Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De Sepulchro

non ꝑpetuo dn̄at̉ manet tamē ꝓpter veritatem dei vel ad tp̄s in nob̓ quēadmodumpeccatū etſi iam nō regnat ī nr̄o mortali corpore non tn̄ deeſt penitus nobis. Proindepaulus ex ꝑte qͥdem liberatū ſe a lege peccati ⁊ mortis gloriat̉: ſed rurſum ſe vtraqꝫ nihilominꝰ lege aliqua grauari ex parte ꝯqueritur: ſiue cū adu̓ſus peccatū miſerabilit̓ clamat: inuenio aliā legem in mēbris meis ⁊cͣ:ſiue cum ingemiſcit grauatꝰ haud dubiū qͥnlege mortis: redemptioneꝫ expectās corꝑisſui. Siue itaqꝫ hec ſiue alia quecūqꝫ in hūcmodū ꝓut in talibꝰ in ſuo quiſqꝫ abūdat ſenſu ex occaſiōe ſepulchri chriſtianis ſenſibuſſuggerant̉: puto ꝙ non mediocris dulcedodeuotiōis infundat̉ cominꝰ intuenti: nec parum ꝓficit̉ cernēdo etiam corꝑalibꝰ oculiscorꝑalem locū dn̄ice quietis: ⁊ ſi quippeᶠ iaꝫvacuū ſacris mēbris: plenū tamen nr̄is ⁊ iocundis ad modū ſacramentis. Noſtris inqͣꝫnr̄is: ſi tamē taꝫ ardent̓ amplectimur: qͣꝫ inl̓. 2. dubitant̓ tenemꝰ qd̓ apl̓s ait: Conſepulti eīſumꝰ ꝑ baptiſmū in mortem: vt quō ſurrexitchriſtꝰ a mortuis ꝑ gloriā patris: ita ⁊ nos īnouitate vite ambulemꝰ. Si enī complantati facti ſumꝰ ſimilitudini mortis eius: ſimulet reſurrectiōis erimꝰ. Quā dulce eſt ꝑegrinis poſt multā longi itineris fatigationeꝫ pplurima terre mariſqꝫ ꝑicula: ibi tandē quieſce̓: vbi ⁊ agnoſcit̉ ſuū dn̄m quieuiſſe. Puto iam p̄ gaudio non ſentiūt vie laboreꝫ necgrauame reputāt expenſarū: ſed tanqͣꝫ laboris p̄miū curſus ve brauiū aſſecuti: iuxta ſcripture ſnīam: gaudent vehement̓ cum inuenerint ſepulchꝝ. Nec caſu vel ſubito aut veluti lubrica popularis furoris opiniōe id taꝫcelebre nomē ſepulchꝝ nactū eſſe putet̉: cūhocipſum tantis retro tꝑibꝰ eſaias tam aꝑte.ii. p̄dixit: Et erit inqͥt in die illa radix ieſſe queſtat in ſignū ppl̓oꝝ ipſum gentes dep̄cabū/tur: ⁊ erit ſepulchꝝ eiꝰ glorioſum. Reueraergo impletū cernimꝰ qd̓ legimꝰ ꝓphetatū:nouū quidē intuenti ſed legenti antiquū: vtſic aſſit de nouitate iocūditas: vt de vetuſtate nō deſit auctoritas. Et de ſepulchro iſtaſufficiant. De Bethfage Capitulum XIIAd de bethfage dicā viculo ſacerdotū: quaꝫCpene p̄tererā: vbi ⁊ ꝯfeſſiōis ſacmentū: ⁊ ſacerdotal̓ mīſterij myſteriū ꝯtinetur. Bethfage qͥppe domꝰ bucce interptat̉.10. Scpͥtū eſt aūt: Prope eſt v̓bū in ore tuo ⁊ īcordę tuo. Nō in alterū tm̄: ſꝫ ſimul ī vtroqꝫ

