A.XII
ī natiuitate ſua magificatus xp̄sfuit a paſtoribꝰ vt d̓s: et paꝝ poſtfuit circūciſus vt pctōr. dein magiveniētes eūpl̓imū honorauer̄t: etnihilominꝰ ip̄e ī ſtabulo remanēsſtabat int̓aīalia: ⁊ plorabat vt cuiuſdā homūcij filiꝰ. poſtea fuit preſentatꝰ ī tēplū quē ml̓tm extuler̄tſymeō ⁊ anna. ⁊ nc̄ ab angelo d̓r vtfugiat ī egyptū. ⁊ d̓ ml̓tis talibꝰ poteris in vita ſua procedere que adnoſtram inſtructioneꝫ poſſumusretorquere. Cum ergo conſolationem habueris tribulationem expecta: ⁊ ecōuerſo: vnde ī eis nec extolli nec frangi debemus. Dat nobis dn̄s ꝯſolatiōes ad ſpem ſubleuandā ne defidamꝰ: ⁊ tribulatōesad hūilitate ꝯſeruandā: vt cognoſcentes miſeriā noſtrā ſtemus ſemper in ſuo timore. Ad noſtra gͦ inſtructione meditemur ip̄m hoc feciſſe: vt ſe dyabolo occultaret. Secundo ꝯſidera circa dei ꝯſolatōes⁊ bn̄ficia: qꝛ qͥ ea nō ꝑcipit: nō deij.ciat̉ ab alio. nec habenti inuideat.Hoc dico qꝛ angeloꝝ locutōes fiebāt Ioſeph ⁊ nō matri: cū tn̄ lōgeinferior eſſet ea. Ipſe qͥ ꝑcipit licetnō ꝑcipiat pro ſuo velle: nō dꝫ ingratus eſſe nec murmurare cū Ioſeph qͥ tantus erat apud deū: nonpalā ſꝫ in ſomnis tm̄ tales allocutiōes ꝑciperet. Tertio ꝯſidera quōd̓s dat ⁊ ꝑmittit ſuos ꝑſecutiōibꝰ⁊ tribulatiōibꝰ vexari. Nōne magͣtribulatio erat matri ⁊ Ioſeph cūviderēt puerū ad occiſionē queri?Quid em̄ grauius poterat audiriErat in hoc eoꝝ tribulatio: qꝛ licetſcirēt ip̄m eſſe filiū dei: tn̄ poteratſenſualitas eorū turbari et dicere.Dn̄e d̓s omp̄s qͥd eſt ꝙ iſte filius
tuꝰ fugiat? Nōne potes eū defendere? Etiā in hoc erat tribulatio ꝙin terrā longinquā oportebat eosire quā ignorabant: ⁊ ꝑ vias aſperas: cū tn̄ dn̄a eſſet inabilis ad eūdum ꝓpter iuuentutē: ⁊ Ioſeph ꝓpter ſenectutē. Ipſe etiā puer queꝫportare debebat vix erat duoꝝ mēſium: ⁊ peregrinari habebant īterra aliena pauperes ⁊ qͣſi nihil habentes. Oīa em̄ iſta ſunt afflictionis materia. Quarto ꝯſidera benignitatē dn̄i: ⁊ vide quo cito ꝑſecutionē patit̉ ⁊ fugat̉ de terra natiuitatꝭ ſue: ⁊ tn̄ benigne cedit furori illius quē perderepoterat in momēto. Profunda ei eſt hec humilitas⁊ patia magna. Nolebat ei vicemreddere ⁊ offendere: ſꝫ fugiēdo inſidias eius vitare. Sic ⁊ ꝯuenit facere obiurgantibꝰ reprehendētibꝰvl̓ perſequeribꝰ nos. Non eis reſiſtere vl̓ de ipſis vindictā accipere:ſꝫ patiēter eos portare: ⁊ eoꝝ furori cedere: ⁊ qd̓ plus eſt pro eis orare: vt alibi d̓r in euangelio. Fugiebat gͦ dn̄s ante faciē ſerui ſui: īmopotiꝰ ſerui dyaboli. Portabat euꝫmater iuuenis ⁊ tenera valde: ⁊ ioſeph multū ſenex in egyptū ꝑ viaꝫſilueſtrē: obſcurā: nemoroſaꝫ: aſperam: ⁊ inhabitatā: ꝑ viam etiā valde longā. Dicit̉ em̄ ꝙ iter curſorūſunt vndecim vl̓ duodecim diete:pro eis aūt fuit iter duoꝝ menſiū.Iuerūt em̄ vt d̓r ꝑ illud deſertū: ꝑqd̓ tranſierūt filij iſrl̓ quadragintaannis. Sed qͥd faciebant de victuſecū portando? Ubi etiā vl̓ quō denocte qͥeſcebant vl̓ hoſpitabant̉?Raro em̄ domos in illo deſerto inueniebant. Aut quō portabant penas eſtus ⁊ ſolē qͥ erant ita delica-