Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Beati BernardiSer. CCII

Ut rō aīe iā tādē vexata p̄ſūptefacilitatis arguat̉ ⁊ difficultate cofundatur Capitulum IXAm vero ratōiip̄a vexatio dat intellectū: iā innote/ſcit aliqͣtenꝰ huiꝰ negocij difficultasiaꝫ p̄ſūpta facilitas euaneſcit. Uidet em̄ memoriā plenā ſpurcitiaꝝ: videt abūdātiꝰ alias atqꝫ alias influere ſordes: videt ipſas feneſtras morti patulas: claudi oīno nō poſſe⁊ ꝙ adhuc p̄ſidēs volūtas languida dn̄et̉:ex cuiꝰ vlceribus ſanies vniu̓ſa ꝓfluxit. Utdet em̄ aīa ſeſe ꝯtaminatā: nec ꝑ aliū ſꝫ ꝑ propriū corpꝰ nec aliūde qͣꝫ a ſeipſa. Eſt em̄ qd̓dam aīe ſicut memoria q̄ inficit̉: ſic volūtasip̄a q̄ inficit. Deniqꝫ tota ip̄a nihil ē aliud qͣꝫrō memoria ⁊ volūtas. Nā ⁊ rō minꝰ habēsceca qͦdāmō ꝙ hactenꝰ ip̄a nō viderit: infirma oīmodo ꝙ ne agnita qͥdeꝫ p̄ualeat reꝑare: ⁊ memoria fediſſima parit̓ et fetidiſſima:⁊ volūtas languida ⁊ horrēdis vlceribꝰ vndiqꝫ ſcaturiēs īuenit̉. At ne quid ex oībus q̄ſunt hoīs relinquat̉: ip̄m etiaꝫ corpꝰ rebelleeſt: ⁊ ſingula mēbra: feneſtre ſingule quibꝰmors intrat ī animā: ⁊ inceſſanter exuberat̉ip̄a confuſio. Reſpiratio conſolationis pauꝑibus ſpiritu. Ca. XUdiat ergo aīaq̄cūqꝫ vocē diuinā. ⁊ audiat cū ſtupoFre ⁊ āmiratiōe dicētem: Btī pauꝑesſpū: qm̄ ip̄oꝝ ē regnū celoꝝ. Quis ſpū pauperior eo qͥ in toto ſpū ſuo nō inuenit vbi caput ſuū inclinaret? Hoc qͦꝫ ꝯſiliū pietatiſ: vtqͥ ſibi diſplicet placet deo: ⁊ qͥ ꝓpriā domuꝫodit: domū vtiqꝫ plenā ſpurcitie ⁊ infelicitatis: īuitet̉ ad domū gl̓ie: domuꝫ nō manufactaꝫ eternā in celis. Nec miꝝ ſi dignationishuiꝰ magnitudinē expaueſcit: ſi difficile credit huic auditui ſi vehemēti ſtupore āmirat̉⁊ ait: ergo ne btm̄ hoīeꝫ miẜia facit? Ceterūqͥſqͥs eiuſmōi es ne diffidas: nō miẜia ẜ mīafacit btm̄: ſꝫ huiꝰ ꝓpͥa ſedeſ miẜia ē: aut certefacit btm̄ ip̄a miſeria: vt hūiliatio in hum liz.tatē trāſeat: neceſſitas in ꝟtutē. Pluuiā voluntariaꝫ inqͥt ſegregabis deꝰ hereditati tue⁊ infirmata eſt: tu ꝟo ꝑfeciſti eā. Vtilis ꝓrſus infirmitas q̄ medici manuꝫ reqͥrit ⁊ ſalubriter ad ſe deficit quē ꝑficit deus. Ꝙ regnuꝫ ſperare non poſſit inquo peccatū regnat. C. XIEd qꝛ nō eſt iusL