ꝟbū hr̄e meminerꝭ. Et qd̓ v̓bū in corde peccatoris oꝑat̉ ſalutiferā ꝯtritionē: v̓bū ꝟo inore noxiā tollit ꝯfuſionē ne impedit neceſſariā ꝯfeſſionē. Ait enī ſcpͥtura: Et ē pudor ad Educēs pctm̄ ⁊ ē pudor adducēs gloriā. Bonus pudor ē qͦ peccaſſe aut certe peccare cōfunderis ⁊ oīs licet hūanꝰ arbit̓ forte abſit:diuinū tanqͣꝫ hūanū tāto verecūdiꝰ reuererꝭaſpectuꝫ: qͣnto ⁊ veriꝰ deū qͣꝫ hoīeꝫ cogitaspuriorē tātoqꝫ eū gͣuiꝰ offendi a peccante: qͣꝫꝯſtat longiꝰ ab illo eſſe oē pctm̄. Huiuſcemodi ꝓculdubio pudor fugat opprobriuꝫ: parat gloriā: dū aūt pctm̄ oīno nō admittit autcerte admiſſum ⁊ penitēdo punit ⁊ ꝯfitēdoexpellit: ſi tn̄ gloria etiā nr̄a hec eſt teſtimoniū ꝯſcientie nr̄e. Qd̓ ſi qͥſpiā ꝯfiteri ꝯfunditur id qͦꝫ vnde compūgit̉ talis pudor pctm̄adducit ⁊ gloriā de ꝯſciētia ꝑdit: qn̄ malumqd̓ ex ꝓfundo cordis cōpūctio conat̉ expellere pudor ineptꝰ obſtruſo labioꝝ oſtio nonꝑmittit exire: cū eum exēplo dauid dice̓ potius oportet: ⁊ labia mea non ꝓhibebo dn̄e pꝫtu ſciſti. Qui ⁊ ſeipſum redarguēs puto ſuꝑhoīum ſtulto ⁊ irrōnabili pudore: qm̄ tacui pꝫinqͥt inueterauer̄t oſſa mea. Un̄ ⁊ optat oſtium poni circūſtātie labijs ſuis: vt oris ianu/ pram ⁊ aꝑire ꝯfeſſionē: ⁊ defenſiōi claude̓ norit. Deniqꝫ ⁊ aꝑte hocip̄m orās petit a dn̄oſciens qꝛ ꝯfeſſio ⁊ magnificentia opus eius.Et ꝙ videlicꝫ nr̄aꝫ maliciā ⁊ ꝙ eque diuinebonitatis ⁊ ꝟtutis magnificentiā minime tacemus magnū quidem gemīe ꝯfeſſionis bonū: ſed dei eſt donuꝫ. Ait itaqꝫ: Non declines cor meū in v̓ba malicie ad excuſādas excuſationes in peccatis. Quāobrem mīſtrosverbi ſacerdotes caute neceſſe eſt ad vtrūqꝫvigilare ſollicitos: quo videlicet delinquentium cordibꝰ tanto moderamīe verbum timoris ⁊ ꝯtritionis infligant: quatenus eosnequaqꝫ a verbo ꝯfeſſionis exterreant: ſiccorda aperiant vt ora non obſtruāt: ſed necabſoluāt etiā compūctū: niſi viderint ⁊ ꝯfeſſum: qn̄quidem corde creditur ad iuſticiaꝫ:ore aūt ꝯfeſſio ſit ad ſalutem. Alioqͥn a mortuo tanqͣꝫ qui nō eſt perit ꝯfeſſio. Quiſquisverbū in ore hꝫ ⁊ in corde nō habet: aut doloſus eſt aut vanus. Quiſqͥs ꝟo in corde etnō in ore aūt ſuꝑbus eſt aut timidus.De Gethania Capituluꝫ XIIIAne non oīnoet ſi multū feſtinē: debeo tranſireCſilent̓ domū obediētie bethaniaꝫvidelꝫ caſtellū marie ⁊ marthe in qͦ lazarꝰ ēreſuſcitatꝰ: vbi nimirū ⁊ vtriuſqꝫ vite figu-

Gall̓ .2.

Bo. 7

Coll̓. 2.

Ao .10.

Ea. 1ι.

Ao .10.

Ecc̄i. 4.

pd̓. 35.psͣ. 31.psͣ. .140.

p20

psͣ. .140.

psͣ. 31.

Abi. A