Fo. XL.VIII

Ca. LXXVhuc p̄cioſo ſanguīe rubricatā. Dein̄ ꝑgentes ⁊ eutes ꝟſus ſepulcrūdicebāt. Quis reuoluet nob̓ lapidē ab oſtio monumēti? Et reſpiciētes vider̄t reuoltū lapidē erat qͥppemagnꝰ valde: ⁊ angelū dn̄i ſedentēſuꝑ eū: qͥ dixit eis. Nolite timere ⁊c̄vt ī euāgelio. Ille ꝟo fraudate ſpeſua: qꝛ putabat corpꝰ dn̄i īuenire:nō attendētes ꝟba angeli: ꝯterriteredeūt ad diſcipulos dicētes. Corpus dn̄i ſublatū ē. Tūc ioh̓es ⁊ petrus cucurrer̄t ad monumētū. Attēde currūt ip̄i ⁊ magdalena ⁊ ſocie poſt eos. Oēs currūt ad q̄rendū dn̄m ſuū: cor ſuū ⁊ aīa ſua currit multū fidel̓r freq̄nter ⁊ maxīe.Cum at vener̄t ad monum̄tū: aſpiciētes ī eo nō inuener̄t corpꝰ: ſꝫ vider̄t lintheamīa ⁊ ſudariū ⁊ receſſerūt: q̄runt dn̄m ſuū ⁊ nō īueniūt: ⁊neſciūt vbi ampliꝰ eū querāt: Igit̉dolētes ⁊ flētes recedūt. Marie ꝟoremāſer̄t ibi: ⁊ reſpiciētes ī monumēto vider̄t duos angelos ſedētesī ſtolis albis: qͥ dixer̄t eis. Quid q̄ritis viuētē cū mortuis? Ille āt nectunc attenderunt verba eorū: necaliquā ꝯſolationē receper̄t de viſitatiōe angeloꝝ: qꝛ nō q̄rebat angelos: ſꝫ dn̄ꝫ angeloꝝ. Et ille due marie elōgauer̄t ſe territe aliqͣꝫtulū: etſedebat dolētes. Magdalena neſciēs qͥd faceret: qꝛ ſine mgr̄o ſuo viuere nō poterat: ⁊ vbi eū nō īueniebat vbi eū q̄reret ignorabāt: ſtabatad monumētū foris plorās. Iteꝝgͦ reſpiciēs ī monumētū (qꝛ ſꝑ ſperabat eū ibi vider̄ vbi eū ſepelierātvidit ip̄os angl̓os ſedētes: qͥ dicūtei. Mulier qͥd ploras? Que qͣris:At illa. Tuler̄t dn̄m meū: ⁊ neſciovbi poſuer̄t eū. Uide mirabilē opinionē amoris. Paulo an̄ audierat

ab vno angelo: qꝛ reſurrexerat: deinde a duobꝰ qꝛ viuebat: nec recordabat̉ qꝛ amor hoc faciebat: qꝛ aīaſua erat vbi mgr̄ ſuꝰ erat: neſciebatcogitare loqͥ vel audire niſi de ip̄o.Cum at ſic ploraret nec curaret deangelis: mgr̄ ſuꝰ nō potuit ſe amplius tenere. Dn̄s gͦ ieſus hͦ refertmr̄i ſue dicēs ꝙ voluit ire ad ꝯſolādū eā. Et mr̄: bn̄facis: qꝛ multū tediligit: ⁊ d̓ tua morte multū doluitſꝫ memēto redire ad me: ⁊ amplexans dimiſit eam.Scd̓a apparitio quō apparuit Marie magdale. Marcivlti. Ioh̓. xx. Ca. LXXVEnit igit̉ ad monumētū adortū vbi erat magdalena ⁊vdixit ei. Mulier qͥd plorasEt illa adhuc n̄ cognoſcēs vt ebriaamore dixit. Dn̄e ſi tu ſuſtuliſti eūdic mihi ⁊ ego tollā eū: ſꝑ eī ſperabat audire noua de dilecto ſuo. Etdixit dn̄s ad eā. Maria. Ip̄a at qͣſi remīſcēs ⁊ cognoſcēs vocē eiꝰ cugaudio dixit. Raboni .i. mgr̄. Dn̄evos eſtis quē q̄rebā: qͣre tādiu celaſtis? Et currēs ad pedes eiꝰ oſculari volebat. Dn̄s ꝟo volēs eā ad celeſtia eleuare q̄reret eū in terra ammō dixit. Noli me tāgere: nōduꝫ eīaſcēdi ad pr̄eꝫ meū: ſꝫ dic fr̄ibꝰ meisAſcēdo ad pr̄eꝫ meū ⁊ pr̄eꝫ vr̄m ⁊cͣ.Et addidit: Nōne p̄dixera tibi ⁊ tertia die reſurgerē: qͣre me ī ſepulcroq̄rebaſ? ⁊ illa. dico vob̓ mgr̄ ꝙ tātꝰdolor d̓ acerbitate paſſiōis ⁊ mortvr̄e cor meū repleuerat: ꝙ oīm oblita de nihilo recordabar: niſi de vr̄ocorꝑe mortuo: ⁊ d̓ loco vbi ſepeliera eū: iō vnguēta hͦ mane detulerāBn̄dicta ſit magnificētia vr̄a: qꝛ reſurgere ⁊ ad nos redire dignata eſt

h 4