aliqͥd ſubiectū. ſicut ſubſtantia pͥma. ⁊ nō ſolū ſicut ſubſiſtēs vel ſubſiſtētiaſed qꝛ nomē ſubſtantie refertur etiā apud latinos adſignificatōem eſſentie. ideo ad vitandū errorē nō dicimus tres ſub̓as ſicut tres ſubſiſtentias. greci veroapud quos eſt diſtinctu nomen ypoſtaſis a noīe vſieindubitāter ī deo tres ypoſtaſes ꝯfitentur ¶ Ad nonū dd̓m. ꝙ ſicut dicimus in deo tres ꝑſonas. ita poſſumus dicere tres ſubſtātias indiuiduas. vnā tamēſubſtantiā que eſt eſſentia. ¶ Ad decimū dd̓m. ꝙ rōnale eſt differētia animalis ẜm ꝙ rō a qua ſumit̉ ſignificat cognitōem diſcurſiuā. qualis eſt in hoībꝰ. nōautē in angelis nec in deo. Boetius aūt ſumit rōnale ꝯmuniter ꝓ intellectuali. qd̓ dicimus ꝯuenit
o i.
Ad
Rę
A 16
Ad 8
Ad 9
Ad 5
Ad 6