Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De Perſecutione ſuſtinenda5

rat: nec difficile patet foramē: īmo ⁊ foramīaꝯtuēti. Sed nec pax illi ex hac ꝯſiderationedoloris accedit: cū ꝑ feneſtras ꝓprias morsiſta dep̄hēdit̉ introiſſe. Multa ſiqͥdē admiſiſſe videt̉ petulātia ocl̓oꝝ: ml̓ta etiā pruritꝰauriū: ml̓ta qͦꝫ olfaciēdi guſtādi tāgēdi voluptas. Nā ſpūalia qͥdē vitia: qͦꝝ ſupra memīmꝰ: difficile adhuc ꝓut ſūt carnales examīetvn̄ fit vt q̄ ſūt gͣuiora aūt minꝰ aūt mīme ſentiat: nec tā ſuꝑbie aūt īuidie qͣꝫflagitioſorumaut facioroſoꝝ recordatiōe actuū mordeat̉. Ꝙ qͥbuſdā facile videt̉ obtēperare voci diuine. Capitulū VII.Tecce iteꝝ voxde nubibꝰ dicēs: peccaſti quieſce. Etqd̓ dicit̉ tale eſt. Iā ſentina redūdāsdomū oēm intolerabili fetore contaminat: ⁊vacuū tibi ē: dū adhuc ſordes īfluāt exhaurire: dū peccare nō deſtiteris penitere. Quiſem̄ eoꝝ ieiunia ꝓbet qͥ ad lites ⁊ ꝯtētiōes ieiunāt: ⁊ ꝑcutiūt pugno impie: ſꝫ ⁊ volūtates⁊ voluptates ꝓprie īueniunt̉ in eis? Nō tale ē ieiuniū qd̓ elegi dicit dn̄s. Claude feneſtras obſera aditꝰ: foramīa obſtrue diligenter: ⁊ ſic domū n̄ ſubeūtibꝰ nouis: ſordes poteris expurgare vetuſtas. Eſtimat hō facileqd̓ iubet̉ implēdū: tanqͣꝫ ignarꝰ exercitij ſpiritualis. Quis em̄ ꝓhibeat inqͥt quo minusimperem mēbris meis: Indicit igit̉ gule ieiunia: crapulā interdicit: obturari p̄cipit aures ne audiāt vanitatē: manꝰ nō ad auariciāſꝫ ad elemoſynā magis extēdi: qͥbꝰ forte ⁊ laborem imponere velit ꝓhibēs latrocinia: ſicut ſcriptū eſt. Qui furabat̉ iā nō furet̉ magis aūt laboret manibꝰ ſuis qd̓ bonuꝫ eſt: vthabeat vnde tribuat neceſſitatē patiēti. Ceterū dū ſuas qͥbuſqꝫ mēbris in hūc modū lees ꝓmulgat ⁊ decreta ꝓponit: interrūpūtſubito voce iubētis: ⁊ vno impetu clamantUn̄ hec noua religio: Facile iubes vt libetSed inueniet̉ qͥ nouis decretis obuiet: qͥ nouis legibus cōtradicat. Quis em̄ ille eſt inquit: Et illa. Nimiꝝ ip̄a q̄ paralytica iacet īdomo: ⁊ male torquet̉. Ipſa eſt em̄ cuiꝰ nospridē deputaſti obſequiū: ſi nō ignoras: dobediendū vtiqꝫ cōcupiſcentijs eius. Expauit miſer ad hanc vocē ⁊ cōfuſus obmutuit:anxiebat̉ em̄ in eo ſpūs eiꝰ. At mēbra quidēad ſuā illā infeliciſſimā dn̄am incūctant accedunt: vt aduerſus dn̄m crudeliter interpellēt: ⁊ imꝑia duriora cauſent̉. Plangit gulaꝑſimonie ſibi modū adhibitū: ꝓhibitā crapule voluptatē. Oculus querit̉ indictas la

