Folio. lxxii.aliquē viꝝ viro eiꝰ viuente ⁊ ducāt ſpōſalia ad inuicē tunc illa nō tenent̉viro viuete niſi poſt mortē ibi ſequit̉ copula carnalis. Deinde magiſterſb̓dit ibi caſibus in reliquis dicēs quoſdē caſus eē qͥ faciunt retinere mulierē adulterā volens tm̄. ſi vxor alicuiꝰ cōmiſit adulteriū ita ꝙ vir eiꝰ neſ-ciat ſi tunc aliqͥs illoꝝ caſuū qͥ ſequunt̉ int̓fuerit. tūc oꝫ ꝙ talis vxorē ſuārepudiatā reẜuat. Quoꝝ caſuū pͥmus eſt iſte. ſi vir fornicator ē vt muli-er tunc vir non p̄t vxorē ſuā repudiare. Et ratio eſt iſta: qꝛ ibi ars deludit̉arte. vn̄ Catho. u quoqꝫ fac ſimile. Scd̓s caſus eſt iſte. ſi vir alicuiꝰ mulieris ꝯſenſerit vel iuſſerit vt ip̄a faceret adulteriū quocunqꝫ mō hoc fit.ſiue ſit coacto mō ſiue ꝓpter inopiā. ſiue ꝓpter mandatū ſuꝑioris videlꝫregis vel pͥncipis. tunc vir ip̄am reputare non p̄t. Mercius caſus eſt iſte.ſi ip̄a mulier latenter facit adulteriū ita ꝙ maritus eius non p̄t ꝓducereteſtimoniū de hmōi facto tunc non p̄t repudiare ip̄am. Quartus caſu-ē. ſi ip̄a ml̓ier abſqꝫ vellle ſuo ⁊ violent̓ ē opp̄ſſa tūc iteꝝ vir nō dꝫ repudiare ip̄am. Quintꝰ caſus eſt iſte. ſi ip̄a mulier credit viꝝ obijſſe et cōmittatadulteriū cū extraneo. viro aūt ꝑcipiente adhuc nō dꝫ eā dimittere. Se-xtus caſus eſt iſte. ſi vir cognouit eā poſtqͣꝫ ſciuit eā fornicatā aliunde ad-huc eā non dꝫ dimittere. Septimꝰ caſus eſt iſte. Si vir longe eſt vl̓ receſ-ſit a muliere ⁊ hoc ꝑ longūſpaciū tꝑis ita ꝙ mulier nimis vritur ꝓpt̓ viriabſtinentiā ⁊ ita cōmittit adulteriū. tunc ip̄e vir adhuc nō hꝫ eā dimitteremō ſi ex his om̄ibꝰ caſibus aliqͥs ſolū vnū impediret tūc vxorē adulterā n̄p̄t dimittere. Si ꝟo nullꝰ caſuum iā dictoꝝ affuerit vxore adulterā licitep̄t repudiare nō tn̄ ex ſuip̄ius voluntate ſed ex ꝯſenſu ſuoꝝ ſuꝑioꝝ ⁊ co-rā eccl̓iam militanti. ¶ Ltē ſciendū ꝙ doctores ſacre ſcpͥture ſuꝑaddūtoctauū caſum videlꝫ iſtu. quādo vir infidelis ꝯuertit̉ ad fidē catholicammuliere manente infidelitate ⁊ hec mulier ſi ducat aliū⁊ poſtea etꝭ com-mittit̉ ad fidem catholicā. tunc pͥmus vir tenet̉ eā trāſſumere¶ Ttem notādū. ꝙ ex lrā autoris trahit̉ talis doctrina. ꝙ ſi aliqͥs habuerit ꝯcūbinā ⁊ aliqͥs illoꝝ caſuū in lrā enumeratoꝝ affuerit tūc ip̄e cū eamatrimoniū ꝯtrahere non p̄t. Si aūt aliqͥs iſtoꝝ caſuū n̄ impediret tuncip̄e cū eā mr̄imoniū ꝯtrahere p̄t. Et ſic eodē mō intelligendū ē de muliere ſicut de viro. ¶ Itē notandū ſicut habet̉ ex lrā ⁊ ex iure ꝙ ſi aliqͥs habuerit vxorem q̄ cōmiſerat adulteriū quod cū teſtimonio ꝓbari p̄t tuncp̄t ip̄am repudiare ⁊ ab iſta p̄t ſeꝑari ſic tn̄ ꝙ hoc fiat exꝯſenſu ſuꝑioruꝫ ⁊cora eccleſia militāte. ¶ Ultimo notandū ꝑ modū dubitatōis vtꝝ aliqͥscognoſcens aliquā mulierē carnaliter vxore ſua viuente an tunc ille poſtea vxore ſua mortua poteſt ꝯtrahere matrimoniū cū illa quā pͥus coguit. Et videt̉ ꝙ non. qꝛ affinitas impedit mr̄imoniū. ſed affinitas ē co-gnatio ꝓueniēs ex copula carnali ⁊ ibi fuerat copula carnalis. qꝛ ibi vir ⁊mulier vniti erāt ꝑ copulā carnalē. gͦ ibi fuit copula affinitatꝭ ⁊ ꝑ ꝯn̄s nōpn̄t ſe ſumere in mr̄imoniū qd̓ fuit ꝓbandū. Ad hoc dubiū reſpondeturꝙ licite poſſunt trahere matrimoniū dū aliqͥs illoꝝ triū caſuū pͥmoꝝ nōaffuerit tūc impedit mr̄imoniū Sꝫ tūc ad rōeꝫ d̓r. ꝙ copula carnal̓ ille-gittime nō fac̄ affinitatē qͦ ad bona famā vel ſic rn̄det ẜm aliqͦs ꝙ int̓ iſtanon eſt affinitas. qꝛ affinitas eſt inter diuerſas perſonas ſed hic nō ſuntdiuerſe ꝑſone qꝛ vir ⁊ mulier ſunt vnū ꝑ copulam carnalē. vel aliter dicit̉