Qui apponit ſcienciā apponit ⁊ dolorem. Quātoenim quiſqꝫ potuerit ſuꝑnaͣ ſcire que appetat.tāto acrius de infimis quibꝰ inheret dolore debet. Propter hoc enim et iacōbus apoſtulꝰ dixit. Miſeri eſtote. lugete et plorate. riſus veſterin luctū cōuertatur. ⁊ gaudiū in merorē. Hincetiam dominꝰ ait. Beati qui lugēt quoniā ipſiconſolabūtur. Et rurſus. vt vob̓ qui tidetis. qꝛflebitis. Qui ad hoc ꝯuerſionem appetit ſāctitatis ut alijs preeſſe quādoqꝫ deſideret. iſte nō diſcipulus criſti. ſed prauitatis ſeductor exiſtitquia non pro deo ſꝫ pro ſeculi amore portare ſtudet crucis criſti laborem.De humilitate monachi vel oꝑe. Cap̄. 20.Ynima virtꝰ monachi humilitas. ſūmūqꝫ viciū eius ſuꝑbia eſt. Tunc aūt ſe mōnachum quiſqꝫ iudicet. quando ſe minimū exiſtimauerit. etiam cū maiora virtutū oꝑa geſſerit. Qui mūdum deſerūt et tamē virtutes preceptorum ſine cordis humilitate ſequūtur. iſti qͣſi de excelſo grauius corruūt. quia deterius pervirtutū elacōem deiciunt̉ ꝙͣ ꝑ vicia prolabi potuerūt. Omnis dei ſeruus de ſuis meritis non debet extolli dum alios ſibi inferiores viderit. ſedmultos ſibi prelacōres exiſtimet. Nouerit aūtomnis ſāctus. alterius ſe nō preponere ſanctitati. Semꝑ ꝯſciēcia ſerui dei humilis eſſe debetMꝓj