On hominē ſed vitīa odio ſunt habenda.Flebilit̓ aūt deplorādi ſunt. qͣ odio in fratre tabeſcūt. ⁊ cōtra alios perniſioſū dolum animi ſeruant. a regno enim dei ſe ſeparāt q̄ ſemetipſos a caritate diſſocīāt. Sicut mater eccleſiapraue ab hominibus hereticis premitur. ſꝫ tamen eos ad ſe venientes benigna caritate āplectitur ita ⁊ ſinguli nr̄m quoſcumqꝫ inimicos ſuſtinemus. reuertētes mat̓na imitacōe āplectiſtatī debemꝰ. Cito ē ignoſcēdū cuiꝙͣ dum veniam poſtulat. Nō enim poſſe pccā dimitti ei q̄ inſe peccāti debita non dimittit. Formā enim nob̓indulgentie. deus ex meritꝰ ꝯdicōis noſtre impoſuit. d̓um ita nos orare precepit. dimitte nōbis debita noſtra ſicut et nos dimittimus debitoribꝫ noſtris. Iuſtum eſt enim dei iuditiumtantumqꝫ peccatori a ſe indulgi oſtendit quantum alterrutro vnuſquiſqꝫ in ſe offenſo indulget. Quidam de ſuis confidentes meritis pigrein ſe delinquentibus veniam preſtant. Sed nichil proficit illibatum eſſe a culpa. quinō eſtparatus ad veniam. dum pocius hec magna ſitculpa qn̄ tardius relaxāt̓ frat̓na dilicta. Quifr̄eꝫ ſibi tardiꝰ recōſilat deū ſibi tardius placatFruſtra enim ꝓpicīari ſibi deū q̄rit ꝙͣ cito placare ſibi ꝓximū negligit.Cap̄. 28.De dilectione.