Aut ſi aliqͣ illaꝝ cāꝝ excuſat q̄ de mutuo exp̄mit̓ vt ꝓpter intereē ⁊ vitatione danim. Porrode. iij. ſpē ꝑ quā etiā dn̄ium tranſfert̓ vt dictūeſt primo arti. pri. ca.ſ. quar. etiam ſpecialesſunt difficuitates. Idcirco de eadē tres ſunt regule. Prima. licet mutuās poſſit de iure recipe vel repetere rem mutuatam vel valorē rei nihil tn̄ pōt vltra hoc ꝙ ſit pecunia menſurabilereciꝑe. repete̓ vel ſꝑare rōe rei mutuate vel rōemutuacōis. Sed bene p̄t reciꝑe aliqͥd a mutuum recipiente: nō ꝓ mutuo ſi ſponte vel ex alia iuſta cā datur aūt pia. Primū pꝫ ex deſcpͥtione mutui. Scd̓m ꝓbatur ex intencōe ſcī thome et ſcoti. qꝛ in mutui datione tranſfert̓ dn̄um. hoc em̄ ſonat vocabulū mutuo do tibi meum. ergo qui ꝯcedit mutuo non manet dn̄specunie mutuate. Et ꝑ ꝯn̄s ſi ꝓ illa pecunia recipiat aliqͥd vltra ſortē ꝓ nō ſuo recipit. ſiuevendit nō ſuū. Alia rō eſt. eſto ꝙ pecunia maneret ſua: non hꝫ tn̄ ex natura ſua aliquē vſūſicut hn̄t alia ex ſe germinantia: ſed tm̄ ꝓuenit fructus ex induſtria alterius ſcꝫ vtentis.Induſtria aūt huius non ē eius qͣ cōcedit pecuniam. gͦ iſte volens retiꝑe fructū de pecuniavult hr̄e fructum de induſtria nō ſua: quamtn̄ non dedit ſibi iſte aliꝰ ex hoc ꝙ accipit mutuum ab alio. Et hec etiam eſt ratio quare ꝑ