De Perſecutione ſuſtinenda

xius: hinc liuoris crudele tormētū: ⁊ cremātis inuidie miſerior qͣꝫ miſerabilior cruciatꝰſic diuitiaꝝ amor inſatiabilis longe ampliuſdeſiderio torquet aīaꝫ qͣꝫ refrigeret vſu ſuo:vtpote quaꝝ acqͥſitio qͥdē laboris: poſſeſſiotimoris: amiſſio plena doloris inuenit̉. Poſtręmo vbi multe opes ml̓ti etiā qͥ cōmedūt.eas: ⁊ vſus qͥdē diuitiarū apud alios diuitibus ſolū nomē cedit ⁊ ſollicitudinem. Et inhis oībus ꝓ tā exiguis aut magis ne exiguis qͥdē ſꝫ nullis: eā ꝑuipēdere gl̓iam: quā necoculꝰ vidit nec auris audiuit: nec in cor hoīsaſcēdit: q̄ p̄parauit deꝰ diligētibꝰ ſe: nō tā inſipientie qͣꝫ infidelitatis eſſe videt̉.¶De ſeruitute vitiorū: ⁊ īcertitudine mortis. ¶ Capitulū XIIIEc īmerito ſanemūdus hic poſitꝰ in maligno vana ꝓmiſſione deludit animas ꝓprie cōōitionis ⁊ nobilitatis oblitas: qͣs non pudeaˢporcis in mīſterio ſubiugari: ī deſiderio ſociari: nec ſic tn̄ infelici edulio ſatiari. Un̄ enimhec tāta puſillanimitas ⁊ abiectio tā miẜabilis: vt egregia creatura capax et̓ne btītudīs⁊ gl̓ie magnitudīs: vtpote cuiꝰ ſit inſpiratione ꝯdita: ſil̓itudīe inſignita: cruore redēpta:fide dotata: ſpū adoptata: miſeriā nō erubeſcat ſub putredīe hac corporeorū ſenſuū gerere ẜuitutē? Męrito plane ne eos qͥdē apprehēdere pōt: qͥ talē deſerēs ſpōſuꝫ tales ſequit̉ amatores: merito ſiliqͣs eſurit ⁊ nō accipit: qͥ porcoſ paſcere maluit: qͣꝫ pr̄nis epulisſatiari. Inſanus ſiqͥdē labor paſcere ſterilē q̄no parit ⁊ vidue bn̄facere nolle: omittere curaꝫ cordis: ⁊ curā carnis agere ī deſiderio: īpinguare ⁊ fouere cadauer putridū qd̓ paulopoſt ꝟmiū eſca futuꝝ nullatenꝰ dubitat̉.Naꝫ ⁊ ẜuire māmone ⁊ auariciā colere qd̓ ēẜuitꝰ idoloꝝ: aut vanitatiſ ſectari ſtudiū: ꝓrſus degeneris aīe indiciū eē qͥs neſciat? Certa nimiꝝ eoꝝ breuitas: ⁊ ip̄iꝰ qͦꝫ finis incertꝰſepe viuētē deſerūt: nā morientē raro ſequūtur. Quid ꝟo ī rebꝰ hūanis certiꝰ morte: qͥdhora mortis īcertiꝰ īuenit̉? Nō miſereat̉ inopiā: nō diuitias reueret̉: nō generi cuiuſlibet: nō moribꝰ: n̄ ip̄i deniqꝫ ꝑcit etati: niſi qſenibꝰ qͥdē ī ianuis: adoleſcētibꝰ aūt ī inſidijſeſt. Infelix ꝓinde qͥ ī huiꝰ vite tenebris ⁊ lubrico fidēs: ꝑiturā inſumit oꝑam: nec adu̓titqm̄ vapor ē ad modicū parēs ⁊ vanitas vanitatū: obtinuiſti tādē ābitioſe quā ex lōgo cōcupieras dignitatē: ẜua qd̓ hēs: īpleſti pecunioſe locl̓os tuos: ſollicitꝰ eſto ne ꝑdas vb̓esfructꝰ attulit ager tuus: dirue horrea tua vt

