MateriaPrima
ſtēs. ſub̓a āt aliqͥd ſignificat ſubſiſtēs. ſꝫ alij ſubiectūPonimꝰ gͦ in deo ſubſtātiā ⁊ eſſe. ſꝫ ſubſtātia rationeſubſiſtēdi nō ratione ſubſtādi. eſſe vero ratione ſimplicitatis et ꝯplemēti. nō ratione inherētie qua aīteri inheret. Et ſil̓r attribuimꝰ deo oꝑationē rōne vltimi cōplemēti. nō rōne eiꝰ ꝙ oꝑatio trāſit. potētiamvero attribuimꝰ rōne eius qd̓ ꝑmanet. ⁊ qd̓ eſt principiū eiꝰ. nō ratione eius qd̓ ꝑ oꝑatione cōpletur¶ Ad pͥmū ergo du̓im. ꝙ potētia nō ſolū ē oꝑationis pͥncipiū. ſꝫ etiā effectꝰ. vn̄ non oꝑtꝫ ꝙ ſi pona indeo ponit̉ q̄ ſit effectus pͥncipiū ꝙ eēntie diuine q̄ eſtoꝑatio ſit aliqd̓ pͥncipiū. ¶ Uel dd̓m ⁊ meliꝰ ꝙ in diuinis reꝑit̉ duplex relatio. vna realis illa ſcꝫ q̇ ꝑſoneadinuice diſtinguūtur. vt paternitas ⁊ filiato. aliasꝑſone diuine nō real̓r. ſꝫ rōne diſtinguerēt̉. vt Sabeluus dixit. Alia rōis tm̄ q̄ ſignificat̉ cū d̓r ꝙ oꝑatō diuina ē ab eēntia diuina. vel ꝙ deꝰ oꝑat̉ ꝑ eēntiā ſuādeſignat̉ habitudo rōnis. p̄pōnes em̄ qͣſdā habitudines deſignāt. ⁊ hͦ iō ꝯtīgit. qꝛ cū attribuit̉ deo oꝑatio.hͦ fit ẜm ſuā rōem q̄ reqͥrit aliqd̓ pͥncipiū. Attribuit̉etiā ei relatio exn̄tis a pͥncipio. vn̄ iſta relatō nō ē niſi rōnis tm̄. Eſt āt de rōne oꝑatōnis habere pͥncipiuꝫnō de rōne eēntie. vn̄ licet eēntia diuina nō habeat aliqd̓ pͥncipiū neqꝫ re neqꝫ rōe. tn̄ oꝑatio diuina hꝫ aliqd̓ pͥncipiū ẜm rōem. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m. ꝙ licꝫ omēfectiſſimū ſit deo attribuēdū. nō tn̄ oꝑtꝫ ꝙ omē illoqd̓ deo attribuit̉ ſit ꝑfectiſſimū. ſꝫ oꝑtꝫ ꝙ ſit ꝯueniēsad deſignationē ꝑfectiſſimi. ad qd̓ ꝯpetit aliqͥd rōneſue ꝑfectōnis. qd̓ hꝫ aliqͥd ſe ꝑfectius. cui tn̄ deeſſet illa quā aliud habebat. ¶ Ad. iij. dd̓m. ꝙ pon̄a d̓r pͥncipiū. nō qꝛ ſit ipſa relato quā ſignificat nomē pͥncipiſꝫ qꝛ ē id qd̓ ē pͥncipiū. ¶ Ad. iiij. dd̓m. ꝙ habitꝰ nūqͣꝫeſt in pona actiua. ſꝫ ſolū in paſſiua. ⁊ ea ē ꝑfectior. talis āt potētia deo non attribuit̉. ¶ Ad. v. dd̓m. ꝙ iſtaſunt īpoſſibilia ꝙ deꝰ ponat̉ agere ꝑ eēntiā ſuā ⁊ ꝙ nōſit in deo pona. hoc em̄ qd̓ ē actōnis pͥncipiū pona ēvn̄ eēntia diuina ex hͦ ipſo ꝙ ponit̉ deus ꝑ ipſam agere. ponit̉ eſſe potētia. ⁊ ſic rō potētie in deo nō derogatneqꝫ ſimplicitati neqꝫ pͥmitie eiꝰ. qꝛ nō ponit̉ qͣſi aliqͥd additu eſſentie. ¶ Ad. vi. dd̓m. ꝙ cū d̓r in ꝑpetuisnō differt eē ⁊ poſſe intelligit̉ de potētia paſſiua. ⁊ ſinihil facit ad ꝓpoſitū. qꝛ talis potētia nō ē in deo. tn̄qꝛ veꝝ ē ꝙ pona actiua ē idē in deo qd̓ eiꝰ eēntia. ideodd̓m ē ꝙ licet eēntia diuina ⁊ pona ſint idē ẜm rē. tn̄pona maxime ẜm modū ſignificādi addit. ideo ſpeciale nomē reqͥrit. nā noīa rn̄dēt intellectibꝰ ẜm ph̓mpͥmo periher. ¶ Ad. vij. dd̓m. ꝙ rō illa ꝓbat ꝙ in deonō ſit pona paſſiua. ⁊ hͦ ꝯcedimꝰ. ¶ Ad. viij. dd̓m. ꝙpon̄a dei ſꝑ ē ꝯiūcta actui .i. oꝑatōni. nā oꝑatio ē diuina eēntiā. ſꝫ effectꝰ ſequūtur ẜm īperiū voluntatiset ordinē ſapiētie. vn̄ nō oꝑtꝫ ꝙ ſꝑ ſit ꝯiūcta effectui⁊ ſic nec videt̉ ꝙ creature fuerint ab eterno. ¶ Ad. ixdd̓m. ꝙ eſſentiā dei ſufficit ad hͦ ꝙ ꝑ eā deus agat. nec