ad regnū ſine primitijs regni: nec ſperare poteſt celeſte regnum: cui nec ſuꝑ ꝓpria mēbraadhuc regnare donat̉: ſequit̉ ergo vox dicens: Btī mites: qm̄ ip̄i hereditabūt terraꝫ.Ac ſi euidētiꝰ dicat: Mitiga efferos voluntatis motꝰ: ⁊ crudelē beſtiā māſuefacere cura: ligatꝰ es ſoluere ſtudeas qd̓ rūpere om̄ino nō poſſis: euacuata eſt: vim facere aut eatenus eā offendere nullo mō preualebis: necmora reſpirās hō int̓ hec ꝟ̓ba: atqꝫ id qͦ faciliꝰ reputās licꝫ verecūdus accedit: ⁊ deliniri ſatagit viperā īflāmatā: arguit vite carnalis illecebras: ⁊ cōſolatiōis ſecularis nugacitatis accuſat tanqͣꝫ exiguas: ſꝫ ⁊ breuiſſimasqͦꝫ ⁊ ꝑ ꝑnicioſiſſimas om̄ibꝰ amatoribꝰ ſuis. Appetitꝰ gulc ⁊ libidinis et ceteraꝝ vanitatū quē finē hēant. C. xijUꝑ hoc ait. nequam ⁊ inutili ſeruo tuo ip̄a facere:nec em̄ inficiare potes: ne in modicoqͥdē tibi vniuerſa eiꝰ obſeqͥa ſatiſfacere aliqn̄potuiſſe. Voluptas gutturis que tāti hodieeſtimat̉: vix duoꝝ obtinet latitudinē digitoruꝫ: ⁊ eiꝰ tā modice ꝑtis tā exigua delectatioqͣꝫta parat̉ ſollicitudīe: qͣꝫtā deinde moleſtiāparit: Hinc mōſtruoſiꝰ dilatant̉ renes ⁊ humeri: hinc tumētes vteri: nō tā impinguant̉qͣꝫ imp̄gnant̉ aruina: ⁊ dū carnis onꝰ oſſa nōſuſtinēt: etiā morbi varij generant̉. Sic libidinis illecebroſa vorago qͣꝫtis laboribꝰ ⁊ diſpēdijs interdū ⁊ fame vel honoris: aut etiāvite ip̄iꝰ ꝑiculo comꝑat̉: vt ad modicuꝫ flagrās ſulphureꝰ vapor furētes ſtimulis agat⁊ apū ꝓuolātū vbi mala gͣta melle fuderit nimis tenaci feriat icta corda morſu: cuiꝰ appetitꝰ anxietatis: ⁊ vecordie actꝰ abomīatiōis⁊ igͦminie: exitꝰ penitudīs ⁊ verecūdieplenꝰeē dinoſcit̉. Cęterū ſpectacl̓a vana rogo qͥdcorꝑi p̄ſtāt: qͥd ve aīe ꝯferre vidēt̉. Nā certenihil in hoīe cui curioſitas ꝓſit īuenies. Friuola ꝓrſus ⁊ inanis ac nugatoria ꝯſolatio ⁊neſcio qͥd illi duriꝰ imp̄cer: qͣꝫ vt ſꝑ hēat qd̓reqͥrit: qͥ iocūde qͥetis fugitās: curioſa inquietudine delectat̉. Liquēt ſane vel ex hoc niſhil his oībꝰ delectatiōis ineſſe: qͦrū ſolus trāſitus iuuat. Ceterū vanitas vanitatū qͣꝫ niſhil ſit: vel ex ip̄o noīe manifeſtiꝰ indicat̉: vanus vtiqꝫ labor qͥ ſtudio vanitatis aſſumit̉.O doxā doxa ait ſapiēs: in milibꝰ mortaliūnihil aliud qͣꝫ auriū inflatio vana: ⁊ tn̄ qͣꝫtaꝫputas infelicitatē hec ip̄a nō tā felix vanitasqꝫ vana felicitas parit. Hinc nanqꝫ cecitascordis ſicut ſcriptū eſt: Popule meꝰ qͥ te beatificāt: ī errorē te inducūt. Hinc ceruicoſusfuror animoſitatis: hinc ſuſpitiōis labor an-

Ma

vsͣ. 67

Mat. 5.