maiora edifices: muta qͣdrata rotūdis: dicaīe tue: habes ml̓ta bōa repoſita ī ānos plurimos: erit em̄ qͥ dicat: Stulte hac nocte ani F1mā tuā repetēt a te: q̄ aūt paraſti cuiꝰ erūt.¶ Ꝙ tꝑalia oꝑa quaſi ſemina ſuntmercedis eterne. ¶ Ca. XIIIITqI UEIna tandeꝫ ꝯgregata ꝑirēt ⁊ nō deteriꝰ: ip̄eqͦꝫ ꝑiret ꝯgregator eoꝝ: eēt vtiqꝫ tolerabiliꝰ ꝑituro qͣꝫ ꝑemptorio inſudare labori. Nūc ꝟo ſtipēdia pctī mors: et qͥ in carneſemīat: de carne metet corruptionē. Nec em̄traſeūt vt videt̉: ſꝫ tꝑalia q̄qꝫ velut eternitatis ſemīa laciunt̉. Stupebit inſipiēs cū ex hͦmodico ſemīe copioſā viderit exurgere meſſem: ſeu bonā ſeu malā ꝓ diu̓ſa qͣlitate ſemētis. Hoc qͥ cogitat: nullū oīno ꝑuuꝫ reputateē pctm̄: qd̓ futurā meſſeꝫ potiꝰ eſtimet qͣꝫ ſemētē Semināt gͦ dū neſciūt: ⁊ ſemināt dū occultāt honores: iniqͥtatis myſteria dū vanitatis cōſilia celāt: duꝫ ꝑambulāt in tenebrisnegocia tenebrarū.¶ Ꝙ impoſſibile ſit peccātē latereCapitulū XvIriētes inquitjſūx vndiqꝫ qͥs me videt: Eſto nemote videat: nō tn̄ nullꝰ. Uidet āgelusmalus: videt te āgelus bonꝰ: videt ⁊ bonis⁊ malis maior angelis deꝰ: videt accuſator:videt teſtiū multitudo: videt ⁊ ip̄e iudex: cuius ⁊ oportet te aſſiſtere tribunali. Sub cuiꝰſane oculis velle delinq̄re tā īſanū: qͣꝫ horrēduꝫ incidere ī manꝰ dei viuētis. Noli eſſe ſecurꝰ: latēt īſidie qͣs latere nō poſſis. Latēt īquā īſidie qͣs vt dep̄hēdere nō potes: ſic nōpotes ip̄e nō dep̄hēdi. Audi plane: qͥ plātauit aurē aūt qͥ finxit oculū ip̄e ꝯſiderat? Nōilliꝰ ſolis arcet radios materia lapidū: qͦs ip̄ecreauit: nō vl̓ ip̄e corꝑis huiꝰ ꝑies ꝟitatis excludit aſpectū. Nuda ſūt eiꝰ oculis oīa: penetrabilior ancipiti gladio: ip̄as qͦꝫ nō mō cernit: ſꝫ diſcernit cogitationuꝫ vias: medullasaffectionū. Deniqꝫ ſi non totā hūani cordisabyſſuꝫ: ⁊ qͥcqͥd ī ip̄o latet īſpiceret: p̄ ip̄o nōille iā ſibi ꝯſciꝰ iudicātiſ ſeſe dn̄i ſnīaꝫ tātoꝑeformidaret: mihi inqͥt ꝓ mīmo ē vt a vob̓ iudicer aūt ab hūano die: ſꝫ neqꝫ meip̄m iudico: nihil em̄ mihi ꝯſciꝰ ſuꝫ: ſꝫ ī hͦ nō iuſtificatꝰſum: qͥ aūt iudicat me dn̄s eſt. Si tu obiectoparietis: aut cuiuſlibꝫ ſil̓atiōis intētu: hūana forma fruſtrari poſſe tudicia gl̓iaris: certus eſto non illuꝫ vera crimina p̄terire qͥ defalſis etiā criminibꝰ accuſare ꝯſueuit: ſi tan-

I iiij

Luc̄. 12.