tn̄ ſuꝑfluit pon̄a. qꝛ pon̄a non intelligit̉ qͣſi q̄dā resadditā ſupra eēntiā. ſꝫ ſuꝑaddit ẜm intellectū ſolaꝫrelationē pͥncipij. Ipſa em̄ eēntia ex hoc ꝙ ē pͥncipiūagēdi hꝫ rōem pone. ¶ Ad. x. dicēdum. ꝙ intellectuirndet aliqͥd in re dupl̓r. vno mō. immediate qn̄ vicꝫintellectꝰ ꝯcipit formā rei alicuiꝰ extra aīam exn̄tis.vt hōis vel lapidis. Alio mō mediate. qn̄ videlicetaliqͥd ſeqͥt̉ actu intelligēdi ⁊ intellectꝰ reflexꝰ ſupͣ ip̄mcōſiderat illud. Un̄ res rn̄dēt illi ꝯſideratōi intellectus mediate .i. mediāte intelligētia rei. Uerbi gratia. intellectꝰ intelligit naturā aīalis in hoīe. in eqͣ. etmultis alijs ſpēbus. ex hͦ ſeqͥtur ꝙ intelligit eā vt genus. huic intellectui quo intellectꝰ intelligit genꝰ nōrn̄det aliqͣ res extra īmediate q̄ ſit genꝰ. ſꝫ intelligētieex qͣ ꝯſeqͥtur iſta intētio rn̄det aliqͣ res. Et ſil̓r de relatione pͥncipij quā addit pona ſupra eēntiam. nam eirn̄det aliqͥd in re mediate. ⁊ nō īmediate. intellectusem̄ noſter intelligit creatura cū aliqͣ relatōe ⁊ depēdētia ad creatorē. ⁊ ex hocipſo qꝛ non p̄t intelligere aliqͥd relatū alteri. niſi ecōuerſo reintelligat relatōem exoppoſito. ideo intelligit in deo quādā relatōem pͥncipij q̄ ꝯſeqͥtur modū intelligēdi. ⁊ ſic refert̉ ad re mediate. ¶ Ad. xi. dd̓m. ꝙ pona q̄ ē in ſcd̓a ſpecie qͣlitatis nō attribuit̉ deo. hec at ē creaturaꝝ q̄ nō umnediateꝑ formas ſuas eēntiales agūt. ſꝫ mediātibus formisaccn̄talibꝰ. deus āt immediate agit ꝑ ſuam eſſentiam¶ Ad. xij. dd̓m. ꝙ diuerſis rōnibꝰ attributoꝝ rn̄detaliqͥd in re diuina .ſ. vnū ⁊ idē. qꝛ rē ſimpliciſſimā q̄deus ē ꝓpter eiꝰ incōprehenſibilitatē. intellectꝰ noſtercogit̉ diuerſis formis repn̄tare. ⁊ ita iſte diuerſe forme qͣs intellectus nr̄ ꝯcipit de deo ſunt qͥdē in deo ſicꝭin cā veritatis inqͣꝫtū ipſa res q̄ deus ē repſentatur ꝑoēs iſtas formas. ſunt tn̄ in intellectu noſtro ſicut inſubiecto. ¶ Ad. xiij. dd̓m. ꝙ ph̓s intelligit de potentijs ⁊ effectiuis ⁊ hmōi q̄ ſunt in artificialibꝰ ⁊ in rebus hūanis. nā nec etiā in rebꝰ naturalibꝰ veꝝ eſt ꝙpona actiua ſit ſꝑ ꝓpter ſuos effectus. ridiculoſumem̄ ē dicere ꝙ pona ſolis ſit ꝓpter vermes qͥ eiꝰ ꝟtutegenerāt̉. multo minꝰ diuina pon̄a ē ꝓpt̓ ſuos effectꝰ¶ Ad. xiiij. patet ſolutō ex reſponſione vndecimi argumenti. ¶ Ad decimūquintū dicendum. ꝙ duplexeſt actio. vna que eſt cum trāſmutatōne materie. aliaeſt q̄ materiā nō p̄ſupponit. vt pꝫ in creatōe. ⁊ vtroqꝫmō deꝰ agere p̄t. vt infra patebit. vn̄ pꝫ ꝙ deo recte potētia actiua p̄t attribui. licꝫ nō ſꝑ agat trāſmutando¶ Ad. xvi. dd̓m. ꝙ ph̓us nō loqͥt̉ vl̓r ſꝫ ꝑticulariter.qn̄ ſcꝫ aliqͥd mouet ſeip̄m ſicut aīal. qn̄ at aliqͥd mouetur ab altero. tūc nō ē in eodem pona paſſionis etactionis. ¶ Ad. xvij. dd̓m. ꝙ pone d̓r eē ꝯtrariū pͥuatio .i. in pona. non tn̄ de ꝯtrarietate faciēda ē circa deum mētio. qꝛ nihil qd̓ ē in deo hꝫ ꝯtrariū cū nō ſit ingne. ¶ Ad. xviij. dd̓m. ꝙ agere nō remouet̉ a deo ſimpliciter. ſꝫ ꝑ modū reꝝ naturaliū q̄ agūt ⁊ patiūt̉ ſil̓.
Ad 4
Ad 3
AdAd 8
Ad 6
Ad 5
Ad 3.
Ad 3
Ad i.
Ad t)
Ad 14Ad iſ
Ad 13
Ad 12
Ad tͣ
L9. 8
Ip 16
Ad H