chrymas: petulātiā in interdictaꝫ: Quibushec ⁊ ſimilia ꝓſequētibꝰ excitata: ⁊ vehemēter exacerbata volūtas: ſomniū ne eſt inquitan fabula qd̓ narratis? Tū vero oportunuꝫſue tp̄us nacta querimonie lingua: omninoait: ſic eſt vt audiſtis. Nam ⁊ ego a fabulis⁊ mendacijs iuſſa ſum reticere: ⁊ nihil deinceps niſi ſeriū: īmo ⁊ penitꝰ neceſſariū loqui Qualiter volūtas ꝑ oēs ſenſuscarnis renitit̉ voci diuine. Ca. VIIIxilit igitur vetula fines: ⁊ totiꝰ oblita lāguorisꝓcedit horrētibꝰ comiſ: veſte lacera: pectore nudo: ſcalpēs vlcera: frēdēs dentibꝰ ⁊ areſcēs: atqꝫ ip̄m inficiēs aereꝫ flatibꝰvirulentis. Quid ni ꝯfundat̉ ſi qͥd adhuc ſupereſt rōnis: ad talē miſere volūtatis occurſum ⁊ incurſuſuꝫ? Hec inqͥt ē tota tui ꝯiugisfides: ſic cōpateris male patiēti: vſqꝫ adeo ſuper dolorē vulneꝝ meorū addere peꝑciſti?Subtrahendum forſitan ex īmoderata dote aliquid videbat̉: ſed quid relinquitur hocſublato? Solū hoc languēti miſere p̄ſtitiſti:⁊ oīa eiꝰ obſeqͥa quēadmodū ſint diſtributaaliqn̄ cognouiſti. Nūc auteꝫ ſic tibi forſitanmorbi huius peſſimi qͦ laboras: triplex malignitas accidiſſe potuit ẜꝫ nō mihi. Siqͥdē voluptuoſa ſiue curioſa ſiue ambitioſa: et ab hͦtriplici vlcere nō eſt in me ſanitas a plāta pedis vſqꝫ ad ꝟticē. Itaqꝫ fauces ⁊ q̄ obſcęnaſūt corꝑis aſſignata ſūt voluptati: qn̄ qͥdē velut de nouo neceſſe ē ſingula recēſeri. Nā curioſitati pes vagꝰ ⁊ indiſciplinatꝰ oculus famulant̉: ac vanitati qͥdē aures ⁊ lingua ſeruiunt: dū ꝑ illū impinguat caput meū oleuꝫpctōris: ꝑ hāc ip̄a ſuppleo qd̓ in laudibꝰ meis: alij minus feciſſe vident̉. Valde em̄ delector ⁊ reciꝑe ab alijs: ⁊ cū oportune poſſumetiā tradere alijs laudes meas: ⁊ meo ⁊ alieno ore ſemꝑ cupiēs p̄dicari. Cui potiſſimuꝫmorbo tuuꝫ qͦꝫ ingeniū: plurima ſolet adhibere fomēta. Porro manꝰ ipſas qͥbus ē vnidiqꝫ liber motꝰ: nō vni ſpecialit̓ alicui operideputamus: ſꝫ mō vanitati: mō curioſitati:mō voluptati ſedulū ſatis exhibēt famulatūQuibꝰ ita diſpoſitis nō mihi hec om̄ia vl̓ invno ſatiſfacere aliquando potuerūt: ꝙ nonſatiat̉ oculus viſu: nec auris impleatur auditu: atqꝫ vtinā interſpectandū totū aliquādo corpus fieret oculus: aut interprandēdūin fauces omnia verterent̉. Tamen ne mihiigitur id modicū conſolatiōis quod vtcūqꝫmēdico tēptas ſurriꝑe. Dixit ⁊ cuꝫ indignatiōe ⁊ furorē recedēs teneo longūqꝫ tenebo.

I. iij

Exh̓. 4