FoliumxlviijDe coleruatōe reꝝ a deo
mūdi nō p̄t determinato annoꝝ vel generationū numero definiri. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m. ꝙ reuelatio pͥncipijmūdi vtilis erat ad manifeſtandū deum eſſe omniūcauſam. ſed ſcire tēpus determinatu finis mundi adnihil eſſet vtile ſed magis nociuū ⁊ ideo non eſt ſil̓e¶ Ad. iij. dd̓m. ꝙ hō natural̓r nō ſolū de ſeip̄o ſollicitatur. ſed etiā de ſtatu cōitatis cuius eſt pars. ſicut veldomus vel ciuitatis aut etiā totiꝰ orbis. ⁊ ideo vtrūqꝫ fuit ncc̄ariū ad hoīs cautelā occultari ⁊ finē proprie vite ⁊ finē totius mūdi. ¶ Ad. iiij. dd̓m. ꝙ reuelatio finis vite ꝓprie eſt quedā ꝑticularis reuelatio.reuelatio vero finis totius mūdi dependet ex reuelatione totius diuine p̄deſtinatōnis. ⁊ ideo nō eſt ſil̓e.¶ Ad. v. dd̓m. ꝙ illa ſigna poſita ſunt ad manifeſtādum ꝙ qn̄qꝫ mūdus finietur. nō aūt ad manifeſtandum determinatuꝫ tēpus qn̄ finiet̉. ponūtur em̄ inter illa ſigna aliqua que qͣſia mūdi exordio fuerūt. ſicut ꝙ ſurget gens ꝯtra gentē. ⁊ ꝙ terremotus erit ꝑloca. ſed inſtante mūdi fine hec abūdantius euenietque aūt ſit iſta menſura hoꝝ ſignoꝝ que circa finemmūdi erit manifeſtū nobis eſſe nō p̄t ¶ Ad. vi. dd̓mꝙ illa rep̄henſio dn̄i ꝑtinet ad eos q̄ determinatū tēpus pͥmi aduentus nō cognouerūt. non aūt ad eosq̄ ignorāt tēpus determinatū ſecūdi aduentus ¶ Adſeptimū dd̓m. ꝙ primus aduētus xp̄i nobis viā admerendū parabat ꝑ fideꝫ ⁊ alias virtutes. ⁊ ideo exꝑte noſtra reqͥrebat̉ primi aduentꝰ notitia. vt credendo in eū qui venerat ꝑ eius gratiā mereri poſſemus.In ſcd̓o at aduētu pͥmia reddūt̉ ꝓ meritꝭ. et ſic ex ꝑtenr̄a nō reqͥret̉ qͥd agamꝰ aūt qͥd cognoſcamꝰ. ſed qͥdrecipiamus. Un̄ nō oꝑtet p̄cognoſcere determinatetp̄s illiꝰ aduentꝰ. Dicit aūt ille aduētus manifeſtusnō qꝛ manifeſte p̄cognoſcat̉. ſed qꝛ manifeſtꝰ erit cūfuerit p̄ſens. ¶ Ad. viij. dd̓m. ꝙ corporalis hoīs vitaex aliqͥbꝰ prioribꝰ ⁊ corꝑalibꝰ cauſis dependet. ex qͥbus circa finē eiꝰ aliqͥd ꝓgnoſticari p̄t. nō aūt ita eſtde toto mūdo. ⁊ ideo qͣꝫtum ad hoc non eſt ſil̓e. licetin aliqͥbꝰ hō qui d̓r minor mūdus ſil̓itudine maioris mūdi obtineat. ¶ Ad. ix. dd̓m. ꝙ verba illa q̄ vident̉ in ſcripturis ad breuitatē tꝑis ꝑtinere. vel etiaꝫad finis ꝓpinquitatē nō tam ſunt ad quātitatē tꝑisreferenda qͣꝫ ad ſtatus mūdi diſpōnem. non em̄ legieuāgelice alius ſtatus ſuccedit que ad ꝑfectū adduxitſicut ipſa ſucceſſit veteri legi. ⁊ lex vetus legi nature.¶ Ad. x. dd̓m. ꝙ illa ꝯfragratio igniū mūdanoꝝ nōcredit̉ eſſe futura ex aliqua naturali cā. vt ſic ꝑ ꝯſiderationē celeſtis motus eius tēpus poſſit p̄ſciri. ſed ꝓuenit ex imperio diuine volūtatis¶ Utꝝ ceſſante motu celi elemēta remaneātEptimo qͣrttui. vtꝝ233ceſſante motu celi elemēta remaneāt. ¶ Etvidet̉ ꝙ nō. d̓r em̄. ij. Pe. iij. ꝙ in fine mūdi elemen
