A. XXX0Fo. XXV
mouendū oīa nociua. Ideo ꝓ principali exercitio: or̄onis exercitiū debemꝰ habere. Nil: alijs neceſſarijscuris tm̄ exceptiꝭ: nos debet tm̄ delectare quantū orare: qꝛ oratio facꝯiungi: morari: conuerſari cū deo.Nam vt dicit Hieronymꝰ. Sepecorde tepido ad orationē accedamus perſeuerātibꝰ aūt repente infundit̉ gratia: pingueſcit pectꝰ: replet viſcera pietatꝭ inundatio: ⁊ ſic̄ſi qͥs premat lac ꝯcepte dulcedinisvbera dare nō tardabunt: vt experiamur quibꝰ ſtudiū eſt frequenterorare. Sed qͥd eſt: ꝙ licet ab or̄onenō ceſſemꝰ vix vnqꝫ reperire videt̉aliquis noſtrū qͥs ſit fructꝰ ſue or̄onis: ſꝫ ſicut ad orationē accedimꝰ:ſic inde recedimꝰ? Nemo rn̄det verbū. Nemo donat quicqͣꝫ. Sꝫ iudiciū fidei ſequere: non experimentūtuū. Tua fides verax eſt: tuū experimentū nō. Que eſt ergo veritasfidei niſi qd̓ promittit filiꝰ dei: quicquid orantes petitis credite: qꝛ accipietis ⁊ fiet vobis. Nemo paruipendat orationē ſua: qꝛ dn̄s nō vilipendit: ſꝫ anteqͣꝫ exeat de ore deꝰſcribit eā in libro ſuo: ⁊ vnū d̓ duobus indubitanter ſperare debemꝰqꝛ aūt dabit qd̓ petimꝰ: aut qd̓ nouit melius ⁊ vtilius. Nos aūt neſcimus orare vt oportet: ſꝫ miſeret̉d̓s ſuper noſtris ignorātijs: ⁊ orationē benigne ſuſcipiens qd̓ nobisaut nō eſt vtile: aut nō tā cito darineceſſe ē minime tribuit: oratio tn̄infructuoſa erit: ſicut pater carna.lis paruulo petenti panē libenterporrigit: quētēti cultellū nō ꝯceditſꝫ magis ip̄i panē quē. dederat frāgit. Tria aūt poſſumꝰ petere: duoſunt preſentꝭ tꝑis .i. bona corporis
⁊ bona aīe. Tertiū eſt beatitudo vite eterne. Orandū eſt ergo pro neceſſitatibꝰ: tn̄ cū intentiōe ſemꝑ ꝑueniendi ad aliud. Et qui ſic oratnō illa videt̉ petere: ſed illud pro qͦalia poſtulamꝰ: ſꝫ frequētius ⁊ ardentius pro dei gratia impetrāda:⁊ pro vitā eterna ardētiſſime ⁊ ꝯtinue ⁊ toto corde. Sit igit̉ or̄o quepro tꝑalibꝰ eſt reſtricta circa ſolasneceſſitates: ſꝫ que ꝓ virtutibꝰ aīeeſt: ſit libera ⁊ pura: ⁊ que ꝓſpūalibus eſt: ſit in oī hūilitate fundata:ꝯfidens de ſola miſeratiōe diuinaſꝫ redeamus ad dn̄m ieſum. Dū gͦdn̄s ieſus oraret in mōte: diſcipulierat in mari afflicti ⁊ anguſtiati: qꝛventus erat eis ꝯtrariꝰ: ⁊ nauis ꝓcellis ⁊ fluctibꝰ iactabat̉. Conſpiceergo ⁊ cōpatere eis: qꝛ ī magna tribulatiōe ſunt. Tēpeſtas em̄ inuaſerat eos: tꝑs nocturnū erat ⁊ abſqꝫ ſuo dn̄o ſunt. Quarta an̄t vigilia noctis deſcendit dn̄s de mōte:et ambulās ſuper mare appropinquauit eis. Cōſpice igit̉ qualiter fatigatus ex vigilia lōga ⁊ oratiōe ꝓlixa ſolus deſcendit noctꝭ temꝑe d̓mōte laborioſo: ⁊ forte petroſo: nudis pedibꝰ: ⁊ vadit ſupra mare firmo veſtigio ſicut ſuꝑterra: cognouit em̄ mane creatorē ſuū. Cū autēappropinquaret naui: diſcipuli clamauer̄t putates eſſe fantaſma. Atbenignus dn̄s nolens eos amplivexari ſeruauit eos dicēs. Ego ſuꝫnolitetimere. Tunc Petrus de potentia dn̄i ꝯfiſus ad iuſſuꝫ eius cepit ambulare ſupra mare: ⁊ poſteatitubans cepit mergi: ſꝫ eū dexteradn̄i ne mergeret̉ erexit. Ubi dic̄ gloſa ſuper Mattheū. Supra mareambulare facit vt oſtendat diuinā
e