ta calore ſoluētur. qd̓ aūt diſſoluit̉ non manet. ergoelemēta nō manebūt ¶ Sed dicebat ꝙ manebuntẜm ſub̓am. ſed nō manebūt ẜm qualitates actiuas ⁊paſſiuas. ¶ Sed ꝯtra manente cā manet effectus. ſꝫ.principia eſſentialia ſunt cā ꝓprioꝝ accidentiū. cū gͦqualitates actiue ⁊ paſſiue ſint ꝓpria elemētoꝝ accidentia. videt̉ ꝙ pͥncipijs eēntialibꝰ manētibꝰ ſine qͥbꝰſub̓a eſſe nō p̄t ⁊ qͣlitates actiue maneāt. ¶ Pͣ. Accn̄s.inſeparabile nūqͣꝫ actu a ſubiecto ſeparatur. ſed calidū eſt accn̄s inſeparabile ignis. gͦ non p̄t ignis remanere qͥn in eo calor remaneat. ⁊ eadē rōne de alijs elementis ¶ Sed dicebat ꝙ diuina virtute hoc fiet ꝙelementa ſine qualitatibꝰ actiuis ⁊ paſſiuis remanebūt. licꝫ hoc ꝑ naturam eſſe nō poſſit. ¶ Sed ꝯtra. ſicut in mūdi pͥncipio fuit nature īſtitutio. ita in mūdi fine erit nature ꝯſummatio. ſed in principio mūdi. vt Augꝰ. d̓t. ij. ſuꝑ gen. ad lrām. nō ſufficit dice 7re ꝙ deꝰ poſſit facere ꝗͥd ſꝫ qͥd habeat reꝝ natura. gͦ ⁊hec etiā in fine mūdi attendenda eſt. ¶ Pͣ. Qualita 1tes actiue ⁊ paſſiue ſunt in om̄ibꝰ elemētis. d̓t auteꝫglo. Bede ſuꝑ autoritate Petri ſuperius inducta ꝙignis ille qui erit in fine mūdi duo elementa ex totoaſſumet. duo aūt alia in meliorē ſpēm ꝯmutabit. nōgͦ p̄t intelligi elementoꝝ ſolutio qͣꝫtuꝫ ad qͣlitates actiuas ⁊ paſſiuas. qꝛ ſic nō tm̄ duo dicerent aſſumenda. ¶ Sed dicebat ꝙ in duobꝰ elementis ſcꝫ igne ⁊aqua p̄cipue vigent qͣlitates actiue. ſcꝫ calidū ⁊ frigidū. ⁊ ideo hec duo pre alijs aſſumenda dicuntur.¶ Sed ꝯtra. in fine mūdi elemēta meliorabūtur. ſꝫẜm Augu. xij. ſuꝑ gen̄. ad lrām. Agens honorabilius eſt patiente. gͦ magis deberēt remanere elemēta inquibꝰ vigēt qͣlitates actiue qͣꝫ in quibꝰ vigēt qͣlitatespaſſiue. ¶ Pͣ. Augꝰ. d̓t ꝙ ad patiēdū humor ⁊ humꝰad faciendū aer ⁊ ignis aptitudinē p̄bent. gͦ ſi ꝓptervirtutē actiuā aliqͣ elemēta aſſumenda dicūtur. videtur ꝙ hoc nō debeat intelligi de igne ⁊ aqua. ſed magis de igne ⁊ aere ¶ Pͣ. Sicut naturales qͣlitates ele gmentoꝝ ſunt calidū ⁊ frigidū humidū ⁊ ſiccum. itagraue ⁊ leue. ſi gͦ qualitates ille nō remanēt in elemētis. nec grauitas ⁊ leuitas remanebūt in eis. ꝑ naturāaūt grauitatis ⁊ leuitatis elemēta loca ſua naturaliaſortiūtur. ſi gͦ qͣlitates elementoꝝ nō remanēt poſt finem mūdi non remanebit in eis ſitus diſtinctus. vtterra ſit deorſum ⁊ ignis ſurſum. ¶ Pͣ. Elemēta factaſunt ꝓpter homine in beatitudine tendentē. ſed habito fine ceſſant ea q̄ ad finem ſunt. ergo homine totaliter iam in beatitudine collocato. quod erit in finemūdi elemēta ceſſabūt. ¶ Pͣ. Materia eſt ꝓpter formā quā ꝑ generatōem acquirit. elmenta aūt ꝯparātur ad omīa alia corpora mixta ſicut materia. gͦ cumgeneratio mixtoꝝ poſt finē mundi ceſſet. videt̉ ꝙ elementa nō remaneat. ¶ Pͣ. Luce. xxi. ſuꝑ illud Celū ⁊terra trāſibūt. dicit glo. Depoſita pͥori forma. cum gͦ iᵗeſſe ſit a forma. videt̉ ꝙ elementa in fine mundi eſſe
i i.
Ad 3
Ad 4
Ad
Ad 7
Ad 2
Ad 6
Ad 8
Ad i.